Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

Το δικαίωμα στο ταμπελάκι σου...

Αγάπη
 Η Αγάπη βρίσκεται στο απροσδόκητο των όψεών της, αλλά Αγάπη δεν είναι μια κατάσταση όπου εξαφανίζεσαι από τον χρόνο (αμνησία) για να μην υποφέρεις. Συνειδητά ή ασυνείδητα, ρητά ή άρρητα...

_DSC0072 copy
Όψεις του Πραγματικού, η Αγάπη
Ασθενείς όταν οι Όψεις του Πραγματικού συρρικνώνονται σε  μια δοσμένη φαντασιακή κατασκευή,  πολλαπλότητα του Ενός. Γιατί μέρος της Αγάπης είναι Πραγματικό, ρέει και πάλλεται μέσα στο σώμα...
Συρρικνούμενη γίνεται ακινητοποιημένο σημειακό δικαίωμα, μια αποξηραμένη και σταφιδιασμένη επί-γραφή. Η αγάπη (ενσαρκωμενη και όχι πλατωνικη)  θα εμφανιστεί με όψη και λόγο απρόσμενο.  Εκτός προδιαγραφών και καλουπιών.  Αν ως άνθρωπος έχεις πιστέψει ότι είσαι καταδικασμένος και ανάξιος αγάπης μπορεί και να μην αντιληφθείς και να την προσπεράσεις ή να την απαρνηθείς[1].

Κατάθλιψη
Δεν είναι  ασθενής αυτός που την εκ-δηλώνει, αλλά έκανε την τρέλα να θυσιάσει το είμαι της επιθυμίας του. Στουκάρει στον μεγάλο θεριστή και καταλαβαίνει την μαλακία της τρέλας που είχε κάνει. Γιατί ο χρόνος δεν γυρνά πίσω ειδικά αν έχει θυσιαστεί. Μόνο από το μέλλον μπορεί να ανακτηθεί [2].
Άλλο να καταλάβεις ότι  έχεις χάσει τον χρόνο σου και άλλο να τον έχεις θυσιάσει, καθώς βρέθηκες να αγωνιάς μπλεγμένος σε ένα δικτύωμα (οικογενειακό συνήθως) που σε έκανε να τον (και να σε) θυσιάσεις.
Συνειδητοποιείς ότι και εσύ θα πεθάνεις. Η εμφάνιση της φρίκης  εμπρός στον θάνατο, είναι όταν έχεις κάνει υπαναχωρήσεις έναντι αυτών όπου, πραγματικά ζούσες. Κατάθλιψη  εμφανίζεται, όταν η ζωή σου βρίσκεται εκτός επιθυμίας, όταν εκτός Τόπου βρίσκεσαι, όταν δεν βρίσκεσαι .
Όταν έχεις ανταλλάξει την ζωή σου (χωροχρονικά) με μια έξωθεν καλή εικόνα. Έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχεις υποδουλώσει τον Τόπο σου σε μια ψεύτικη υπόσχεση.

Τόπος
Ο Τόπος είναι ο ζωντανός βιωμένος χωροχρόνος σου

Απελευθέρωση
Σκληρός ο λόγος της απελευθέρωσης. Χρειάζεται να μισήσεις ότι σε καθηλώνει.
Να κάψεις τα πολύτιμα δεσμά που έχεις συμπεράνει ότι είναι η μόνη σου ταυτότητα, η μόνη σου δυνατότητα. Να αποποιηθείς το δικαίωμα ενός μέλλοντος που μόνη του δυνατότητα είναι να είσαι ένα καταθλιπτικό υποζύγιο του παρελθόντος. Κι αν δεν θλίβεσαι συνειδητά καταθλίβεται το σώμα σου, από την ανεξήγητη ασθένεια. Όλα πήγαιναν τόσο καλά μέχρι που κατέρρευσε το υποζύγιο, καταβροχθισμένο από το παρελθόν (αυτή η τόσο οξεία και αιχμηρή προϋπόθεση της ελευθερίας είναι της Καινής Διαθήκης)  [3].

Ήδη νεκροί. Μεταμεσονύκτιοι (δια[σ]τροφικοί) εφιάλτες της επιλογής. 
Υπάρχουν κάποιοι Ισπανοί που φτιάχνουν λουκάνικα με το αίμα τους.  Έχουν και ένα μίνι μανιφέστο του αυτοκανιβαλισμού,  αυτοφαγίας.  Επιλογή...

Αναίμακτες αιματηρές θυσίες
Από τα αρχαία χρόνια το αίμα ήταν ο συνδετικός ιστός του Οίκου, προς τον οποίο είχες Ιερό Χρέος. Και η θυσία κατ' ουσίαν ήταν, σπονδή αίματος. Το υγρό της ζωής που το προσέφεραν μη και ζωντανέψουν τα ξόανα.

Ολοκληρωτισμός...
Ο Ολοκληρωτισμός εκκινεί όταν επιβάλλεται η μία και μόνη όψη των Πραγμάτων.  Ολοκληρωτισμός δεν είναι η αντίληψη όπου ένα Πράγμα δεν συμπίπτει με ένα άλλο  Πράγμα. Ολοκληρωτισμός δεν είναι  η  αδιαπραγμάτευτη διακριτότητα της Διαφοράς. Ολοκληρωτισμός δεν είναι η άρνηση της εναλλαξιμότητας των καταστάσεων του Πράγματος. Ολοκληρωτισμός δεν είναι όταν αρνείσαι  την εφαρμογή της αντιμεταθετικής ιδιότητας στην ανθρώπινη κατάσταση.

Εξαφανίζοντας (σοβαντίζοντας) το περίγραμμα της Εξόδου Ι
Οι περισσότεροι πολιτικοί σχηματισμοί της επονομαζόμενης Αριστεράς (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλετικής) είναι ρητά ή άρρητα, συνειδητά ή ασυνείδητα συμβιβασμένοι με την ιδέα ότι ο καπιταλισμός είναι αναπόδραστος. Στην πράξη πολλές φορές συνεργούν ως πρόσωπα με την εξουσία της πολιτικής και του χρήματος. Η πολιτική τους θέση και λόγος, κινούνται πάρα πολλές φορές κεντροβαρισμένα από φετίχ, ομοιώματα προσωπικών σχέσεων. Οι δράσεις τους συμβαίνουν ύστερα από συνήθως κοντόφθαλμες και ρηχές αναλύσεις της συγκυρίας, με αποτέλεσμα μια εντελώς πατερναλιστική πολιτική παρουσία που η αστοχία της, προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από θεωρητικολογίες που γεννούν σύγχυση. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: δίχως σοβαρή θεωρητική επεξεργασία και ανάλυση δεν μπορεί ένα πολιτικό Υποκείμενο, τόσο ατομικό όσο και συλλογικό, να Πράξει προς την κατεύθυνση του κοινωνικού μετασχηματισμού, όπου θα μας φέρει πέραν του Καπιταλισμού. Η επονομαζόμενη αριστερά στην καλύτερη περίπτωση εμφανίζεται με μια αερική μή γειωμένη αφέλεια, στην χειρότερη προκαλεί εσκεμμένη σύγχυση που καθηλώνει στην κοινωνική αδράνεια.

Εξαφανίζοντας (σοβαντίζοντας) το περίγραμμα της Εξόδου ΙΙ
Η πραγματικά ευφυής εξουσία φροντίζει να εξαφανίσει το ίχνος (περίγραμμα) της Εξόδου, ιχνογραφόντας παράλληλα  ένα ψεύτικο περίγραμμα σε έναν τοίχο (αναπαριστώντας μια Έξοδο). Όταν με την ορμή που γεννά η επιθυμία, προσπαθήσεις να περάσεις στην υπόσχεση Εξόδου τρακάρεις στο τοίχο. Έτσι έχει στηθεί η παγίδα. Έτσι εμπεδώνεται και η α-δυνατότητα της Εξόδου και η ύπαρξη του Άλλου δρόμου. Μετά εύκολα μπορεί να απευθυνθεί η μομφή της αποτυχίας σε εκείνον και εκείνους που αναζητούν την Έξοδο. Και από  τον πόνο της πρόσκρουσης στο τοίχο ακινητοποιούνται. Έτσι προσφέρουν συνειδητά ή ασυνείδητα τις υπηρεσίες τους πρόσωπα και πολιτικοί σχηματισμοί της επονομαζόμενης Αριστεράς που λειτουργούν ως πολιτικά μορφώματα και παράγουν σύγχυση. Στείροι ως μήτρες επ-ανάστασης, εγκυμονούν το τίποτα.

Ήδη νεκροί ΙΙ. Ολοκληρωτικό δικαίωμα (επιλογή στο ταμπελάκι σου)
Ολοκληρωτισμός είναι όταν σου αρνούνται την ροή γύρω από την εμφάνιση των Πραγμάτων. Την δυνατότητα του βλέμματος επί μιας έτερης όψης. Που είναι διαφορετικό από την άλλη μιά όψη. Στην πρώτη υπάρχει διαφορά, στην δεύτερη  κατάσταση, σύγχυση.
Δικαίωμα σκέτο, ολοκληρωτικό δικαίωμα. Δίχως τις όψεις της βιωμένης επιθυμίας, δίχως τις όψεις της ενσαρκωμένης   απόλαυσης.
Η ανθρώπινη ύπαρξη εν μέσω προ-διαγραφών. Αυτό είναι δικαίωμα στο ταμπελάκι σου και μόνο. Εκεί που υπήρχε βίωμα,  ξαφνικά νάααασου ένας αποκλεισμός και αντίδωρο  σου δίνουν μια τεράστια ταμπέλα να την κουβαλάς, σταυρό με βεντούζες στην πλάτη σου. Αποκλείεται η βίωση του ενσαρκωμένου ερωτισμού, της αγάπης  που αβίαστα μπορεί να γεννά την βίωση της μητρότητας, την βίωση  της πατρότητας. Αυτά δεν είναι ρόλοι, είναι σωματικοί Τόποι. Που συμμετέχει σώμα πνεύμα και ψυχή.  Και όχι ένα δικαίωμα στην μίμηση ενός ανδρικού ή γυναικείου σωματικού σχήματος. Εκεί που υπήρχε η αντίληψη της διαφοράς, το νομικό δικαίωμα  επιβάλλει εξ-ουδετέρωση αυτής υπαρξιακής κατάστασης, στην ζωή μιας γυναίκας και ενός άνδρα (ανεξάρτητα της σεξουαλικής τους εκδήλωσης). Μπλοκάροντας την επιθυμία αποκλείοντας την απόλαυση. Στο τέλος μένεις συντροφιά με ένα αποξηραμένο δικαίωμα και μια αφόρητη δυσφορία. Κι αναζητάς με κάθε τίμημα την μη-μοναξιά.

Το τερατώδες Πράγμα
Η καθήλωση σε μια και μόνο όψη δίχως αρθρώσεις, απειλείται από την  παρουσία του Έτερου ως Άλλου. Από το ερώτημα της ημιδιαφανούς παρουσίας του. Γίνεται αντιληπτή ως Φόβος  εμφάνισης ενός τέρατος/Πράγματος. Εκεί γεννάται ο ρατσισμός. 

Οι όψεις του Προσώπου πέφτουν κατάχαμα...
Με τα τόσα που λέγονται και γράφονται, τα οποία εξομοιώνουν Όντα και μη-Όντα (ανθρώπους & ζώα) : Οι έννοιες του Όντος και του Προσώπου, της Βούλησης & της Θέλησης (εκεί εδράζεται η Ηθική) αφορά το ανθρώπινο πεδίο. Όταν η διαφορά αυτή χάνεται, διαχέεται το Πρόσωπό σου: πολλές δυστυχίες, καταθλίψεις και τρέλες εκκινούν[4].
 Είναι το Πρόσωπο  στο Υποκείμενο, η ηθική διάκριση μεταξύ του Καλού και του μη-Καλού. Προσωποποιώντας τα ζώα, υπο-δηλώνεται ότι οι άνθρωποι ψάχνουν να ανακτήσουν, με τα ζώα ως μεσολαβή, το πεσμένο Πρόσωπό τους...


Ήδη νεκροί ΙΙΙ. Κάπως έτσι με μη-αγάπη, τα απέθαντα βαμπίρ αγαπούν να αγωνιούν ...
Για όσους βλέπουν το χάσμα της γής και θέλουν να πέσουν να συγχωνευτούν στην μαύρη τρύπα της μάνας-γης...
Φοβού την αγάπη που για ν' αγαπήσει, καταβροχθίζει, τίποτα δεν γεννιέται και όλα χωνεύονται από σκουλήκια στο πέρασμά της...

Τρώγοντας τον χρόνο
...για να έρθει τι; Το τίποτα. Τρώγοντας την ίδια σου την ύπαρξη. συρρικνώνοντας τον χρόνο πετάς στην φωτιά κομμάτια ολόκληρα από εσένα....

Α-συνείδητο, το παιγνιώδες
κάποια μελετηρά αυγά μελετούσαν.
Κάποια τρία ίσως στον αριθμό, είπαν:
"από την πολλή χτυπημένη μελέτη, ομελέτα γίναμε", και τ' άλλα τρία, απάντησαν: "κι εμείς αυγά μελάτα"...

Αρρωσταίνοντας...
Δεν θανατώνει, δεν αρρωσταίνει η συνάντηση με το Πραγματικό. Κάθε άλλο καθώς το Πραγματικό με την αλήθεια του, γεννά την ζωή. Αυτό που αρρωσταίνει ή/και θανατώνει είναι μια καθήλωση σε μια φαντασιακή ταύτιση Πραγματικού & Συμβολικού μια στάσιμη φαντασίωση του πραγματικού, μια άχρονη Φαντασίωση του Πραγματικού.

Εξάρτημα κι εξάρτηση
Όταν γίνεσαι (ή αφήνεσαι στο να γίνεις) εξάρτημα, μέρος ενός (επικοινωνιακού) μηχανισμού, πόσο μπορεί να μιλάς για τα ανθρώπινα με ένταση κι αλήθεια;
Προσωπικά δεν διαχωρίζω γέννημα/έργο από τον γεννήτορα/άνθρωπο.
Το υποκείμενο που γεννά τέχνη είναι ένα και όχι τεμαχισμένο σε κουτάκια με ιδιότητες/προσωπικότητες.
Ο δημόσιος λόγος απαιτεί ειλικρίνεια, διαφορετικά απογυμνώνεσαι και τα λόγια με τέχνη που φτιάχνεις, φαντάζουν χάρτινοι αγγέλοι.

Η Εποχή της Οθόνης-αβύσσου
Η εικόνα εκλύει τεράστιες δυνάμεις ενόρμησης.
Στην ανθρώπινη κατάσταση η ενόρμηση είναι το ανάλογο των πυρηνικών δυνάμεων στην υποατομική φυσική.
Αυτά ως ένα σχόλιο για την εκούσια μετάδοση και έκθεση της εικόνας της φρίκης που επέλεξε ο φασίστας τρομοκράτης στην Νέα Ζηλανδία


Η άρρητη συντήρηση των Gender Politics
[ή οι πολιτικές συρρίκνωσης στο (σωματικό) σχήμα (και μόνον)]

Από το πολιτικό ερώτημα του  "είναι/Είμαι", τα genter politics   καταλήγουν στο συρρικνωτικό  "έχει/δεν έχει".  Σε ένα δικαίωμα "έχειν" γυναικείου σχήματος. Από εκεί που είναι ενσαρκωμένη μια γυναίκα (υπαρξιακά βιωματικά),  καταλήγουμε σε ένα  δικαίωμα "έχειν γυναικείου σχήματος". Αλλά ουδέτερο. Έχει ένα γυναικείο σχήμα δίχως την ύπαρξη και το βίωμα. Δίχως ας πούμε την συμμετοχή του σώματος. Το οποίο εκβιάζεται φαρμακευτικά προς ένα καλούπι συγκεκριμένου σχήματος.
Αντίστοιχα αν και λιγότερο εμφανές και στους άνδρες, καταλήγουν σε ένα συγκεκριμένο ανδρικό σχήμα. Οι τρανς βρίσκονται σε έναν μη-τόπο από πλευρά βιώματος. Ποιο εμφανές είναι στους άντρες τρανς, ως γυναίκες. Σωματικά οι γυναίκες έχουν ως βίωμα την εμφάνιση της περιόδου.  Θα αναγκαστούν οι άνδρες ως τρανς γυναίκες να προσομοιώσουν  φαρμακευτικά την περίοδο; Θα υπάρχουν σκευάσματα που θα εμφανίζουν και το "αίμα"  της γυναικείας σωματικότητας; Καθώς  στο συμβάν της τεκνογονίας η γυναίκα, συμμετέχει και εγγράφεται το σώμα της και στο σώμα της. Δεν το θέτω με όρους διπόλου (καλό κακό) αλλά με την αντίληψη της διαφορετικότητας, Καθώς σωματικά ένας άνδρας δεν συμμετέχει στην κύηση, θα ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο για να συναντήσει την σχέση του με το παιδί του που γέννησε η αγαπητική συνάντηση με το σώμα της ερωμένης του. Οπότε αυτό είναι κάτι διαφορετικό από τον δρόμο μια γυναίκας που γίνεται μητέρα και την οδηγεί στην μητρότητα. Αυτά όλα ξαφνικά καταλήγουν σε νομικούς ορισμούς που έξω από το κράτος (και την εξουσία του βεβαίως βεβαίως) δεν βρίσκουν προσ-γείωση.

Αναπαράσταση και απεικόνιση Αναπαραγωγή υπάρχει για φωτογραφίες που επί-λέγονται προς εμφάνιση (κάποτε επί του υλικού μέσου ) πλέον επί της οθόνης. Τι γίνεται με εκείνες τις φωτογραφίες που δεν εμφανίζονται δημοσίως;
Αλλά παρ' όλα αυτά αποτελούν ήδη φωτογραφικά συμβάντα ( πχ Λαρτιγκ) μέχρι την δημοσίευσή τους; Το Πραγματικό της Φωτογραφίας ( γεννάται ως επίπτωση) και του βλέμματος είναι η, κάθε φορά, απ-ελευθέρωση του κλείστρου. Ως απ-ελευθέρωση του επιθυμούντος βλέμματος, μέρος της ενσαρκωμένης ροής που λέγεται και ανθρώπινη ύπαρξη.Το κλείστρο μαζί με το διάφραγμα και το κάδρο (πλαίσιο + γωνία λήψης) λειτουργούν ως αφαιρέσεις φαντασιακές, συμβολικές επί της πραγματικότητας. Είναι μυστήρια η τέχνη της φωτογραφίας μιας και δημιουργείται από μόνο μια ευκαιρία φωτο-γραφισης κάθε φορά. Κι εμφανίζεται στις πραγματικές φωτογραφίες, ως μια (μικρή μπορεί και μεγάλη) έκπληξη. Ταυτόχρονα αναπαράγεται δημοσίως ως πολλαπλή εμφάνιση.





Σημειώσεις
[1] Κάτι ανάλογο προσεγγίζει και ο Ντελέζ στο Κινηματογράφος 1: Η εικόνα-κίνηση, σελ 81-89

''[...] Πρόκειται μάλλον για μια αέρια κατάσταση. Εγώ, το σώμα μου, αποτελώ κατά βάση ένα σύνολο μορίων και ατόμων που ανανεώνονται διαρκώς. Μα μπορώ να μιλάω για άτομα; Δεν θα ξεχώριζαν από τους κόσμους, από τις διατομικές επιρροές (παρ.8). Πρόκειται για μια κατάσταση της ύλης τόσο θερμή, που δεν είναι δυνατό να διακρίνουμε μέσα της στερεά σώματα. Είναι ένας κόσμος καθολικής μεταβολής, καθολικού κυματισμού, καθολικού παφλασμού: δεν υπάρχουν ούτε άξονες ούτε κέντρα, ούτε δεξιά ούτε αριστερά, ούτε πάνω ούτε κάτω.. {...]
Το απόσπασμα υπάρχει στον παρακάτω σύνδεσμο
https://bestimmung.blogspot.com/2013/07/gilles-deleuze.html


[2]  Όμως για ν' ανακτηθεί ο χρόνος απ' το μέλλον χρειάζεται να πιστέψεις σε μια τέτοια δυνατότητα. Χρειάζεται το άλμα της Πίστης. Χρειάζεται να πας κόντρα στην λογική που έχει εγκατασταθεί σαν κισσός πάνω σε τοίχο.

[3] Κατά Λουκάν 9.57 -9.62 & 14.15 – 14.35
[...]
Ἀκολούθει μοι. ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι ἀπελθόντι πρῶτον θάψαι τὸν πατέρα μου. 60εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς· σὺ δὲ ἀπελθὼν διάγγελλε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 61Εἶπε δὲ καὶ ἕτερος· Ἀκολουθήσω σοι, Κύριε· πρῶτον δὲ ἐπίτρεψόν μοι ἀποτάξασθαι τοῖς εἰς τὸν οἶκόν μου. 62εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.
[...]
26 Εἴ τις ἔρχεται πρός με καὶ οὐ μισεῖ τὸν πατέρα ἑαυτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν, οὐ δύναταί μου μαθητής εἶναι. 27καὶ ὅστις οὐ βαστάζει τὸν σταυρὸν ἑαυτοῦ καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου, οὐ δύναται εἶναί μου μαθητής. 28τίς γὰρ ἐξ ὑμῶν, θέλων πύργον οἰκοδομῆσαι, οὐχὶ πρῶτον καθίσας ψηφίζει τὴν δαπάνην, εἰ ἔχει τὰ πρὸς ἀπαρτισμόν, 29ἵνα μήποτε, θέντος αὐτοῦ θεμέλιον καὶ μὴ ἰσχύσαντος ἐκτελέσαι, πάντες οἱ θεωροῦντες ἄρξωνται αὐτῷ ἐμπαίζειν, 30λέγοντες ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἤρξατο οἰκοδομεῖν καὶ οὐκ ἴσχυσεν ἐκτελέσαι; 31 [...]
Κατά Ιωάννη 6.52-6.65
[...]
60 Πολλοὶ οὖν ἀκούσαντες ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπον· Σκληρός ἐστιν ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν; 61εἰδὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐν ἑαυτῷ ὅτι γογγύζουσι περὶ τούτου οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει; 62ἐὰν οὖν θεωρῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τὸ πρότερον; 63τὸ Πνεῦμά ἐστιν τὸ ζῳοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδέν· τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστιν. 64ἀλλ’ εἰσὶν ἐξ ὑμῶν τινες οἳ οὐ πιστεύουσιν. ᾔδει γὰρ ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἰησοῦς τίνες εἰσὶν οἱ μὴ πιστεύοντες καὶ τίς ἐστιν ὁ παραδώσων αὐτόν.

[4] Πριν συμβεί ο πρώτος φόνος στην Βιβλική Αφήγηση ο Θεός παρατηρεί ότι στον μελλοντικό φονιά έχουν πέσει (έχουν αφαιρεθεί ;  ) το πρόσωπο/πρόσωπά του. Η όψη/όψεις του. Δεν έχει πλέον πρόσωπο ο Κάιν. 

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2019

Γωνία λήψης και όχι αγωνία έκ-θλιψης

Περί Πίστης


Ο Μπένγιαμιν μας λέει [1] : Δεν υπάρχει Βλέμμα δίχως το Υποκείμενο που θραύει. Δεν μπορείς να πράξεις πέρασμα και να βρεθείς στην ύπαρξη δίχως θραύση. Δεν μπορείς να σπάσεις το συμμετρικό επαναληπτικό χρόνο του ομογενούς "πάντα ίδιο" που συρρικνώνει το χώρο σου, που εξαφανίζει τον χρόνο σου και ασφυκτιάς εντός του. 
_DSC0322 copyΕίναι  κυματισμός της ομοιογένειας, που εντοπίζει το βλέμμα (ο άνθρωπος που βλέπει ο ίδιος), η Διαφορά για ένα Υποκείμενο που κοιτώντας προς το παρελθόν κάνει το άλμα, γεννώντας το νέο, το διαφορετικό μέλλον . Το θραύσμα όχι ως πολλαπλότητα συμμετρικών/μερικών αντικειμένων που διαχεόμενα λένε όλα το ίδιο, αλλά ως ο απεγκλωβισμός του βλέμματος από την στιλπνή επιφάνεια. Που άλλοτε καθρεφτίζει και άλλοτε απορροφά. 

Συμβάν σωτηρίας είναι η αποκαθήλωση από το αιώνια παγωμένο σταυροδρόμι. Η σταύρωση στο σταυροδρόμι προκαλεί δυσφορία. Και χρειάζεται ένας ολόκληρος Γνωστικός και γνώριμος μηχανισμός, αυτός της Ιδεολογίας, για να πείσει το Υποκείμενο ότι πρέπει να κατα-πίνει την δυσ-φορία του και μεθυσμένο να μένει καθηλωμένο, στο όνομα της προόδου, αντικείμενο πίστης. Όμως η πρό-οδος αυτή καθαυτή δεν φέρει όνομα, εκ-φέρει Πίστη και άλματα Πίστης...


Για την ταυτότητα

Η ταυτότητα είναι μια υποκειμενική κατάσταση ύπαρξης, ερώτημα του υποκειμένου που μπορεί να α-κινητοποιείται σε ένα πρότυπο. Μπορεί όμως και να  κινείται γύρω από τον νόμο της κοινωνίας και τον κανόνα της κοινότητας. Και ναι συμβαίνει οι άνθρωποι να βρίσκονται στο σύμπαν μιας ταυτότητας που γεννιέται κοινωνικά και πράττεται σωματικά, περιλαμβάνει φαντασιακές ταυτίσεις και συμβολικές ερμηνείες μιας κατάστασης ως προς την απόλαυση του (κοινωνικού) πραγματικού. Το σύμπαν αυτό δεν είναι μια αρχιτεκτονική κατασκευή ούτε κατασκεύασμα.
Για παράδειγμα, είναι μια παροντική χωροχρονική κατάσταση απόλαυσης (ο άνθρωπος χορεύοντας, τραγουδώντας), αδιαφορίας ή οδύνης, κοινωνικών σχέσεων (πολιτικών, οικονομικών, προσωπικών σχέσεων) και ερμηνειών συμβάντων του παρελθόντος και του παρόντος.


Το φετίχ, αναγκαίο συμβόλαιο

Πουλώντας κατασκευασμένες φαντασιώσεις: υπερσεξουαλικά (υπερεθνικά) αναγκαία φετίχ.
Το φετίχ αναδύεται ως αναγκαία συνθήκη παρουσίας, για να υποκαταστήσει την απούσα επιθυμία, την απούσα απόλαυση. Την αδυνατότητα αγάπης. Το φετίχ αρνείται τον ερωτισμό, της ενσαρκωμένης επιθυμούσας απόλαυσης μεταξύ μεταξύ δύο ανθρώπων (την αγάπη). Ταυτόχρονα υπερτονίζει μεγεθύνει και πολλαπλασιάζει το σεξ ως δραστηριότητα (ποσοτικοποιημένος ερωτισμός),  ως πολλαπλότητα εμφάνισης του, πλέον ως αναγκαίου ασεξουαλικου αντικειμένου. Φετιχοποίηση για παραδειγμα του σεξουαλικού οργάνου. Ο σωματικός τόπος της διαφοράς μεταξύ της γυναίκας και του άνδρα ανάγεται σε ένα μέσο (εργοστάσιο) παραγωγής  διέγερσης. Εκεί που αντί το σώμα του ανθρώπου χαρούμενο να ζει στην ερωτική συνάντηση , καταλήγει το σώμα να είναι εργοστάσιο παραγωγής σεξουαλικής διέγερσης. Μόχθος, άχθος και αφόρητη κούραση. 


Ανοησία...

Ποιος λοιπόν ριζοσπαστισμός ως επιθυμητική πράξη, θα μπορέσει να «επιτραπεί» υπό την εγγραφή σε αυτά ισχυρά προπύργια του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού[2];
Το ΝΑΤΟ σε υπηρεσία ενάντια σε εθνικιστικούς αλυτρωτισμούς. 
Ένας  υπερεθνικός οργανισμός που εξυπηρετεί την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, τέθηκε στην υπηρεσία του διεθνισμού...


Νέος ηθικισμός (πουριτανισμός)

Τοξική αρρενωπότητα τοξική θηλυκότητα, τοξικές σχέσεις. Η τοξικότητα είναι το νέο σημαίνον εγκεκριμένης τύφλωσης και συμμόρφωσης προς ένα καθορισμένο μοντέλο σχέσεων. Για άλλη μια φορά ο ηθικισμός συγχέεται με την ηθική. Το επιτέλεσμα μιας τέτοιας νορμας θα είναι η εκρηκτική ασφυξία στις ανθρώπινες σχέσεις η τυποποίησή τους κι ο κομφορμισμός. Θα εμφανιστούν νέα νοσήματα συμπεριφορών. Οι άνθρωποι θα αναζητούν λίγες σταγόνες συνάντησης εγκλωβισμένοι στον ασφυκτικό κορσέ της τυποποιημένης (προσομοιωμένης) συνάντησης. Του νέου πουριτανισμού. Θα παράξει πολλά μικρά ή και μεγάλα ομοιώματα αγάπης


Ονειροπόληση: το πραγματικό της φωτογραφίας

Ότι συμβαίνει είναι του ανθρώπου (Υποκειμένου). Όταν συμβαίνει είναι της (δικής του) επιθυμίας, του ανθρώπου. Το βλέμμα δεν είναι αντικείμενο ούτε ιδιότητα έξω από το υποκείμενο αλλά το συμβάν της επιθυμητικής ροής. Κάτι που συμβαίνει και αρθρώνεται, ομιλεί και γράφει. Ασυνείδητο επιθυμιτικό καινοφανές κείμενο, (αφήγηση) του φωτός και του μη φωτός του χρώματος και του μη χρώματος του εντός του κάδρου και του εκτός του κάδρου της λήψης από γωνίας έναντι μιας άλλης γωνίας (σε ότι αφορά την τέχνη της φωτογραφίας). Το πραγματικό απ-εικονίζεται δεν αναπαρίσταται. Η απ-εικονιση επιτρέπει διαλεκτική (ροή), η αναπαράσταση όχι. Η αναπαράσταση αφορά μια θεατρική σκηνή ή μια φαντασιωτική κατασκευή (σέλφι, φωτογραφίες γάμου κλπ) που απαθανατίζει παγωμένες αναμνήσεις.
Η φωτογραφία εν τη γέννεση της είναι μια μη-αναπαραστατική τέχνη, είναι η κατεξοχήν ασυνείδητη τέχνη, η τέχνη που παίρνει την ίδια την πραγματικότητα (φαντασιακές & συμβολικές ερμηνείες) ως χωροχρόνο (βιωμένο)/πραγματικό , επαναδια-τυπώνει αυτόν τον χωροχρόνο και εγ-γράφει κάτι καινοφανές. Αυτό το καινοφανές είναι-του-βλέμματος. Εκεί εμφανίζεται επιθυμία ως οπτικό ασυνείδητο. Η φωτογραφία ως ονειροπόληση.
Το Πραγματικό της Φωτογραφίας γεννάται ως επίπτωση και του βλέμματος. Είναι η κάθε φορά απ-ελευθέρωση του κλείστρου. Το κλείστρο μαζί με το διάφραγμα και το κάδρο (πλαίσιο + γωνία λήψης) λειτουργούν ως αφαιρέσεις φαντασιακές, συμβολικές επί της πραγματικότητας. Είναι μυστήρια η τέχνη της φωτογραφίας μιας και δημιουργείται μόνο μια ευκαιρία φωτο-γραφισης κάθε φορά. κι εμφανίζεται στις πραγματικές φωτογραφίες, ως μια (μικρή μπορεί και μεγάλη) έκπληξη. Ταυτόχρονα αναπαράγεται δημοσίως ως πολλαπλή εμφάνιση. Στις μέρες μας υπάρχει αποκλεισμός για το πρώτο και επιβάλλεται ως μονόδρομος το δεύτερο.




[1]"IX
Για πέταγμα η φτερούγα μου αvoιχτή
Θα ήθελα να γυρίσω πίσω
Γιατί αν έμενα για ατέλειωτο χρόνο
Θα είχα πολύ λίγη τύχη.


Gerhard Scholem, Χαιρετισμός του Αγγέλου


Υπάρχει ένας πίνακας του Klee με το όνομα Angelυs Novus. Απεικονίζεται εκεί ένας άγγελος που φαίνεται έτοιμος να απομακρυνθεί από κάτι όπου μένει προσηλωμένο το βλέμμα του. Τα μάτια του είναι διάπλατα ανοιχτά, το στόμα του ανοιχτό και οι φτερούγες του τεντωμένες. Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι και ο άγγελος της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου εμείς βλέπουμε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός βλέπει μία μοναδική καταστροφή, που συσσωρεύει αδιάκοπα ερείπια επί ερειπίων και τα εκσφενδονίζει μπροστά στα πόδια του. Θα ήθελε να σταματήσει για μια στιγμή, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να στήσει ξανά τα χαλάσματα. Μια θύελλα σηκώνεται όμως από τη μεριά του Παράδεισου αδράχνοντας τις φτερούγες του και είναι τόσο δυνατή που δεν μπορεί πια ο άγγελος να τις κλείσει. Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο η πλάτη του είναι στραμμένη, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό. Αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα."



[2] Φυσικά αναφέρομαι στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Η συμφωνία των Πρεσπών έτσι όπως έγινε έχει ήδη την εξής επιτελεστικότητα στο πολιτικό σκηνικό και των δύο χωρών (Ελλάδας και Β Μακεδονίας):

πολιτικά και κοινωνικά είναι και θα είναι πλήρως χειραγωγούμενοι οι πολιτικοί σχηματισμοί των δύο αυτών χωρών. οι πολιτικοί σχηματισμοί και στις δύο χώρες θα είναι στην πράξη πολιτικά μορφώματα ανάλογα του Γαλλικού, Ρωσικού, Αγγλικού κόμματος του 19ου αιώνα. Θα θεωρείται ανέφικτη η οποιαδήποτε πολιτική πράξη που θα έρχεται σε αντίθεση τόσο με την γραμμή του του ΝΑΤΟ όσο και της ΕΕ. Εκεί βασίζουν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η πολιτική ελίτ της Βόρειας Μακεδονίας την επιβίωσή τους. Θα καταστούν αναγκαία οι γραμμιτζήδες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο εσωτερικό τους και στις διεθνείς σχέσεις τους. Ειδικότερα για την Ελλάδα, ισχύει για το σύνολο σχεδόν του πολιτικού φάσματος. Καμία άρση των εθνικισμών δεν πρόκειται να συμβεί.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Μόνο όποιος δεν αντι-στέκεται είναι οριστικά ηττημένος (ενάντια στον κυνισμό)

Ο ηθικισμός είναι το καρκίνωμα της Ηθικής (στάσης).
Όπως ο αριστερισμός είναι το καρκίνωμα της Αριστεράς.
Όπως ο επιστημονισμός είναι το καρκίνωμα της Επιστήμης
Όπως ο διανοητισμός είναι το καρκίνωμα της Ψυχ-ανάλυσης

_DSC9593 copy["Το πρωταρχικό πεδίο της θετικής Επιστήμης, που παρέμεινε το αγαπημένο της, είναι εκείνο της αδρανούς ύλης. Νιώθει λιγότερο άνετα στον οργανικό κόσμο, όπου βαδίζει με σιγουριά μόνο αν στηρίζεται στην φυσική και την χημεία. Προσδένεται σε ότι φυσικοχημικό υπάρχει στα έμβια όντα, όχι σε ότι αμιγώς έμβιο υπάρχει στον ζώντα κόσμο. Η μεγάλη της αμηχανία είναι όμως όταν φτάνει στο πνεύμα. [...]
...ο ρόλος της διάνοιας ήταν ήδη να κατασκευάζει εργαλεία και να καθοδηγεί την δράση του σώματος μας, επί των γύρω σωμάτων" Μπερκσόν 1 ]

Περί αντικειμένων (ή τα παιχνίδια δεν μπορούν να παίξουν)
Όταν δεν υπάρχει ο διαμεσολαβητής του Συμβολικού ως ενσαρκωμένη διαφορά, η πραγματικότητα γίνεται ωμή αιματηρή ανα-παράσταση...
Η διαφορά ανάμεσα στην ζωή ως διαχείριση αντικειμένων και στην βιωμένη (ζώσα) ζωή είναι αυτή ακριβώς η ενσάρκωση της διαφοράς. Είναι η διαφορά που σπάει τις ισοδύναμες συμμετρίες που ακινητοποιούν και καθίστασαι αντικείμενο διαχείρισης. Όπου το Συμβολικό προτρέπει στο παιγνίδισμα. Όπου διανοίγεται ο χρόνος και ο τόπος όπου ο λόγος μου, ο λόγος σου πάλλονται από επιθυμία, δεν είναι λόγος της διεκπεραίωσης και της τακτοποίησης αντικειμένων. Η εικόνα μου, η εικόνα σου είναι μέρος του επιθυμ-όντος σώματος που μιλά και όχι μια προβολή και αντανάκλαση εικόνας πάνω στα γυάλινα μάτια του άλλου-αντικειμένου που το θέλουν. Διεκπεραιώσεις, διαχειρίσεις είναι που αφορούν [και σε μετατρέπουν σε] αντικείμενα. Και όταν τα αντικείμενα αρχίζουν και μιλούν,αρχίζουν να διαισθάνονται, αρχίζουν να εκφέρουν θέληση, βούληση επιθυμίας τότε τέρατα εμφανίζονται στο βλέμμα του ανθρώπου του ήδη αντικειμένου, που προκαλούν θυμό ή τρόμο. Όταν το μέχρι τότε αντικείμενο-σώμα σου, το αντικείμενο-ψυχή σου, αρχίζει και μιλά τότε οι κατασκευές της διάνοιας που σου έχουν φορέσει, καταρρέουν. Ο φόβος και ο τρόμος κάνουν την εμφάνισή τους [διαταραχές πανικού].


Μή τρώγοντας ζωικά προϊόντα, ταΐζοντας (παρ' όλα αυτά) με ενοχή πλήρης λιπαρών.
Είναι η μεταμοντέρνα εμφάνιση μιας προστακτικής στην μορφή κρυφής υπερεγωτικής ιδεολογίας που συνοψίζεται σε μια σαγηνευτική απόφανση "είσαι a priori ένοχος" . Σαγηνευτική καθώς προσδίδει πλήρες νόημα σε μια αντιφατική ύπαρξη (λείπει η επιθυμία) και ένα βίωμα με ελλοχεύοντα κενά. Η έγκλιση γίνεται με όρους a priori ενοχής του τρόπου ζωής.  "Τρέφεσαι με ζωικά προϊόντα συμμετέχεις και προκαλείς βασανισμούς και πόνο, άρα είσαι ανήθικος και έχεις χρέος να αλλάξεις τρόπο ζωής" [2].
"Για να είσαι, πρέπει να είσαι έτσι κι έτσι", ένα συνονθύλευμα από άκαμπτους κανόνες συμπεριφοράς.

Κι εσύ ψάχνεις ν' αποδείξεις ότι δεν είσαι ο ένοχος ελέφαντας. Αλλά για τους κυνικούς, αν δεν είσαι ένοχος ελέφαντας δεν είσαι καν. Δεν μπορείς να είσαι. Δεν θα είσαι. Εκεί βρίσκεται η κρυφή παγίδα.

Όταν η ανθρώπινη κατάσταση του αυθύπαρκτου "Είμαι" χρήζει συγκόλλησης από ένα προσδιοριστικό "Κάτι" προκειμένου να είναι, τότε το κάτι ιδεολογικοποιείται και ταυτόχρονα λειτουργεί ως κόλλα-φετίχ. Ως ξόβεργα που παγιδεύει τα πουλιά. Τότε από τα κολλημένα χάσματα αρχίζουν κι εμφανίζονται σφάλματα, σημεία και πολλές φορές τέρατα (τουλάχιστον) του λόγου. Ζώα για παιδιά.  [για να είμαι ] είμαι μαμά και μπαμπάς κατοικίδιων.


άλλοτε καλός άλλοτε κακός.
Όμως δεν μπορεί ένας καλός άνθρωπος να εμφανίζεται άλλοτε κακός άλλοτε καλός. Να βρίσκεται σε πλήρη αντινομία. Ή το φαινόμενο απατά (φαινομενική εργαλειακή καλοσύνη) ή υπάρχει ένας άνθρωπος, πλήρους οδύνης. Τεμαχισμένος. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει στο φαινομενικά καλό η σύγχυση της οδυνηρής αγάπης. Μιας θυσίας με την μορφή και την εμφάνιση αγάπης, έρωτα, απόλαυσης. Μόνο που αυτό τελικά υπ-άρχει είναι η οδύνη. Άλλη μία εξαφανιζόμενη μαγική εικόνα. Εικόνα αγάπης  με  υφή θανάτου.
Αγάπη ως πόνος του από-χωρισμού από τον ανώτερο. Ο πόνος της σύγχυσης ανάμεσα στο ανυψώνω/εξυψώνω και στο ξεχωρίζω (ο ξεχωρισμένος της αγάπης) Ο πόνος ενός μέλλοντος ίδιου κι απαράλλαχτου του παρελθόντος. Ο πόνος της κατάστασης όπου έχεις κατά-λήξει, επανερχόμενος, ξανά, σε μια κατάσταση κοινότυπου αντικειμένου. Αν η αγάπη είναι ζητούμενο που αγιάζει τα μέσα, τότε ήδη έχεις εκπορνευτεί για  λίγα ψίχουλα αγάπης. Η επιθυμία έχει συνθλιβεί.

Μιλώ, όχι κάτι λέω...
το δυσκολότερο (ίσως) μεταξύ ανθρώπων είναι το ακούω, όχι φιλολογικά τις λέξεις, αλλά το (υπό)κείμενο που εκφέρεται κ δι-αρθρώνεται μέσω των λέξεων και της σύνταξής τους. Στην Πεντηκοστή οι Απόστολοι άρχισαν ν' ακούν όχι τις λέξεις αλλά τον υποκειμενικό λόγο κάθε ανθρώπου. Πάρα πολλοί μες την τυφλότητα της Γνώσης χάνουν την λεπτότητα αλήθειας της παραβολής...
Κι αυτοί οι άνθρωποι δε είναι σε θέση να αντιληφθούν τα λεπτά όρια του κακόκαλου των μεταμοντέρνων καιρών που ζούμε και καταλήγουν στην αμήχανη ευκολία του φιλόλογου/διορθωτήρα σειράς μπροστά σ' ένα πρωτότυπο κείμενο...

Η γραφειοκρατία είναι ένας διορθωτήρας που ισοπεδώνει αφηγήσεις και δυνατότητες αφηγήσεων. Όπου κι αν υπάρχει (έχω τρία βιώματα από αυτήν, θεσμοί της Ψυχανάλυσης, πολιτική οργάνωση, και συνδικαλισμός) το μόνο για το οποίο ενδια-φέρεται είναι να βρει άλλους γραφειοκράτες Προκειμένου ΝΑ ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΤΑΙ και όχι να γεννά καινούριο (όπως πολιτικά Υποκείμενα). Η γραφειοκρατία διαχειρίζεται ένα λόγο άψυχο αντικείμενο, όπου  παθητικο-ποιεί και δεν ενεργο-ποιεί.
Η γραφειοκρατία περι-γράφει, μετρά αποτελέσματα αντικειμένων, οργανώνει συστήματα. Δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο. Απλά του βρίσκει μια θέση στον μηχανισμό.


(ξανά) για την Αριστερά
Να βρει τον δρόμο προς την εκ-πλήρωση του ανθρώπινου Νόμου (που εξανθρωπίζει) πέρα από τον Φυσικό Νόμο (αλλά νεοφιλελεύθερου ικανότερου που επιβιώνει) δίχως υπερεγωτικά (διαστροφικά/αισχρά) συμ-πληρωματικά καλέσματα για την παραβίασή του. Όπου το Ου κλέψεις δεν θα σημαίνει κλέψε νόμιμα, αλλά δεν θα χρειάζεται να κλέψεις, το "εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου, όστις εξήγαγόν σε εκ γης Αιγύπτου, εξ οίκου δουλείας. ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλήν εμού." δε θα σημαίνει γίνε δούλος σ' έναν Κύριο αλλά ο Κύριος/κυβερνήτης είναι μόνο ο περαματάρης προς την ελευθερία σου...


(ξανά) για την αγάπη
Αν η αγάπη εμφανίζεται με προσπάθεια να ακινητοποιηθεί ο άλλος ως αντικείμενο λατρευτικό, φυσικά είναι αντικείμενο αγάπης. Αντικείμενο-αίτιο αγάπης. Αντικείμενο, όχι άνθρωπος.
Το νόημα που δίνει κάποιος στο "σε θέλω" είναι διαφορετικό όταν προκύπτει μέσα από το "θέλω να είμαι με κάποιον" και διαφορετικό όταν προκύπτει από το "μου είναι χρήσιμη αγάπη κάποιος" στην μια περίπτωση η σχέση δεν είναι ανταλλαγής αντικειμένων, στην άλλη είναι. Ανταλλαγή αντικειμένων είναι και η προσφορά μου ως αντικείμενο αγάπης. Οπότε υπάρχει αλισβερισι, εμπόριο. Ο κυνισμός ως  ενοχοποίηση των ανθρώπων που ζητούν να ζήσουν την εκπληρωμένη επιθυμία τους. Να η απόλαυση της ζωής να η χαρά που συγκλονίζει. Να η αγάπη που πάλλεται. Να η αγάπη που σε ξεχωρίζει, σε διαχωρίζει.

Σημειώσεις
[1] Ανρί Μπερκσον Η σκέψη και η Κίνηση σελ 38 & 40

[2] Η σαγήνη βρίσκεται στο λογικό άλμα (μαγική εικόνα) ονομάζοντας την κατάσταση των ζώων που εκτρέφονται για τροφή ως δουλεία. Εξομοιώνοντας την κατάσταση της ανθρώπινης δουλείας με αυτή των εκτρεφομένων ζώων.

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Βινιέτες ....λίγες ακόμα

Για την Φωτογραφία Ι (η δυσκολία της βαρεμάρας)

Το ποιο δύσκολο για έναν φωτογράφο είναι να μην τον διαλύσει ένα απ' ευθείας βλέμμα. Αυτό το
ευθύ τρομερό βλέμμα, το τρομερό κατά Κίκεργκωρ & κατά Μπένγιαμιν που είναι τομή δια-κοπή της επανα-λαμβανόμενης βαρεμάρας αλλά όχι απογύμνωση. Που ρωτάει "Υπάρχει επιθυμία κυρ Φωτογράφε;"


Για την Φωτογραφία ΙΙ (κείμενα & αντι-κείμενα)
Πως μπορείς να φωτο-γραφίσεις δίχως να ξεγυμνώσεις; Δι-ανοίγοντας το νέο, δίχως να πετσοκόψεις;

Τι είναι λοιπόν η φωτογραφία αν όχι ένα κείμενο; Ίσως το πλέον ασυνείδητο του φωτογράφου, άρθρωση της βιωμένης εντύπωσης, εικόνας  που ρέει.
Δε γίνεται να διαβάσεις ένα κείμενο εκτός χωροχρόνου, αποκομμένο από την συγχρονία του. Από την άλλη είναι ενδιαφέρον να διαβάσεις ένα κείμενο σε μια διπλή διαλλεκτική: του χρόνου που εγ-γράφ(τ)ηκε και του χρόνου της ανάγνωσης (όπως την βιώνεις ως Υποκείμενο). Αν τη διαβάσεις απο-κομμένη, αν η φωτογραφία σου απευθυνθεί αποκομμένη, τότε καθίστασαι αντι-κείμενο του βλέμματος. Εκκινεί η ηδονοβλεψία και η εκπόρνευση.
Υπ-άρχει μια σχέση φετίχ των φωτογράφων με τους φακούς τους. Είναι ο ίδιος κίνδυνος στην σύγχυση ανάμεσα στην τριάδα της Βούλησης-Θέλησης-Πράξης του Βλέμματος (η αποφασιστική στιγμή του Bresson[1]) και του οργάνου που είναι το μάτι. Όπου ο κίνδυνος είναι το βλέμμα να ταυτιστεί με το μάτι-φακό.

Επικρατεί στους φωτογραφικούς κύκλους, η φετιχιστική αντίληψη ότι χρειάζεται να είσαι κοντά πολύ κοντά στο αντικείμενο της φωτογράφισης, μόνο που σ' αυτό σέρνεται μια ηδονοβλεπτική αντίληψη. Το να χώνεις τον φακό στην μούρη του ανθρώπου που φωτογραφίζεις είναι σα την ψυχαναλυτική πρακτική όπου ξεγυμνώνεσαι (μα στο ζητά είναι μέρος της ίασης) στο γραφείο του αναλυτή σου: Χώνεις ένα μεγάλο μάτι ψάχνοντας με βουλιμική λαιμαργία, τα απόκρυφα.

[2]

Πασπατεύοντας με το βλέμμα σου τον καθηλωμένο άλλον. "Και ανοίχθηκαν τα μάτια τους ξέρουν ότι είναι γυμνοί. Ράβουν φύλλα συκιάς και φτιάχνουν περιζώματα"[3]. Γέννηση της οδύνης, αντί για γέννηση της δυνατότητας. Δίχως ίχνη [4] το έγκλημα, με μεγάλες επιπτώσεις. Πιάνεις από το λαιμό δύο ανθρώπους και τους καθιστάς αντικείμενα συνενοχής: το(ν) φωτογραφιζόμενο και το(ν) θεατή. Και λές "ιδού η τέχνη κύριοι, η τέχνη της Οδυνηρής χαράς"....

Για τους κοινωνικούς κύκλους...
Ένας συντηρητισμός με μορφή χαριτωμένου μπεμπεκίσματος διαπερνά τα κοινωνικά κυκλώματα, με τις κυκλοθυμικές σχέσεις. Με απολυταρχικούς βασιλιάδες και βασίλισσες , ακόλουθους και κουστωδίες, η απαραίτητη αυλή...

Ξερνάνε χολή εκχύουν όχι σπέρμα που γεννά, ούτε χυμούς απόλαυσης αλλά ελεγχόμενη χυδαιότητα που σαπίζει το επόμενο θύμα. Ο ιστός της αράχνης είναι το σαγηνευτικό μπεμπέκισμα άδηλων κανόνων , οι χαριτωμένοι κανονισμοί της παρέας. Όλα κινούμενη άμμος, βάλτος που παγιδεύει. Είναι το βελούδινο χέρι της επιβολής. Αναγκαία διασκέδαση το θύμα που ξεκοκκαλίζεται, αρκεί να γίνει με στυλ. Είναι η φυλακή της παρέας που κουφή και τυφλή αγνοεί το έξω κόσμο επιβάλλεται στον έξω κόσμο, φωνάζει για να καλύψει την μουσική και το τραγούδι. Εκκωφαντική η ανυπαρξία της.

Για την Α-θανασία
Κύκλοι και απογυμνωτικά βλέμματα (που βλέπεις να σε βλέπουν σε άπειρο αντικαθρέφτισμα) ριζώνουν στην φαντασίωση της αθανασίας. Η μελαγχολική αθανασία εξ' ορισμού αποκλείει την Ανά-σταση. Η αθανασία είναι το άγαλμα, το φαλλικό (εξυψωμένο) μνημείο. Φωτογραφιζόμενος δίπλα στο μνημείο "δανείζεσαι" μέρος από την αιωνιότητα του. "Δανείζεσαι" και την βασιλική ακινησία του. Η (τ)σέλφι είναι εξ-ατομικευμένη μνημειοποίηση (φυσικά και μουμιοποίηση). Μια νεκρή ποίηση. Ο εγκιβωτισμός ανάμεσα σε δυο καθρέφτες. Και το βλέμμα καταντά γυάλινο. Γίνεσαι βασιλιάς ή βασίλισσα με σκήπτρο το κινητό καθρεφτάκι. Μετατρέπεσαι σε αναπαράσταση του είναι σου. Ασυνείδητα σε έχουν καταστήσει ένοχο της ύπαρξής σου. Μια ασυνείδητη απουσία της νομιμότητας για την ύπαρξη. Έχεις χάσει την νομιμοποίηση της αγάπης.

Όμως δίχως αγάπη είναι α-δύνατη η ζωή και στο τέλος εξ-αναγκάζεσαι να δεχτείς συνώνυμο της ζωής τον οδυνηρό έρωτα...

Κι όπου η οδύνη της ενοχής ταυτίζεται με την οδυνηρή αγάπη. Όπου η ενοχή του έρωτα, κρύβει ασυνείδητη ενοχή για την ζωή που δικαιούσαι... Εκεί όπου παραμονεύει ο φύλακας του Κάφκα [5].
Δίνονται Τάλαντα. Καθώς δεν αισθάνεσαι νόμιμος κάτοχος μετράς την αξία τους, τα θάβεις και ζεις μια παρασιτική αναπαραγωγή στην μνήμη των άλλων και το μνημόσυνο τους. Κάνεις επενδύσεις. Οι λίγοι που τα χρησιμοποιούν, ζωντανοί γεννώντας ζωή και βίωμα. Η ζωή αν γεννεί ως τέχνη έχει τεχνική είναι έμπνευση συναντά την αλήθεια. Εξ Αποκαλύψεως βρίσκεται σε τόπους πέραν του γνωστού και του αγνώστου. Σε τόπους πέραν της γνώσης και της σοφίας.

Για τις σχέσεις (τις ερωτικές, τις κοινωνικές)
-Είναι άνδρες και γυναίκες που ασφυκτιούν να γεννηθούν στο φύλο τους, στο σώμα τους...
-είναι και μη-άνδρες και μη-γυναίκες που ά-φυλα καθώς είναι αναζητούν σπονδυλική στήλη για να στηθούν...
Για τους δεύτερους στείρες φαντασιώσεις συνέχεια... Για τους πρώτους χαρούμενο παιγνίδι με τις φωτοσκιάσεις...


Σημειώσεις

[1] Η γνωστή ρήση του Henri Cartier-Bresson
"Photographier: c'est dans un même instant et en une fraction de seconde reconnaître un fait et l'organisation rigoureuse de formes perçues visuellement qui expriment et signifient ce fait" ("To me, photography is the simultaneous recognition, in a fraction of a second, of the significance of an event as well as of a precise organization of forms which give that event its proper expression."). Henri Cartier-Bresson (1952). The Decisive Moment. New York: Simon and Schuster. pp. 1–14.

[2] Απόσπασμα από την ταινία του Στήβεν Σπίλμπεργκ "Ο Πόλεμος των Κόσμων" (War of the Worlds) 2005,  βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του H. G. Wells  

[3]Marie Balmary "Η απαγορευμένη θυσία" Εκδόσεις Γαβριηλίδης - σελ 307 μετάφραση των στίχων 3:7 της Γέννεσης

[4] Αυτό το χρωστώ στην προσέγγιση της Σώτης Γρίβα για τις αιτίες γέννεσης της ασυνείδητης αγωνίας & οδύνης
https://psychiama.blogspot.com/2017/05/blog-post_7.html

[5] Φραντς Κάφκα (Franz Kafka) «Μπροστά στο νόμο»«Όλοι μάχονται για το νόμο», λέει ο άνθρωπος, «πώς τυχαίνει να μη ζητά κανένας άλλος εκτός από μένα να μπει;» Ο θυρωρός νιώθει πως ο άνθρωπος αγγίζει κιόλας στο τέλος και, για να φτάσει την ακοή του που χάνεται, ουρλιάζει: «Κανένας άλλος δε μπορούσε να γίνει δεκτός εδώ, γιατί η είσοδος ήταν για σένα προορισμένη. Πηγαίνω τώρα να την κλείσω.»

μτφρ.: Τεα Ανεμογιαννη




Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

Για την ταινία: 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος (ένα Οντολογικό ερώτημα)

Βγήκε η επανέκδοση του 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος, με ανατύπωση από το 70άρι αρνητικό φιλμ.


Η ταινία δυστυχώς έχει σκουριάσει σε κάποια ζητήματα πλοκής, ειδικά στο "αινιγματικό" 3o μέρος  (Jupiter & infitive) και κυρίως στον επίλογο με την εμφάνιση του "κοσμικού" μωρού. Η σαγήνη που ασκεί, είναι ένα  ψευδο-αίνιγμα πιθανότατα απόηχος βουδιστικών/ανατολίτικων  αντιλήψεων όπου η διαδοχική μετενσάρκωση οδηγεί σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης. Όπου τα ανώτερα σημαίνουν την εγκατάλειψη του σώματος. Αυτές οι αντιλήψεις είχαν μεγάλη επιρροή,  σε όλη την δεκαετία του 60, στους "προοδευτικούς" κύκλους των διανοούμενων, ειδικά στον Αγγλοσαξωνικό κόσμο.

Τα καλύτερα της ταινίας είναι οι σκηνές στο διαστημόπλοιο "Discovery" ("Ανακάλυψη"). Όπου κορυφώνεται η διαμάχη λόγων και λογικής μεταξύ της τεχνητής και ανθρώπινης νοημοσύνης. Όπου η τεχνητή εμφανίζεται ποιο ανθρώπινη από την ανθρώπινη. Είναι στον Λόγο της Μηχανής που εμφανίζεται ερώτημα. Σε όλη την ταινία μόνο  στην σεκάνς του Διαστημοπλοίου,  εμφανίζεται η άρθρωση ενός σοβαρού λόγου. Σε όλη την υπόλοιπη ταινία οι διάλογοι μεταξύ των ανθρώπων είναι άνευ ιδιαίτερου ενδιαφέροντος. Είναι διεκπεραιωτικές κοινοτοπίες, σχεδόν ανούσιες. Η μόνη σοβαρή κουβέντα εκκινεί από την Μηχανή, από το ερώτημα του Hal (της τεχνητής νοημοσύνης) αν υπάρχουν αμφιβολίες γύρω από την φύση της αποστολής. Με αναφορές σε φήμες. Αν το απεύθυνε άνθρωπος αυτό το ερώτημα θα το αντιλαμβανόμασταν ως ασυνείδητο ερώτημα και αμφιβολία του ερωτώντος, που προβάλλεται στον άλλο/Άλλο. Ένα τέτοιο ερώτημα δεν έχει νόημα σε μια αμιγώς συνειδητή οντότητα (δλδ δίχως ασυνείδητη υπόσταση), έχει νόημα για ένα ον που βρίσκεται σε διπλή συνειδητή/ασυνείδητη κατάσταση. Εκεί λοιπόν ο λόγος της Μηχανής εμφανίζεται ανθρώπινος, γεμάτος υπαρξιακή αγωνία. Η Εμφάνιση της Μηχανής (το κόκκινο μάτι/κάμερα) παραμένει απρόσωπη. Είναι εξαιρετική η αντίθεση προς τον ψυχρό λόγο του αστροναύτη και την (εξίσου υπαρξιακή) αγωνία που εμφανίζεται στο πρόσωπό του , ειδικά στο βλέμμα του, όταν "λοβοτομεί" την Μηχανή. Ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα είναι ότι η Μηχανή εμφανίζεται στον Λόγο της και ο Άνθρωπος στο Βλέμμα του. Ταυτόχρονα θέτει ένα ερώτημα για την Διαφορά μεταξύ της προσομοίωσης στις Τεχνητές (η μηχανιστικές) Νοημοσύνες και την παρουσία ενός αυθύπαρκτου Όντος. Με μια κουβέντα στο βλέμμα (τόσο μεταφορικά όσο και πραγματολογικά) δεν μπορεί να σταθεί προσομοίωση.  Το βλέμμα στο Πρόσωπο ορίζει ένα αυθύπαρκτο όν.

Το απεικονιστικό μέρος της κινηματογραφικής αφήγησης παραμένει εξαιρετικό, αποκαλύπτοντας το πρωτοποριακό βλέμμα του Κούμπρικ. Η ταινία σχεδόν κατάργησε το είδος της Επιστημονικής Φαντασίας στο Χόλυγουντ καθώς κανείς δεν τόλμαγε για 10 χρόνια να φιλμογραφήσει επιστημονική φαντασία εξαιτίας της συντριπτικής σύγκρισης με την "Οδύσσεια". Αυτά μέχρι το 1977 και το Star Wars του George Lucas, που όμως λειτούργησε στην λογική του μύθου με όχημα τον οπτικό εντυπωσιασμό. Αντίθετα η Οδύσσεια είναι εν μέρη ένα θεολογικό/φιλοσοφικό κινηματογραφικό δοκίμιο που αφορά την σχέση μας με την τεχνολογία, και ότι εμφανίζεται ως λογική διάνοια. ίσως το μόνο άλλο κινηματογραφικό έργο που μπορεί να συγκριθεί άμεσα, είναι το Σολάρις, του Ταρκόφσκι.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Βινιέτες

Για την οδύνη:
_DSC0040 copy
Η οδύνη επι-μένει διότι είναι εγγραφή αιώνιου παρόντος. Η χαμένη αγάπη χάνεται κάθε μέρα.
Ο εραστής πεθαίνει ως εραστής για την ερωμένη του κάθε μέρα. Ο Εξουσιαστής ελέγχει το συνειδητό. Καθορίζει αμετάκλητα το παροντικό. Είναι ο υψηλός Κύριος της στιγμής. Η στιγμή που ορίζει μια παροντική αιωνιότητα και όχι μια μετάβαση. Οι μεταβάσεις απειλούν θανάσιμα τις εξουσίες. Το κάθε σήμερα είναι ένα σήμερα δίχως αύριο, ούτε χθες. Αυτή είναι η μαύρη τρύπα μιας αποκλειστικά συνειδητής κατάστασης με αποκλεισμένο τον α-συνειδητό χωρο-χρόνο. Ο ασυνείδητος χωρο-χρόνος εξασφαλίζει
α) διαχωρισμό χρόνου - χώρου (επιτρέπει την κίνηση)
β) την διαλεκτική τους (επιτρέπει την μετακίνηση)
γ) την ερμηνεία τους (επιτρέπει την αλλαγή κατεύθυνσης)

Επιτρέποντας την ύπαρξη του Υποκειμένου ως δυνατότητα αλλαγής του παρελθόντος. Ως δυνατότητα μετάβασης σε ένα μέλλον μη προαποφασισμένου.

Για την Αντιγόνη του Σοφοκλή :
Κι όμως ο Κρέοντας είναι ο τραγικός ήρωας (κατά Κίρκεγκορ). Είναι ο κατ' εξοχήν πολιτικός που προσπαθεί για αυτό που θεωρείται ως κοινό καλό (την κοινωνική ειρήνη και την κατασίγαση των παθών) θυσιάζοντας μέχρι και τις οικογενειακές του σχέσεις. Το κίνητρο της Αντιγόνης είναι η πράξη της προσωπικής της αποκωδικοποίησης, του άγραφου ηθικού κώδικα...
Αν το τελικό αποτέλεσμα είναι η αποκατάσταση της θείας ισορροπίας και της πληρότητας (Αποκατάσταση του Θεϊκού/φυσικού Νόμου) η επιστροφή στο πρότερο Status Qvo, τότε ο Κρέοντας είναι πιο κοντά στο σε ότι ονομάζεται προοδευτικό και η Αντιγόνη είναι η κατεξοχήν συντηρητική. Αποκατάσταση της πρότερης (προβληματικής) ισορροπίας δίχως καμία διαλεκτική για το τι και ποιος συνέβη, για το πως φτάσαμε ως εδώ. Μήπως τελικά η στάση του Κρέοντα είναι που θέτει το ερώτημα για την εξουσία ανοίγοντας την κουβέντα ενώ η Αντιγόνη αποφεύγει να αναρωτηθεί προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αποκαταστήσει την πληρότητα του Αρχαίου Νόμου...; Το ζητούμενο είναι ο Χορός να πάψει να είναι παθητικός θεατής (ηδονοβλεψίας της εξουσίας)  και ν' αναλάβει την ευθύνη εκφοράς του Vox Populi (της Φωνής του Λαού) μη περιμένοντας σωτηρία παρά από τον ίδιο τον λαό...

Για το χαμένο καπέλο που είναι γούστο (μου)
Πόσο ακινητοποιημένη είναι εκείνη η επιθυμία που της επιτρέπεται η παρουσία μόνο και μόνο για να υπηρετήσει ένα εκ-τυφλωτικό συμπέρασμα. Mε βγαλμένα τα μάτια ερμηνεύω την τύφλωσή μου στο γούστο μου. Αυτό που πριν απ' όλα σφαγιάζεται είναι η δυνατότητα στο Υποκείμενο, του ρήματος γουστάρω. Το Γούστο μου καπέλο μου...
Του εκτυφλωτικού συμπεράσματος προηγείται η ασυνείδητη υποταγή στην λάμψη. Υποταγή: ότι μόνο η εκτυφλωτική αξία αντικειμένου υπ-άρχει και τίποτε άλλο.

Εκκινεί ο τεμαχισμός της εικόνας του λόγου. Τα κομμάτια διαλέγονται ώστε να ταιριάζουν στο συμπέρασμα. Το σαγηνευτικό αγαλματένιο εκ-τυφλωτικό συμπέρασμα. εκεί εκκινούν τα επιχειρήματα που συναρμολογούν ένα αθάνατο τέρας , σα το πλάσμα του Φρανκενστάιν. Εκεί το κάστρο του κάθε εξουσιαστή. Έχασα την χαρά σε ότι γουστάρω.

Στην χαμένη Αγάπη:

Στα έρημα (υπερεγωτικά) πεδία του προστακτικού καθώς-πρέπει.

Κι όπου ο ηθικισμός μεταμφιέζεται σε Ηθική κι η μισαλλοδοξία εμφανίζεται ως βουλιμικός κατακλυσμός (απ)ανθρωπιάς...

Κι όπου η μισανθρωπιά εμφανίζεται ως μονοδιάστατο σημείο ανεξαίρετης, ισότροπης κι απρόσωπης αγάπης όλων-είμαστε-ένα.

Όπου θολώνει η διακριτότητα ανάμεσα σε ανθρώπους και πράγματα.

Στους ανθρώπους ο χρόνος εμφανίζεται με πυκνώσεις αραιώσεις. Είναι ο υπο-κειμενικός χρόνος, που επιτρέπει την δι-άρθωση της ιστορίας του Υποκειμένου/ανθρώπου.

Στο ανθρώπινο πεδίο του Υποκειμένου και το μη-ανθρώπινο πεδίο του Αντικειμένου.
Δεν υπάρχει Βλέμμα.

Δεν μπορεί να φανεί ούτε η είσοδος στην Όγδοη μέρα της Χαράς.

Όλα πνίγονται σε μια καταναλωτική απόλαυσης του μίσους (μασκαρεμένο σε "άνευ όρων") - αγάπη. Αγάπης με μορφή μόνιμης (εγ)κλήσης προς απολογία.
Αγάπη που σκοτώνει.

Σέλφι η σύγχρονη εμφάνιση (μορφή) της αρχαίας παγανιστικής (κι αδιέξοδης) Μελαγχολίας:
Ποια είναι η διαφορά του (τ)σέλφι από αυτοφωτογράφιση;

Στην (τ)σέλφι είσαι το ηδονοβλεπτικό ακίνητο αντικείμενο στην φωτογραφία , ενώ στην (αυτό)φωτογράφιση είσαι το υποκείμενο της φωτογραφίας. Στην (τ)σέλφι το βλέμμα περιστρέφεται σαγηνεμένο από μια αιώνια αντανάκλαση (ανάμεσα σε δυο καθρέφτες), στην φωτογραφία το βλέμμα ανασταίνεται και φεύγει...


Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Θανατηφόρα προσαρμογή ( ή το παιχνίδι της αν-ίατης εξουσίας)

Με αφορμή τα διάφορα που ακούγονται περί ανάγκης ύπαρξης ειδικών & ψυχολόγων ώστε να αντιμετωπιστεί η φραστική ή σωματική παρενόχληση  στην δευτεροβάθμια (ή και πρωτοβάθμια) εκπαίδευση:
Η παρενόχληση όπου και όποτε συμβαίνει (εκπαιδευτικό , εργασιακό , δημόσιο χώρο ή οικογενειακό χώροχρόνο) γίνεται με την ανοχή ή την άρρητη στήριξη της εκάστοτε εξουσίας. Και στο εκπαιδευτικό σύστημα την άμεση εξουσία έναντι των μαθητών την φέρουν οι εκπαιδευτικοί.
 Η παρουσία των ψυχολόγων θα ενισχύσει την (ήδη ανθούσα) παραγωγή της βιομηχανίας "συνδρόμων" & διαταραχών.
_DSC0125 copyΠαιδάκια θα δηλώνονται σωρηδόν ως ΔΕΠΥ ή "ασπεράγκια" (όπως έχει ακουστεί από στόμα εκπαιδευτικού) και θα περιφέρονται εφ' όρου ζωής με κολλημένη (σα τσίχλα στα μαλλιά)  την ταμπέλα/κατηγορία ανθρώπου που θα τους έχει δοθεί από την γνωμάτευση.
Απλά και μόνο διότι μίλησαν την οδύνη τους. Μίλησαν μέσω του άγχους τους μέσω της δυσφορίας τους, μέσω μιας "παράξενης" ανεξήγητης, συμπεριφοράς. Οι πραγματικοί αίτιοι της οδύνης, συνήθως είναι ή στα πρόσωπα που ενσαρκώνουν την οικογένεια ή στα πρόσωπα που  ενσαρκώνουν τους διδακτικούς θεσμούς. Αυτοί λοιπόν που έχουν την εξουσία να οργανώνουν την οδύνη στις σχέσεις και την βία αυτών των σχέσεων, θα καθίστανται αφανείς αποκτώντας άλλοθι, με την βούλα της επιστήμης και του "ειδικού". Η πλειοψηφία των ψυχολόγων ως στόχο βάζει να εμφανίζει ο "ασθενής" κοινωνική λειτουργικότητα (να είσαι λειτουργικός). Δλδ η ψυχική υγεία ταυτίζεται με μια φαινομενική ευθυγράμμιση με την τρέχουσα  αντίληψη για την κοινωνική νόρμα. Οτιδήποτε ξεφεύγει αυτού, βαφτίζεται διαταραχή ή ψυχική ασθένεια. Οι τεχνικές επαναφοράς της  ψυχικής υγείας είναι εκμάθηση τεχνικών προσαρμογής και διάφορα μοντελάκια διαχείρισης της οδύνης ως ψυχοσωματικού φαινομένου/συμπτώματος. Με μια κουβέντα ελάχιστοι είναι οι ψυχολόγοι που ρητά ή άρρητα δεν δείχνουν τον δρόμο της συσσωμάτωσης/ενσωμάτωσης, στον κοινωνικό κομφορμισμό. Από κοντά καθηγητές και δάσκαλοι που συνήθως αναπαράγουν εμφανώς ή υπόγεια την οδύνη τους, στην οποία υπόκεινται, προσαρμοσμένοι κι οι ίδιοι. Όταν πλέον οδύνη και ζωή παντρευτούν  δίχως δυνατότητα χωρισμού, τότε η δι-Έξοδος γίνεται αυτοχειρία: έξοδος-από-την-ζωή. Και γύρω ολόγυρα οι κροκόδειλοι θα γλύφουν τα αλμυρά δάκρυα τους, έτοιμοι  για το επόμενο νόστιμο γεύμα που ελπίζουν ότι θα θρέψει την αθανασία τους.

Το δικαίωμα στο ταμπελάκι σου...

Αγάπη  Η Αγάπη βρίσκεται στο απροσδόκητο των όψεών της, αλλά Αγάπη δεν είναι μια κατάσταση όπου εξαφανίζεσαι από τον χρόνο (αμνησία) για ν...

Αναγνώστες