Γωνία λήψης και όχι αγωνία έκ-θλιψης

Περί Πίστης

Ο Μπένγιαμιν μας λέει [1] : Δεν υπάρχει Βλέμμα δίχως το Υποκείμενο που θραύει. Δεν μπορείς να πράξεις πέρασμα και να βρεθείς στην ύπαρξη δίχως θραύση. Δεν μπορείς να σπάσεις το συμμετρικό επαναληπτικό χρόνο του ομογενούς "πάντα ίδιο" που συρρικνώνει το χώρο σου, που εξαφανίζει τον χρόνο σου και ασφυκτιάς εντός του. 
Είναι  κυματισμός της ομοιογένειας, που εντοπίζει το βλέμμα (ο άνθρωπος που βλέπει ο ίδιος), η Διαφορά για ένα Υποκείμενο που κοιτώντας προς το παρελθόν κάνει το άλμα, γεννώντας το νέο, το διαφορετικό μέλλον . Το θραύσμα όχι ως πολλαπλότητα συμμετρικών/μερικών αντικειμένων που διαχεόμενα λένε όλα το ίδιο, αλλά ως ο απεγκλωβισμός του βλέμματος από την στιλπνή επιφάνεια. Που άλλοτε καθρεφτίζει και άλλοτε απορροφά. 

Συμβάν σωτηρίας είναι η αποκαθήλωση από το αιώνια παγωμένο σταυροδρόμι. Η σταύρωση στο σταυροδρόμι προκαλεί δυσφορία. Και χρειάζεται ένας ολόκληρος Γνωστικός και γνώριμος μηχανισμός, αυτός της Ιδεολογίας, για να πείσει το Υποκείμενο ότι πρέπει να κατα-πίνει την δυσ-φορία του και μεθυσμένο να μένει καθηλωμένο, στο όνομα της προόδου, αντικείμενο πίστης. Όμως η πρό-οδος αυτή καθαυτή δεν φέρει όνομα, εκ-φέρει Πίστη και άλματα Πίστης...


Για την ταυτότητα

Η ταυτότητα είναι μια υποκειμενική κατάσταση ύπαρξης, ερώτημα του υποκειμένου που μπορεί να α-κινητοποιείται σε ένα πρότυπο. Μπορεί όμως και να  κινείται γύρω από τον νόμο της κοινωνίας και τον κανόνα της κοινότητας. Και ναι συμβαίνει οι άνθρωποι να βρίσκονται στο σύμπαν μιας ταυτότητας που γεννιέται κοινωνικά και πράττεται σωματικά, περιλαμβάνει φαντασιακές ταυτίσεις και συμβολικές ερμηνείες μιας κατάστασης ως προς την απόλαυση του (κοινωνικού) πραγματικού. Το σύμπαν αυτό δεν είναι μια αρχιτεκτονική κατασκευή ούτε κατασκεύασμα.
Για παράδειγμα, είναι μια παροντική χωροχρονική κατάσταση απόλαυσης (ο άνθρωπος χορεύοντας, τραγουδώντας), αδιαφορίας ή οδύνης, κοινωνικών σχέσεων (πολιτικών, οικονομικών, προσωπικών σχέσεων) και ερμηνειών συμβάντων του παρελθόντος και του παρόντος.


Το φετίχ, αναγκαίο συμβόλαιο

Πουλώντας κατασκευασμένες φαντασιώσεις: υπερσεξουαλικά (υπερεθνικά) αναγκαία φετίχ.
Το φετίχ αναδύεται ως αναγκαία συνθήκη παρουσίας, για να υποκαταστήσει την απούσα επιθυμία, την απούσα απόλαυση. Την αδυνατότητα αγάπης. Το φετίχ αρνείται τον ερωτισμό, της ενσαρκωμένης επιθυμούσας απόλαυσης μεταξύ μεταξύ δύο ανθρώπων (την αγάπη). Ταυτόχρονα υπερτονίζει μεγεθύνει και πολλαπλασιάζει το σεξ ως δραστηριότητα (ποσοτικοποιημένος ερωτισμός),  ως πολλαπλότητα εμφάνισης του, πλέον ως αναγκαίου ασεξουαλικου αντικειμένου. Φετιχοποίηση για παραδειγμα του σεξουαλικού οργάνου. Ο σωματικός τόπος της διαφοράς μεταξύ της γυναίκας και του άνδρα ανάγεται σε ένα μέσο (εργοστάσιο) παραγωγής  διέγερσης. Εκεί που αντί το σώμα του ανθρώπου χαρούμενο να ζει στην ερωτική συνάντηση , καταλήγει το σώμα να είναι εργοστάσιο παραγωγής σεξουαλικής διέγερσης. Μόχθος, άχθος και αφόρητη κούραση. 


Ανοησία...

Ποιος λοιπόν ριζοσπαστισμός ως επιθυμητική πράξη, θα μπορέσει να «επιτραπεί» υπό την εγγραφή σε αυτά ισχυρά προπύργια του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού[2];
Το ΝΑΤΟ σε υπηρεσία ενάντια σε εθνικιστικούς αλυτρωτισμούς. 
Ένας  υπερεθνικός οργανισμός που εξυπηρετεί την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, τέθηκε στην υπηρεσία του διεθνισμού...


Νέος ηθικισμός (πουριτανισμός)

Τοξική αρρενωπότητα τοξική θηλυκότητα, τοξικές σχέσεις. Η τοξικότητα είναι το νέο σημαίνον εγκεκριμένης τύφλωσης και συμμόρφωσης προς ένα καθορισμένο μοντέλο σχέσεων. Για άλλη μια φορά ο ηθικισμός συγχέεται με την ηθική. Το επιτέλεσμα μιας τέτοιας νορμας θα είναι η εκρηκτική ασφυξία στις ανθρώπινες σχέσεις η τυποποίησή τους κι ο κομφορμισμός. Θα εμφανιστούν νέα νοσήματα συμπεριφορών. Οι άνθρωποι θα αναζητούν λίγες σταγόνες συνάντησης εγκλωβισμένοι στον ασφυκτικό κορσέ της τυποποιημένης (προσομοιωμένης) συνάντησης. Του νέου πουριτανισμού. Θα παράξει πολλά μικρά ή και μεγάλα ομοιώματα αγάπης


Ονειροπόληση: το πραγματικό της φωτογραφίας

Ότι συμβαίνει είναι του ανθρώπου (Υποκειμένου). Όταν συμβαίνει είναι της (δικής του) επιθυμίας, του ανθρώπου. Το βλέμμα δεν είναι αντικείμενο ούτε ιδιότητα έξω από το υποκείμενο αλλά το συμβάν της επιθυμητικής ροής. Κάτι που συμβαίνει και αρθρώνεται, ομιλεί και γράφει. Ασυνείδητο επιθυμιτικό καινοφανές κείμενο, (αφήγηση) του φωτός και του μη φωτός του χρώματος και του μη χρώματος του εντός του κάδρου και του εκτός του κάδρου της λήψης από γωνίας έναντι μιας άλλης γωνίας (σε ότι αφορά την τέχνη της φωτογραφίας). Το πραγματικό απ-εικονίζεται δεν αναπαρίσταται. Η απ-εικονιση επιτρέπει διαλεκτική (ροή), η αναπαράσταση όχι. Η αναπαράσταση αφορά μια θεατρική σκηνή ή μια φαντασιωτική κατασκευή (σέλφι, φωτογραφίες γάμου κλπ) που απαθανατίζει παγωμένες αναμνήσεις.
Η φωτογραφία εν τη γέννεση της είναι μια μη-αναπαραστατική τέχνη, είναι η κατεξοχήν ασυνείδητη τέχνη, η τέχνη που παίρνει την ίδια την πραγματικότητα (φαντασιακές & συμβολικές ερμηνείες) ως χωροχρόνο (βιωμένο)/πραγματικό , επαναδια-τυπώνει αυτόν τον χωροχρόνο και εγ-γράφει κάτι καινοφανές. Αυτό το καινοφανές είναι-του-βλέμματος. Εκεί εμφανίζεται επιθυμία ως οπτικό ασυνείδητο. Η φωτογραφία ως ονειροπόληση.
Το Πραγματικό της Φωτογραφίας γεννάται ως επίπτωση και του βλέμματος. Είναι η κάθε φορά απ-ελευθέρωση του κλείστρου. Το κλείστρο μαζί με το διάφραγμα και το κάδρο (πλαίσιο + γωνία λήψης) λειτουργούν ως αφαιρέσεις φαντασιακές, συμβολικές επί της πραγματικότητας. Είναι μυστήρια η τέχνη της φωτογραφίας μιας και δημιουργείται μόνο μια ευκαιρία φωτο-γραφισης κάθε φορά. κι εμφανίζεται στις πραγματικές φωτογραφίες, ως μια (μικρή μπορεί και μεγάλη) έκπληξη. Ταυτόχρονα αναπαράγεται δημοσίως ως πολλαπλή εμφάνιση. Στις μέρες μας υπάρχει αποκλεισμός για το πρώτο και επιβάλλεται ως μονόδρομος το δεύτερο.




[1]"IX
Για πέταγμα η φτερούγα μου αvoιχτή
Θα ήθελα να γυρίσω πίσω
Γιατί αν έμενα για ατέλειωτο χρόνο
Θα είχα πολύ λίγη τύχη.

Gerhard Scholem, Χαιρετισμός του Αγγέλου

Υπάρχει ένας πίνακας του Klee με το όνομα Angelυs Novus. Απεικονίζεται εκεί ένας άγγελος που φαίνεται έτοιμος να απομακρυνθεί από κάτι όπου μένει προσηλωμένο το βλέμμα του. Τα μάτια του είναι διάπλατα ανοιχτά, το στόμα του ανοιχτό και οι φτερούγες του τεντωμένες. Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι και ο άγγελος της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου εμείς βλέπουμε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός βλέπει μία μοναδική καταστροφή, που συσσωρεύει αδιάκοπα ερείπια επί ερειπίων και τα εκσφενδονίζει μπροστά στα πόδια του. Θα ήθελε να σταματήσει για μια στιγμή, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να στήσει ξανά τα χαλάσματα. Μια θύελλα σηκώνεται όμως από τη μεριά του Παράδεισου αδράχνοντας τις φτερούγες του και είναι τόσο δυνατή που δεν μπορεί πια ο άγγελος να τις κλείσει. Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο η πλάτη του είναι στραμμένη, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό. Αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα."



[2] Φυσικά αναφέρομαι στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Η συμφωνία των Πρεσπών έτσι όπως έγινε έχει ήδη την εξής επιτελεστικότητα στο πολιτικό σκηνικό και των δύο χωρών (Ελλάδας και Β Μακεδονίας):

πολιτικά και κοινωνικά είναι και θα είναι πλήρως χειραγωγούμενοι οι πολιτικοί σχηματισμοί των δύο αυτών χωρών. οι πολιτικοί σχηματισμοί και στις δύο χώρες θα είναι στην πράξη πολιτικά μορφώματα ανάλογα του Γαλλικού, Ρωσικού, Αγγλικού κόμματος του 19ου αιώνα. Θα θεωρείται ανέφικτη η οποιαδήποτε πολιτική πράξη που θα έρχεται σε αντίθεση τόσο με την γραμμή του του ΝΑΤΟ όσο και της ΕΕ. Εκεί βασίζουν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η πολιτική ελίτ της Βόρειας Μακεδονίας την επιβίωσή τους. Θα καταστούν αναγκαία οι γραμμιτζήδες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο εσωτερικό τους και στις διεθνείς σχέσεις τους. Ειδικότερα για την Ελλάδα, ισχύει για το σύνολο σχεδόν του πολιτικού φάσματος. Καμία άρση των εθνικισμών δεν πρόκειται να συμβεί.

Καπιταλισμός και Ολοκληρωτισμός: μια σαγηνευτική σχέση εξουσίας πλήρης φόβου & παράνοιας....

Προοίμιο:

 Δεν υπάρχει κοινωνικό καθεστώς οποιασδήποτε μορφής που να μην έχει προβεί σε μαζικά εγκλήματα, κοινωνικά κ εθνικά. Οι αστικές Δημοκρατίες, τα φασιστικά & ναζιστικά καθεστώτα, ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, φέρουν την ευθύνη σε κάποιες φάσεις της ιστορίας τους, για καταπίεση, για αυταρχικές μεθόδους ακόμα και για μαζικούς θανάτους. Είναι άρνηση της ιστορίας όμως, η εξίσωση του υπαρκτού σοσιαλισμού με το τι έχει συμβεί στην ιστορία των δυτικών δημοκρατικών (ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία), φασιστικών (Ιταλία, Ισπανία, Ιαπωνία, Ελλάδα) και του ναζιστικού καθεστώτος (Γερμανία). Όπως μπορούν να μας βεβαιώσουν οι Ινδιάνοι και οι αφροαμερικάνοι Βορείου κ Νοτίου Αμερικής (οι φυλετικοί νόμοι των ΗΠΑ απετέλεσαν το πρότυπο των ναζιστικών φυλετικών νόμων της Νυρεμβέργης του 1935[1]), οι Κινέζοι οι Ιρλανδοί και οι Αϊτινοί του 19ου αιώνα, οι Τσεχοσλοβάκοι και (ξανά) οι Κινέζοι του 1936, οι Ινδοί του 1943, οι Αλγερινοί, οι Χιλιανοί, οι κάτοικοι της υποσαχάριας Αφρικής του 21ου αιώνα, οι κοινωνικά κατηγοριοποιημένοι ως περιθωριακοί των σκανδιναβικών δημοκρατιών μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄60[2].

Η ίδια η στάση της Ε.Ε. που καταδικάζει τους ολοκληρωτισμούς και υπερασπίζεται τα ατομικά δικαιώματα βρίσκεται μέσα σε σύγχυση και την αντινομία λόγων και πράξεων, επιβάλλοντας έναν οικονομικό ολοκληρωτισμό και στερώντας από τους πρόσφυγες τα στοιχειώδη προσφυγικά τους δικαιώματα μέσα από νομότυπα & νομικίστικα προσχήματα, εξωθώντας έτσι ανθρώπους στα όρια. Όλα στο όνομα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και των κοινά συνομολογημένων & συμφωνηθέντων αντιλήψεων. Όταν συμβαίνει το κακό (νεοναζιστικά και νεοφασιστικά κόμματα προ των πυλών της εξουσίας) καμώνεται την ανήξερη, αμέτοχη του κακού. Είναι άρνηση της Ιστορίας η εξίσωση Ναζισμού και Κομμουνισμού ως εξίσου ολοκληρωτικά καθεστώτα. Κάτι που επιχειρείται στις μέρες μας και που τελικά είναι ένας μεταμοντέρνος γιαλαντζί αντιφασισμός. Μια προσποίηση αντιφασισμού. Υπάρχουν πάμπολλες αναλύσεις που δίχως αμφισβήτηση δείχνουν την σχέση του καπιταλισμού με τον Φασισμό και τον Ναζισμό.
Αυτή η ίδια η συνομολόγιση για το κράτος Πρόνοιας από τις Δυτικές Δυνάμεις (Έκθεση Beveridge) μετά το πέρας του Β ΠΠ εμμέσως και σιωπηρά βασίζεται στο ίδιο συμπέρασμα[3]. Η απάντηση στον Φασισμό δεν είναι ακριβώς ο αντι-φασισμός αλλά ο δρόμος προς τον Κομμουνισμό.

Προεκλογική αφίσα των Εργατικών της Μ.Β. αναφέρει: "Βοήθησέ τους να τελειώσουν την δουλειά. Ψήφισε Εργατικούς" Οι Εργατικοί κέρδισαν της εκλογές του 1945 νικώντας τους Συντηρητικούς υπό τον Τσώρτσιλ, έχοντας δεσμευτεί στην υλοποίηση της έκθεσης Beveridge.

 Φόβος & παράνοια για την ασφάλεια, στις ΗΠΑ ...μα και αλλού.

Οι αναλύσεις που επικεντρώνονται στον Τραμπ και τις ναζιστικές οργανώσεις των ΗΠΑ χάνουν κάτι ουσιώδες στο τι, πως, ποιος, συμβαίνει στις ΗΠΑ.
Για άλλη μια φορά η θεσμοθετημένη μα άνομη επιθετικότητα της Αστυνομίας.
Σε συγκεκριμένη περίπτωση[4] (μία ανάμεσα σε πολλές άλλες που περιλαμβάνουν πληθώρα από αναίτιους φόνους) έγινε ένας νομότυπος βιασμός μιας φοιτήτριας στην μορφή της κολπική εξέτασης, 11 λεπτών προς αναζήτηση μαριχουάνας.
Οι υπεύθυνοι φυσικοί αυτουργοί αστυνομικοί, στην καλύτερη περίπτωση θα την γλυτώσουν με κάποιας μορφής διοικητικά μέτρα.
Οι πραγματικοί υπεύθυνοι, οι ηθικοί αυτουργοί, δλδ όσοι προμοτάρουν, προτείνουν κι ενισχύουν την επικράτηση μιας νοοτροπίας όπου στο όνομα της ασφάλειας όλα μπορούν να θυσιαστούν, θα συνεχίσουν ανενόχλητοι το έργο τους. Και δεν εντοπίζονται μόνο στην Δεξιά πτέρυγα της αμερικάνικης κοινωνίας.
Η αστυνομική βία οι ναζιστικές οργανώσεις είναι η δεξιά μορφή της παρανοϊκής αντίληψης περί ασφάλειας, το πάστωμα των παιδιών με ritalin ή ανακάλυψη/εφεύρεση ολοένα και περισσότερο παιδικών "συνδρόμων" ψυχικών διαταραχών και μη κανονικότητας, είναι η φιλελεύθερη αριστερής/προοδευτικής κοπής μορφή της παρανοϊκής αντίληψης περί ασφάλειας.

Αντιφασιστικό καρότο & μαστίγιο:

Το καρότο.
Το καρότο των δεξιών στις ΗΠΑ.
Να λοιπόν που η δημόσια θέση που λαμβάνει ο Άρνι δείχνει ότι όταν θέλει η ελίτ, μπορεί να καταδικάσει δίχως μισόλογα τον Φασισμό και τον Ναζισμό. Ο βαθειά ρεπουμπλικανός Άρνι τα χώνει στους ναζί. Με όρους όμως επικοινωνιακούς, winner & looser. Όμως αυτό έχει ένα τεράστιο λάκο:
Την αισθητοποίηση της πολιτικής. Την πολιτική με όρους εντύπωσης. Ένα ζήτημα που ήδη ο Benjamin είχε "πιάσει" από την δεκαετία του 1930:

"Politics is turned into the production of beauty, according to a certain aesthetic. This is achieved through an immense apparatus for the ‘production of ritual values’. Benjamin is thinking of the Nazi propaganda-machine, with its choreographed torch-lit marches and rallies, iconic posters and statues, and films such as Triumph of the Will (Η Πολιτική στρέφεται σε μια {εργοστασικαή} παραγωγή ομορφιάς, σύμφωνη προς μια συγκεκριμένη αισθητική. Αυτή {η παραγωγή} επιτυγχάνεται μέσω μιας απέραντης/τεράστιου μηχανής/μηχανισμού για την "παραγωγή  αξιών ιεροτελεστίας". Ο Benjamin σκέπτεται/αντιλαμβάνεται για την Ναζιστική προπαγανδιστική-μηχανή, από τις χορογραφημένες με αναμένους δαυλούς, παρελάσεις & συγκεντρώσεις, τα μεβληματικά πόστερ  και αγάλαματα και τις ταινίες όπως "ο Θρίαμβος της Θέλησης") [5].

Η αμερικάνη νομεκλαντούρα έχει μια ακόμα χρήση για τον Τραμπ: Την χρήση του, ως αποδιοπομπαίου τράγου. Δηλώνοντας άρρητα "Δεν φταίει το σύστημα (που έχουμε πνιγεί στα σκατά) φταίει ο (συγκεκριμένος) άνθρωπος..."

Αμ δε! Υπάρχει και το μαστίγιο...
 
Το μαστίγιο λοιπόν είναι το "σοβαρό" άρθρο-ανάλυση στους "σοβαρούς" New York Times. Όπου υποστηρίζει με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο τις θέσεις του Τραμπ.

Αναφέρει λοιπόν το άρθρο της "καλής" και "σοβαρής" εφημερίδας

"Ένα από τα ποιο ζωντανά (vivid) παραδείγματα της αντιφά βίας συνέβη τον Ιανουάριο στην έναρξη (της προεδρίας) του Κου Τραμπ, όπου ένας κουκουλοφόρος μέλος του κινήματος γρονθοκόπισε το εξέχων μέλος της "Λευκής Υπεροχής" Richard B. Spencer (ο οποίος ψεκάστηκε με σπρέι πιπεριού) κλπ κλπ"
Είπατε τίποτα για ίσες αποστάσεις;

""One of the most vivid examples of antifa violence occurred in January at Mr. Trump’s inauguration, where a masked member of the movement punched the prominent white supremacist Richard B. Spencer (who was pepper-sprayed by an antifa activist in Charlottesville). That single blow started a national debate over whether it was morally justifiable to “punch a Nazi.”

https://www.nytimes.com/2017/08/17/us/antifa-left-wing-faction-far-right.html?smid=fb-nytimes&smtyp=cur"
Όλα τα ίχνη των ιστορικών εικόνων και όλα τα σημάδια των επερχόμενων εικόνων, προφητεύουν ότι οι ενσαρκωτές του καπιταλισμού τρέμουν την πτώση του, προτιμώντας τερατωδίες να συμβούν στην μορφή του Φασισμού ή του Ναζισμού παρά να αναζητηθούν δρόμοι πέραν του Καπιταλισμού. Αυτός ο φόβος βρίσκεται πίσω από την εξομοίωση του Ναζισμού- Φασισμού με τον Κομμουνισμό. Αυτός ο φόβος είναι το ελατήριο των ίσων αποστάσεων. Μόνο που δεν είναι και τόσο ίσες ούτε μακρινές οι αποστάσεις από τον Φασισμό και τον Ναζισμό.

https://www.rt.com/usa/400272-petition-us-antifa-terrorist-trump/

Ολίγα ιστορικά ίχνη και πολλά στοιχεία:

Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η διαδικασία της μετάβασης από τις Αυτοκρατορίες στην Αστική Δημοκρατία δεν ήταν ομαλή. Ειδικά για κεντροευρωπαικές χώρες όπως η Αυτοκρατορική Γερμανία και η εξίσου Αυτοκρατορική (και πολυεθνική Αυστροουγγαρία). Στα περισσότερα που προέκυψαν από τις παλιές αυτοκρατορίες, έγιναν σοσιαλιστικές επαναστάσεις που αντιμετωπίστηκαν από δεξιές συντηρητικές αντεπαναστάσεις[6].

Ο διαρκής φόβος της Δεξιάς, για μια επιτυχή επανάληψη της ρωσικής επανάστασης των μπολσεβίκων και σε άλλες χώρες, ήταν που οδήγησε τελικά στην πτώση των αστικών δημοκρατιών και την αντικατάστασή τους από αυταρχικά συντηρητικά καθεστώτα.[7]

Αυτός ο φόβος έφερε επίσης, στην εξουσία, ακροδεξιά κόμματα με ριζοσπαστική εκφορά δημόσιου λόγου. Ο ριζοσπαστισμός ξεχωρίζει το φασιστικό και ναζιστικό καθεστώς σε σχέση με τα υπόλοιπα δεξιά καθεστώτα διότι δημιούργησε τις ιδεολογίες του Φασισμού και του Ναζισμού ως τις «Επαναστάσεις της Αντεπανάστασης»[8]. Ο ναζισμός αντέγραψε τις πειθαρχημένες πολυάριθμες συγκεντρώσεις από το Φασιστικό Κόμμα που με την σειρά του τις είχε κοπιάρει από τις πολιτικές συγκεντρώσεις των σοσιαλδημοκρατών. Και τα δύο καθεστώτα βασίστηκαν σε βίαιες παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές και στενή σχέση με τις ένοπλες δυνάμεις (στρατό αστυνομία) των κρατών στα οποία επιβλήθηκαν. Εγκαθίδρυσαν μονοκομματικά πολιτικά συστήματα και προσπάθησαν να ταυτίσουν Κόμμα και Κράτος. 

Ο Φασισμός κατατάσσεται ως ένα περιφερειακό πολίτευμα. Έχαιρε της εκτίμησης των ακραίων συντηρητικών πολιτικών κύκλων (όπως πχ του Τσώρτσιλ), στην Ευρώπη, κυρίως, ως ο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης αριστερών πιέσεων και εργατικών διεκδικήσεων προς τις πολιτειακές και πολιτικές ελίτ. Στην φασιστική Ιταλία έγινε προσπάθεια να επιβληθεί μια κορπορατίστικη οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας χωρίς να αλλαχτούν ιδιαίτερα θεσμοί και δομές της ιταλικής κοινωνίας. Ο Ναζισμός ήταν πολύ πιο απόλυτος βίαιος κι ακραίος στην φρασεολογία του και στις μεθόδους που χρησιμοποιούσε. Στην ναζιστική Γερμανία, πολύ πιο σύντομα κι απόλυτα απ’ ότι στην Ιταλία, έγινε ενεργητική προσπάθεια να αλλάξει ο χαρακτήρας της κοινωνίας και στη συνέχεια της Ευρώπης με βάση ρατσιστικά κριτήρια στο όνομα του Παγγερμανισμού και της Άριας Φυλής. Πάνω σ’ αυτή την προσπάθεια δημιουργήθηκαν τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης[9] που αργότερα μετατράπηκαν σε στρατόπεδα βιομηχανοποιημένου, μαζικού θανάτου.
Εξαιτίας του ειδικού βάρους της Γερμανίας στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, η άνοδος του ναζισμού επηρέασε σύντομα, πολύ έντονα τα πολιτικά πεπραγμένα της Ευρώπης, περισσότερο απ’ όσο είχε επηρεάσει, την προηγούμενη δεκαετία, η άνοδος του Φασισμού στην Ιταλία. Η επιθετική εξωτερική πολιτική, λόγω των εγγενών φυλετικών εμμονών του Ναζισμού, που ακολούθησε ο Χίτλερ με την ενσωμάτωση της Αυστρίας (1938), την απαίτηση για ενσωμάτωση της Σουδητίας[10] (1938), την τελική κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας (αρχές 1939) και τις απαιτήσεις επί της Πολωνίας έφερε στην Ευρώπη μετά από 20 χρόνια έναν ακόμα πόλεμο, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Οι τρεις λέξεις που κυριαρχούν στον Μεσοπόλεμο, ως απαντήσεις στα προβλήματα του κοινωνικού ανταγωνισμού και της οξύτατης καπιταλιστικής κρίσης, ήταν Κομμουνισμός, Φασισμός, Ναζισμός. Από τις τρεις αυτές λέξεις, ο Ναζισμός ήταν που οδήγησε με τις ενέργειές που επέβαλε, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ναζισμός έβαλε στο λεξιλόγιο της ανθρωπότητας, λέξεις όπως Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, Θάλαμοι Αερίων, Τελική Λύση, Ολοκαύτωμα, Γενοκτονία, Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας. Αυτές οι λέξεις και οι πράξεις που τις συνόδευαν, ήταν το τίμημα που χρειαζόταν για να στηριχθεί η μορφή του Αρχηγού – Καθοδηγητή (του Duce και κυρίως του Führer), που θα απάλλασσε τις αντίστοιχες κοινωνίες από τους νεωτερικούς ανταγωνισμούς και θα πραγμάτωνε το απολαυστικό όνειρο της επιστροφής σε μια οργανική, αρμονική κοινωνία. Το τίμημα αυτής της αδυνατότητας το πλήρωσαν, κυρίως, οι Εβραίοι της Ευρώπης, κατονομαζόμενοι ως oι Άλλοι που η παρουσία τους προκαλεί τον κοινωνικό ανταγωνισμό και διαλύει την κοινωνική αρμονία[11]. Εξαιτίας του ναζισμού ο Τεοντόρ Αντόρνο διατύπωσε το αναπάντητο ερώτημα «Πώς μπορεί να γραφτεί ποίηση μετά το Άουσβιτς;»

---

[1] "Why the Nazis studied American race laws for inspiration"
https://aeon.co/ideas/why-the-nazis-studied-american-race-laws-for-inspiration

[2] "Nordic eugenics Here, of all places"

http://www.economist.com/node/155244

[3] "Now, when the war is abolishing landmarks of every kind, is the opportunity for using experience in a clear field. A revolutionary moment in the world's history is a time for revolutions, not for patching."http://www.bbc.co.uk/history/ww2peopleswar/timeline/factfiles/nonflash/a1143578.shtml

[4] https://www.rt.com/usa/399842-texas-deputies-vaginal-search-college-student/
[5] "In the epilogue to ‘The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction, Benjamin argues that fascism seeks to respond to proletarianisation and massification without altering the property structure. It does this by giving the masses ‘a chance to express themselves’, as a substitute for power. It offers emotional rewards instead of material rewards. Fascism logically leads to the aestheticising of politics. Politics is turned into the production of beauty, according to a certain aesthetic. This is achieved through an immense apparatus for the ‘production of ritual values’. Benjamin is thinking of the Nazi propaganda-machine, with its choreographed torch-lit marches and rallies, iconic posters and statues, and films such as Triumph of the Will. This machine is widely recognised as a forerunner of the modern PR industry. Fascism is thus partly a product of spectacle. Benjamin relates it to the spectacular nature of commodities, which are transformed in their presence from simple objects to spectacle or phantasmagoria. Fascism expands the logic of spectacle into the field of politics, with its charismatic leaders, eye-catching posters, movie-like Manichean discourse, torchlit rallies, and powerful logos and symbols"
https://ceasefiremagazine.co.uk/walter-benjamin-fascism-crisis/

[6] Βλ. Ράπτης Κώστας, «Γενική Ιστορία της Ευρώπης» (Τόμος Β), Εκδόσεις ΕΑΠ 2000. σελ. 181.
[7] Βλ. Eric Hobsbawm «Η Εποχή των Άκρων Ο Σύντομος Εικοστός Αιώνας» μετάφραση: Βασ. Καπετανγιάννης, Εκδόσεις Θεμέλιο 2010 σελ. 149 και . Ράπτης Κώστας, ο. π. σελ. 187.
[8] Βλ. Eric Hobsbawm ο. π. σελ. 155.
[9] Ήδη το 1939 υπήρχαν 1.000.000 πολιτικοί και όχι μόνο κρατούμενοι. Βλ. Ράπτης Κώστας, ο. π. σελ. 193.
[10] Η Σουδητία ήταν μια περιοχή στα δυτικά της τότε Τσεχοσλοβακίας που κατοικούνταν από γερμανόφωνους.
[11] Βλ. Slavoj Zizek «Μίλησε κανείς για ολοκληρωτισμό; Πέντε παρεμβάσεις σχετικά με την (κατά)χρηση μιας ιδέας» Μετάφραση: Βίκυ Ιακώβου, Εκδόσεις Scripta 2002, σελ. 365,366

[upd] Ομοίωμα πολιτικής (ή η μεταμοντέρνα μισαλλοδοξία )

Υπάρχει μια δικτυακή ιστορία[1] που είναι ζωντανό μάθημα στο πως πιάνει τόπο η προπαγάνδα. Όσο ποιο παράλογα δίχως νόημα και ασύνδετα είναι τα στοιχεία (σημάδια/ίχνη) μιας αφήγησης τόσο ποιο σαγηνευτική και πιστευτή αυτή καθίσταται "And it is because the sign has been turned from its meaning or "seduced," that the story itself is seductive. It is when signs
are seduced that they become seductive.
Only signs ,without referents, empty, senseless, absurd and
elliptical signs, absorb us."[2].

Είναι τρομακτική η δύναμη της σαγηνευτικής γοητείας  της συγκεκριμένης ιστορίας (με διώκτες & διωκόμενους, σφαγείς και  δολοφόνους),  που τόσο εμφανώς  αποτελεί προϊόν σύγχυσης μεταξύ  φαντασίωσης & πραγματικότητας[3]  γινόμενη  πιστευτή και αναπαραγόμενη από 7.000 ανθρώπους.

Ένα νούμερο που είναι στο μέγεθος μιας μικρής ελληνικής πόλης.

7.000 άνθρωπο επέλεξαν να πιστέψουν μια αφήγηση που μπάζει από όλες τις μεριές, έχοντας ακόμα και αντικειμενικά πειστήρια (την φωτογραφία ενός χτυπημένου από όχημα, γατιού).

Μια κριτική ανάγνωση όλης της αφήγησης , μια κριτική ματιά στην φωτογραφία του γατιού, μια συλλογικότητα με  φιλοζωϊκό κύρος, ΔΕΝ αρκούν να ανατρέψουν το χάπι-πόρισμα  του κάθε γκουρού που λειτουργεί ως (δικτυακός) Master.

Λιντσαρίστηκε δικτυακά  συγκεκριμένος άνθρωπος με βαρύτατους χαρακτηρισμούς (δολοφόνος, ψυχοπαθής), αλλά για πολλούς είναι προτιμότερο να παραμείνει κρεμασμένος, παρά να παραδεχτούν κάποιοι ότι έσφαλαν λειτουργώντας με μισαλλοδοξία & οπαδικά.

Ο Νόμος του Λιντς έτσι λειτουργεί. Ταΐζει με τον Λόγο του, ως ταΐστρα, ο εκάστοτε Master μεμφόμενος  κάποιον που ταιριάζει με μια κοινά στερεοτυπική και φαντασιωτική αντίληψη και οι υπόλοιποι πρόθυμα τρώνε αμάσητο τον (ωραίο στην όψη μα πικρό γεμάτο δηλητήριο) λόγο του ενός και την υπόδειξή όσο αντιφατική κι αν είναι. Έτσι δημιουργούνται οι σέχτες, τα ιερατεία, οι πεφωτισμένες ελίτ, οι γραφειοκράτες που απλά κάνουν την δουλειά τους, γνωρίζοντας τίποτα για τον φόνο, αναπαράγοντας τον όμως.
Είναι μια ακόμη προειδοποίηση προς τους ενσαρκωτές, του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, ότι η πορεία είναι αδιέξοδη , όταν παραιτηθείς από την προσπάθεια για κοινωνικό μετασχηματισμό. Η πορεία είναι αδιέξοδη όταν χαθεί ο Άνθρωπος. Είναι αδιέξοδη, όταν αφαιρεθεί από τον άνθρωπο το (ασυνείδητο) Υποκείμενο της Ιστορίας ή η  Ιστορία από το Υποκείμενο. Όταν πάψει η αναζήτηση  για μια μια πορεία προς ένα τόπο πέραν του καπιταλισμού και των κοινωνικών σχέσεων που αυτός επιβάλλει. Όταν αντικατασταθεί η διαλεκτική αφήγηση του Υλισμού με την Ιδεολογία του τρόπου ζωής (way of Life). Τότε "ότι ούτε ακόμη και οι νεκροί δεν θα 'ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά.".
Όσοι αγωνίστηκαν ενάντια στον καπιταλισμό θα καταντήσουν από συγκλονιστικές αφηγήσεις ανθρώπων - ζώντων Συμβάντων, ανόητες γραφικές φιγούρες, φαντάσματα, με τον οίκτο ως την μόνη δυνατότητα μνήμης γι αυτούς. Διότι πλέον η πολιτική χειραφέτησης θα έχει μετατραπεί σε μια προσομοίωση, και κάθε πολιτική πράξη θα είναι ομοίωμα πράξης. Και κάθε Συμβάν που διακόπτει το ρου της Ιστορίας δεν θα έχει χρόνο να συμβεί, ούτε Τόπο να σταθεί, διότι θα έχουν αφανιστεί, θα έχουν ξεγραφτεί οι ενσαρκωτές, οι παρελθόντες ενσαρκωτές που γύρευαν την έλευση του χρόνου της λύτρωσης. Αυτή η αντικατάσταση καταλήγει ένα ομοίωμα (semblant) κοινωνικής χειραφέτησης. Σε μια σύγχυση του καλού με το κακό σε ένα ενιαίο κι αδιαίρετο καλοκακο που αρνείται την ύπαρξη του Κακού (δλδ της άρνησης του Νόμου της Διαφοράς) όπου βολικά εναλλάσσονται ως ισοδύναμες συμμετρίες, το καλό ως σημείο με το κακό ως σημείο. Διότι έτσι το καλό και το κακό χάνουν το περιεχόμενό της επίπτωσή τους σε έναν άνθρωπο, Υποκείμενο του Λόγου. Μετατρέπονται σε λέξεις-τσόφλια που εξυπηρετούν εργαλειακά την άσκηση και την επιβολή του "δικού μας τρόπου ζωής" ως νόρμας. Τελικά υπηρετεί ένα νέο κομφορμισμό, μια νέα κανονικοποίηση (normalization) που για να σταθεί χρειάζεται την μισαλλοδοξία[4].
Εντέλει οι πολιτικές του τρόπου ζωής όπως οι έμφυλες πολιτικές καταλήγουν συρρικνωμένες σε ένα θλιβερό σημείο "δικαιώματος" στην αντίληψη του σώματος ως εργοστάσιο παραγωγής Απόλαυσης. Όλα αυτά στο όνομα της Ηθικής του Καλού. Κολυμπώντας σε ένα ατελείωτο ωκεανό Υπερεγώ με ορίζοντα μια άρρητη προστακτική.

Αντίστοιχα ο τρόπος ζωής στην ιδεολογικοποιημένη φιλοζωία (δλδ τον βεγκανισμό), όπου η ηθική συρρικνώνεται και ταυτίζεται με την διατροφή όπου στιγματίζεται ως ανήθικη πράξη και  απάνθρωπη πράξη πλήρους σκληρότητας όπου υπάρχει κατανάλωση ζωικών προϊόντων. 

Τέλος η ασφάλεια ως τρόπος ζωής όπου το παιδί χάνει το Πρόσωπο του και γίνεται αντικείμενο ως σκυλί, το παιδί δένεται με λουράκι μετατρεπόμενο σε (πολύτιμο) αντικείμενο-παιδί, δεμένο με ένα λουρί με χειροπαίδες (δεν υπάρχει λάθος ορθογραφικό).

Το λουρί, οι χειροπέδες μια επανεισαγωγή του ομφάλιου λώρου. Όλες αυτές οι συμβολικές παραβάσεις & αντινομίες γίνονται με όρους Καλού. 

Δίχως  Διαλεκτικές Εικόνες[5], εμφανίζεται μια προσομοίωση κοινωνικού μετασχηματισμού, που αφήνει άθικτο το περιεχόμενο των σχέσεων εξουσίας, την λανθάνουσα προστακτική που αυτές εκφέρουν και αρθρώνουν. Η προστακτική  αλλάζοντας  Μορφή (ότι παλιά ήταν κοινωνικό περιθώριο), γίνεται τώρα ξανά κυρίαρχη κι εξίσου καταπιεστική, με την παλιά, νόρμα. Η αντίληψη της κυρίαρχης αντίθεσης στον Ιστορικό Υλισμό δεν είναι Μόνο μια στενή οικονομίστικη αντίληψη της εξουσίας του πλούτου (στην μορφή των μέσων παραγωγής) ή των προλετάριων, αναγκαστικά εμπόρων του χρόνου τους, εγκιβωτισμένοι στην μορφή της αναγκαστικής παροχής σωματικού ή πνευματικού μόχθου, της αναγκαστικά εμπορευματοποιημένης εργασιακής τους δυνατότητας.  Η κυρίαρχη αντίθεση ενάντια στον Καπιταλισμό, βρίσκεται στην συντριβή της Υποτέλειας. Στην κατάργηση κάθε Κυρίου που είναι ιδεολογικός Κύριος υπεράνω  του Νόμου. Στην επικράτηση του Νόμου ως Νόμο που αρνείται (αποτρέποντας) την θυσία της Διαφοράς.

 Στην εξάλειψη κάθε εξουσίας, κάθε  Προστακτικής ακόμα και αν αυτή εμφανίζεται στην μορφή της Προστακτικής του  Καλού ως αναγκαίο Κακό, όπου το Κακό εφαρμόζεται "στο όνομα του Καλού"[6].
Όπου κάθε άνθρωπος ενσαρκωμένος, πλήρες Ιστορικό Υποκείμενο, δεν θα φυτοζωεί αλλά θα ξεδιπλώνεται στην εκπλήρωση της ζωής και όχι καταδικασμένος σε μια ζωή υπό αναστολή ή σε ως εάν ζωή, μέχρι ο θάνατος να έρθει.

Διαφορετικά θα συνεχίζουν να εμφανίζονται στα δέντρα παράξενα φρούτα, απότοκα μιας τυφλής οργής που όσοι την γέννησαν θα κρύβονται μέσα στις σ(υ)κιές του Βιβλικού Αγρού, μιλώντας με διχαλωτή γλώσσα, δηλώνοντας αμέτοχοι στον φόνο...

Θέση II

"Στα πιο αξιoσημείωτα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ψυχής", λέει ο Lotze, "συγκαταλέγεται... δίπλα στην τόσο μεγάλη φιλαυτία σε επιμέρους ζητήματα, η γενική απουσία φθόνου κάθε παρόντος σε σχέση με το μέλλον". Αυτός ο συλλoγισμός μας δείχνει πως η εικόνα που διατηρούμε για την ευτυχία είναι πλήρως εμποτισμένη στο χρόνο, στον οποίο μας αποδόθηκε κάποτε η ροή της ίδιας μας της ύπαρξης. Το είδος της ευτυχίας που θα μπορούσε να μας προκαλέσει φθόνο, υπάρχει μόνο στον αέρα που έχουμε αναπνεύσει, με ανθρώπους στους οποίους θα μπoρούσαμε να μιλήσουμε, με γυναίκες που θα μπορούσαν να μας δοθούν. Με άλλα λόγια, η εικόνα που έχουμε για την ευτυχία είναι αδιάρρηκτα συνδεμένη με εκείνη της απoλύτρωσης. Το ίδιο συμβαίνει με την εικόνα του παρελθόντος, πράγμα που εισαγάγει την ιστορία στις υποθέσεις του. Το παρελθόν κουβαλάει ένα μυστικό δείκτη, που το παραπέμπει στην απολύτρωση. Δεν μας αγγίζει μήπως κι εμάς μια πνοή του αέρα που περιέβαλε τους προηγούμενούς μας; Δεν υπάρχει μια ηχώ αυτών που έχουν πια σιωπήσει, στις φωνές που φθάνουν σήμερα στα αυτιά μας; Δεν έχουν οι γυναίκες, για τις οποίες ενδιαφερόμαστε, αδελφές που δεν τις αναγνωρίζουν πια; Αν είναι έτσι, τότε υπάρχει μια μυστική συμφωνία μεταξύ των γενεών που πέρασαν και της δικής μας. Επειδή η άφιξή μας στη γη ήταν αναμενόμενη. Επειδή μας είχε δωριστεί, όπως σε κάθε γενιά που προηγήθηκε, μια ασθενική μεσιανική δύναμη, πάνω στην οποία το παρελθόν εγείρει αξιώσεις. Αυτές οι αξιώσεις δεν είναι δυνατό να ικανοποιηθούν με φθηνό τίμημα. Ο ιστορικός υλιστής γνωρίζει το γιατί.

Θέση VI

Ανασύνθεση του παρελθόντος δεν σημαίνει αναγνώρισή του "με τον τρόπο που υπήρξε πραγματικά". Σημαίνει το άρπαγμα μιας μνήμης καθώς αστράφτει σε μια στιγμή κινδύνου. Για τον ιστορικό υλισμό το ζήτημα είναι να συλλάβει μια εικόνα του παρελθόντος, καθώς αυτή εμφανίζεται απροσδόκητα στο ιστορικό υποκείμενο τη στιγμή του κινδύνου. Ο κίνδυνος απειλεί τόσο το περιεχόμενο της παράδοσης όσο και τους παραλήπτες του. Και για τους δύο είναι ο ίδιος: να γίνουν όργανα της κυρίαρχης τάξης. Κάθε εποχή πρέπει να κάνει τη δύσκολη προσπάθεια για την εκ νέου αρπαγή της παράδοσης από τον κoνφoρμισμό, που είναι έτoιμoς να την καταδυναστεύσει. Γιατί ο Μεσίας δεν έρχεται μόνο σαν λυτρωτής, αλλά και σαν νικητής του αντίχριστου. Το χάρισμα να αναζωπυρώνει τη σπίθα της ελπίδας στο παρελθόν έχει εκείνος μόvο ο ιστορικός που είναι απόλυτα πεισμένος ότι ούτε ακόμη και οι νεκροί δεν θα 'ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά."

πηγή

[1] Ευτυχώς φιλόζωοι ακτιβιστές αντιλήφθηκαν τις Διαφορές μεταξύ πραγματικότητα και φαντασίωσης. Οι οπαδοί πάλι αδυνατούν...
http://ellinikahoaxes.gr/2017/08/05/protofanis-diasirmos-politi-sto-facebook/
[2] Μπωντριγιάρ,  Σαγήνη, σελ 74
[3] με "δολοφόνους",  "καταδιωκόμενους και καταδιώκτες", "σφαγείς" είναι συγκεκριμένοι χαρακτηρισμοί που αναπαράχθηκαν με ευκολία μέσα στα social media.
[4] Μια βόλτα στα κοινωνικά δίκτυα και τους "διαλόγους" που αναπτύσονται γύρω από αυτά τα ζητήματα θα πείσει τα περί της μισαλλοδοξίας. Μια χαρακτηριστική φράση που συνάντησα ήταν "θιασώτες στυγνής ανθρωποκεντρικής ιδεολογίας...".  
[5] Έκφραση του Walter Benjamin συγκεκριμένα αναφέρει τον όρο ως Διαλεκτικές Εικόνες.
Ένας όρος που εμφανίζεται στο αδημοσίευτο έργο του "Passagenwerk" στ' αγγλικά γνωστό ως "The Arcades Project" .
Επίσης και  στο έργο του "Για την αντίληψη της Ιστορίας γνωστό στην Ελλάδα ως "Θέσεις για την Φιλοσοφία της Ιστορίας" εμφανίζεται η κρισιμότητα των εικόνων για στην Υποκειμενική και συλλογική αντίληψη του του Μεσιανικού χρόνου όπου η Πράξη οδηγεί στο Συμβάν της απελευθέρωσης. 
[6] "Για το καλό μου" που λέει και ο στίχος του Γιάννη Μηλιώκα

Ο Ολοκληρωτισμός της Φαλικής εικόνας ΙΙΙ (η σαγήνη και η οργισμένη παραφωνία της επιθυμίας)

Υπάρχει ένα ρεμπέτικο του Γιώργου Κατσαρού που συνέθεσε προπολεμικά  (και κατέστρεψε μεταπολεμικά) ο Τσιτσάνης. Η 1η εκτέλεση έγινε από τον Παμγιουτζή περί τα 1938[1].
Η εκτέλεση του Κατσαρού είναι μεταπολεμική αλλά ακολουθεί τους ρεμπέτικους δρόμους.
Από πλευρά στιχουργικής είναι μάλλον μια κοινότοπη έως συνηθισμένη (για ρεμπέτικο) αφήγηση: Μιλά κάποιος με παράπονο  και ζήλια  για την ερωμένη του[2]. Εμφανίζεται όμως ένα μουσικό ηχητικό θραύσμα στην μορφή μιας σχεδόν παράφωνης νότας σχεδόν ξέμπαρκης  που παίζει ο Κατσαρός στην αρχή κάθε μουσική φράσης για δύο μέτρα. Η παρουσία αυτής της νότας σπάει το συνεχές της μελωδίας και της αρμονίας που πιθανόν να αναζητούσαν εφησυχασμένα και βαλτωμένα αυτιά. Σ' αυτό το μουσικό ηχητικό θραύσμα συμπυκνώνεται ίσως η διαλεκτική εικόνα που εξ υπονοεί ο Benjamin και που ανατινάζει το συνεχές του νοήματος της ιστορίας και που υπονοεί  την ύπαρξη του μεσσιανικού χρόνου Του επαναστατικού χρόνου, μέσω της ύπαρξης ενός άλλου δρόμου.

Ο ήχος αυτού του θραύσματος είναι σχεδόν ηλεκτρικός. Με την τροπικότητα της ηλεκτρικής παραμόρφωσης του ήχου του ροκ  ως εξ ηλεκτρισμένο μπλουζ που πρωταρθρώθηκε μουσικά στην Αμερική.
Ο Κατσαρός ευρισκόμενος για χρόνια στην Αμερική, είχε ακούσει μπλουζ κατά πάσα πιθανότητα και  προφήτευσε αυτήν την εξέλιξη του μπλουζ προς την επαναστατικότητα και την κίνηση της ροκ μουσικής [3]  πριν το ροκ.
Όμως συνολικά  το σύνολο των προπολεμικών ρεμπετών είχαν φωνές ηλεκτρικές  και σκληρό μεταλλικό ήχο στο παίξιμό τους. Φωνές και ήχος που απέτρεπαν το βάλτωμα, τον εφησυχασμό. Επέτρεπαν στην οργή να εμφανιστεί με τον μεταλλικό  της ήχο. Πάντα όμως στο ρεμπέτικο υπάρχει μια υποβόσκουσα οργή. Η οργή του αδικημένου και της καταπιεσμένης επιθυμίας. Της εμποδισμένης ζωής. Ο μεταλλικός ήχος ως μια εικόνα στην οποία κάνει ειδική μνεία ο Benjamin στο τελευταίο έργο του "Για την Αντίληψη της Ιστορίας (γνωστό στην Ελλάδα ως Θέσεις για την Φιλοσοφία της Ιστορίας)".
Μεταπολεμικά στην Ελλάδα και μετά την ήττα και καταστροφή του 1ου λαϊκού κράτους και των ενσαρκωτών του (μέσω του Εμφυλίου και των μετεμφυλιακών διώξεων), το ρεμπέτικο μετεξελίχθηκε σε αρχοντορεμπέτικο και στο επονομαζόμενο "λαϊκό". Η υποβόσκουσα οργή αντικαταστάθηκε με γλυκερές σαγηνευτικές προσομοιώσεις φαντασιώσεων γι αραπίνες ερωτιάρες σε ακρογιαλιές μακρινές. Δυστυχώς με πρωταγωνιστή κυρίως τον Τσιτσάνη. Ήταν η περίοδος που ο Βαμβακάρης πέρασε πολύ δύσκολα διότι ο κόσμος δεν ήθελε να ακούει την οργή στον ήχο του Ρεμπέτικου.

Έτσι η εξέλιξη του ρεμπέτικου προς το επονομαζόμενο "λαϊκό" τραγούδι έγινε η αποθέωση  της μικροαστικής παραίτησης. Που εκφράστηκε τελικά σε συμβιβασμό με μια αντιπαροχή,  καναλιζαρίστηκε πολιτικά εξυπηρετώντας την αντίληψη της ήττας και του αναπόδραστου συμβιβασμού που είχε επικρατήσει και στους πολιτικούς εκφραστές της Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που οι ενσαρκωτές της πιαστήκανε από την Χούντα κυριολεκτικά με τα σώβρακα.

Θέση ΧΙΙ

Χρειαζόμαστε ιστορία,  αλλά η ανάγκη μας γι αυτήν διαφέρει από αυτή των χορτάτων/αδρανών του Κήπου της Γνώσης
-Nietzsche Για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της Ιστορίας για Ζωή

Το Υποκείμενο της ιστορικής γνώσης είναι η μαχόμενη σε καταστολή τάξη, αυτή η ίδια (στμ αυτή καθαυτή)
Ο Μαρξ την παρουσιάζει ως την τελευταία σκλαβωμένη τάξη, την εκδικήτρια που ολοκληρώνει τον στόχο την απελευθέρωσης στο όνομα των γενεών των καταπιεσμένων.  Αυτή η πεποίθηση, η οποία είχε μια σύντομη  αναζωπύρωση στους Σπαρτακιστές, πάντα ήταν εμπόδιο για του Σοσιαλδημοκράτες. Μέσα σε τρεις δεκαετίες κατάφεραν να διαγράψουν το όνομα του  Blanqui σχεδόν τελείως, αν και στο άκουσμα αυτού του ονόματος ο προγενέστερος αιώνας είχε ταρακουνηθεί. Οι Σοσιαλδημοκράτες προτιμούσαν να ρίξουν την εργαζόμενη τάξη στο ρόλο του λυτρωτή/εξαργυρωτή των επόμενων γενεών , αποκόβοντας την με αυτό τον τρόπο από την πηγή της μεγαλύτερης δύναμης της. Αυτή η κατήχηση έκανε την εργαζόμενη τάξη να ξεχάσει ταυτόχρονα το μίσος και το πνεύμα θυσίας, διότι και τα δύο τρέφονται από την εικόνα των σκλαβωμένων προγόνων παρά από το ιδεώδες των απελευθερωμένων εγγονιών.

fi

Σημειώσεις
[1] Η προπολεμική εκτέλεση του Παμγιουτζή.
https://www.youtube.com/watch?v=wgOLuGT2hZc

[2] Πληροφορίες και πηγή των στίχων
"Μέσ’ στην τρελή σκοτούρα μου
γιατί να σε γνωρίσω

κλαίγω και λέγω μυστικά για σένανε
γιατί να σ’ αγαπήσω

κλαίγω και λέγω μυστικά για σένανε
γιατί να σ’ αγαπήσω

γιατί να κάθεσαι να λες
πως πια δεν με γνωρίζεις

αφού καρδιά με πόνεσε για σένανε
κι όλο με βασανίζεις

αφού καρδιά με πόνεσε για σένανε
κι όλο με βασανίζεις

θέλω να ξέρω πού γυρνάς,
με ποιόνε κουβεντιάζεις

τα μάτια σου τ’ αράπικα πόσους γελούν
όταν γλυκοκοιτάζεις

τα μάτια σου τ’ αράπικα πόσους γελούν
όταν γλυκοκοιτάζεις

-Γεια σου Κατσαρέ, γεια σου!"

[3] το  Rock ως ρήμα στ' αγγλικά σημαίνει κουνιέμαι άλλοτε ήρεμα άλλοτε βίαια οπότε Rock & Roll σημαίνει κουνιέμαι και κυλιέμαι. Κάπου εδώ εμφανίζεται ένα ζήτημα της επιθυμητικής ροής που σύμφωνα με τους Ντελέζ & Γκουαταρί είναι θεμελιώδης κατάσταση ανατροπής.  Εδώ υπάρχει συνάντηση Ντελέζ Γκουαταρί & Benjamin διότι ελευθερωμένη η  επιθυμία των ενσαρκωμένων Υποκειμένων, τους δίνει την ενέργεια  ώστε να υπάρξει ο άνθρωπος ως πλήρες ενσαρκωμένο Υποκείμενο της Ιστορίας που επαναστατεί, δλδ η  κατεξοχήν  επαναστατική και ανατρεπτική του καπιταλισμού, συνθήκη.

Από μια σειρά συνεντεύξεων στο Actuel. Σχετικές πηγές εδώ, εδώ & εδώ