Είναι αρκετά παράδοξο για μένα που στους λόγους περί φασισμού και αντιφασισμού, δεν γίνεται αναφορά στο μεγαλύτερο γεγονός μαζικού εκφασισμού των τελευταίων δεκαετιών.
Ας μην ξεχαστεί λοιπόν ο θεσμικός υγειονομικός εκφασισμός της περιόδου 2020 – 2022.
Τα πολιτικά ανακλαστικά και τα ιδεολογικά αντισώματα, του αριστερού, α/α και κομμουνιστογενούς χώρου, δυστυχώς αποδείχθηκαν ανεπαρκή έως και ανύπαρκτα.
Αντίθετα μπήκε πλάτη σε μια σειρά από αποφάσεις και πολιτικά μέτρα, φασιστικού και απαρτχάϊντ χαρακτήρα. Δλδ με χαρακτήρα στιγματισμού γκετοποίησης και κοινωνικής απομόνωσης. Χαρακτηριστικά αναφέρω την στήριξη λίγο πολύ, της απόφασης του κράτους υπό την παρούσα κυβέρνηση Μητσοτάκη, της υποχρεωτικής αναστολής στην παροχή εργασίας όσων υγειονομικών εργαζομένων θέλησαν να στηρίξουν εμπράκτως το αυτονόητα ανθρώπινο δικαίωμα, στο ιατρικό σωματικό αυτεξούσιο.
Δλδ στο να μην γίνονται ιατρικές πράξεις με όρους ηθικού ή άλλου εκβιασμού και καταναγκασμού.
Χαρακτηρίστηκαν και η συγκεκριμένη εργασιακή και άλλες ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, ως εν δυνάμει φονιάδες, ως αντιδραστικά και αντικοινωνικά στοιχεία, ως ακροδεξιοί, ως "τραμπικοί", ως σκοταδιστές.
Υιοθετώντας και στηρίζοντας πλήρως το έωλο κυβερνητικό και ακαδημαϊκό προπαγανδιστικό αφήγημα που ως βασικό ωφελούμενο είχε το ιατροφαρμακευτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα.
Υιοθετήθηκε ένα σύνθημα, το "οι ζωές πάνω από τα κέρδη", την στιγμή που οι ζωές μας μπήκαν κάτω από τα εξασφαλισμένα κέρδη της Pfizer, της Astra-Zeneca, της Moderna για παράδειγμα, με τον τυπικά μη υποχρεωτικό, στην πραγματικότητα πλήρως υποχρεωτικό εμβολιασμό με ένα αδοκίμαστο και στην καλύτερη εκδοχή άχρηστο φαρμακευτικό σκεύασμα.
Αυτό εν μέσω πολλών σκανδαλωδών συμβάσεων και επιεικώς, εξαιρετικά αμφίβολης επιστήμης. Το σύνθημα αν θυμάμαι ορθά ήταν "καθολικός μη υποχρεωτικός εμβολιασμός". Ρητορικά χαλίκια και φτηνές συνδικαλιές.
Αυτές οι πλάτες που δόθηκαν απλόχερα, έδειξαν στον μηχανισμό, στο καθεστώς που μας κυβερνά, το εγχώριο και το εξωχώριο, τις δυνατότητες των νέων μορφών εκφασισμού και καταστολής της κοινωνίας, πέραν των γνωστών και παραδοσιακών, αυτών που γνωρίζουμε από τον εκφασισμό της Ιταλίας από το 1921 και μετά.
Οι μορφές αυτές είναι ενός βελούδινου εκφασισμού. Ενός βελούδινου γαντιού μιας ατσάλινης γροθιάς. Καθώς ευρισκόμασταν κύριοι προ ενός ασθενούς στην χειρουργική κλίνη. Και δεν κάνει να κουνιέται ο ασθενής, για το καλό του. Βρισκόμασταν και βρισκόμαστε σε καθεστώς σε καθεστώς εξαίρεσης.
Ας επισημανθεί ότι ο καπιταλισμός αφού καταβρόχθισε το δημόσιο πεδίο , αφήνοντας πίσω του κράτη αποκαΐδια, επεκτείνει το οικονομικό του πεδίο και στον προσωπικό τόπο του κάθε ανθρώπου. Στο παρακάτω απόσπασμα από άρθρο του ηλεκτρονικού περιοδικού Sarajevo, επισημαίνεται ότι η λαθροχειρία της έννοιας ασυμπτωματικός ασθενής, δλδ του υγειούς που αντιμετωπίζεται ως ασθενής δημιουργεί τις συνθήκες γι αυτή την επέκταση:
" Η μετάβαση του ενδιαφέροντος απ’ τα «προσωπικά δεδομένα του ασθενούς» στα «προσωπικά δεδομένα της υγείας» συνολικά – του καθενός. Η μετάβαση είναι στρατηγικής σημασίας. Ο «ασθενής», η «ασθένεια», είναι μια περιορισμένη στο χρόνο κατάσταση. Αντίθετα, σαν «υγεία», μπορεί να θεωρηθεί το σύνολο της καθημερινής ζωής, 24/7. Συνεπώς η «δημιουργία», η «συγκέντρωση» και η «κατεργασία» των προσωπικών data 24/7 είναι μια καθολική διαδικασία που μπορεί να αφορά (και πράγματι αφορά) τα πάντα στην καθημερινή ζωή. [1]"
Μια εύλογη αφορμή για να παρακολουθούνται και οι πάντες και τα πάντα. Μια εύλογη αφομρή προς εκφασισμό της καθημερινότητας.
Η Αριστερά προσεταιρίστηκε την έννοια "προοδευτικού" έναντι του συντηρητισμού, ως συλλογική έκφραση της πορείας προς ένα φωτεινό μέλλον. Του ανοίγματος του μέλλοντος. Σε αντίθεση με την Δεξιά του συντηρητικού της στασιμότητας. Δυστυχώς εδώ και πολλές δεκαετίες η αποκαλούμενη Αριστερά έχει βαλτώσει.
Στην Αριστερά και σε μεγάλο μέρος του α/α χώρου και του κομμουνιστογενούς χώρου η Ελευθερία αντικαταστάθηκε από την Ασφάλεια ως κυρίαρχο σημαίνον πολιτικού αγώνα.
Αδυνατώντας να αναγνωρίσει ότι μέσω του σημαίνοντος της Ασφάλειας την Ιδεολογική Ηγεμονία την έχει το σύστημα, μέσω του φόβου. Σε καλλιεργημένο καθεστώς φόβου όλα παραλύουν. Καμία πολιτική καμία κινηματική διεργασία δεν λειτουργεί. Θυμηθείτε τι ακριβώς πέρασε πολιτικά και κινηματικά ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΑ κατά την διετία εκείνη του Γυμνού Φόβου.
[1] Άρθρο στο Sarajevo Mag, της 31/07/2020 με τίτλο Personal data
https://www.sarajevomag.net/wp/2020/07/personal-data/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου