Το γάλα της Φορμόλης

Ευρισκόμεθα εμείς οι γιατροί προ ενός ασθενούς
επί της χειρουργικής κλίνης, μικρέ ανθρωπάκο...[1]

Ο Κάρολος είχε γράψει για τον νομοτελειακό ιμπεριαλισμό στον καπιταλισμό...

Αυτό που δεν μπορούσε να δει, είναι οι μελλοντικές μορφές του ιμπεριαλισμού. Όπου ήδη μετά το δόγμα Μονρόε δεν χρειάζονταν οι κλασικές μορφές της εδαφικής κατάκτησης με στρατιωτική παρουσία, για να έχεις μονοπωλιακά αγορές και φτηνούς εργάτες. Και μετά τον 2ο ΠΠ η κλασσική αποικιοκρατία αναγνωρίστηκε μεν ως απαράδεκτη ηθικά από τις κρατικές εξουσίες. Αντικαταστάθηκε δε από την οικονομική αποικιοκρατία παράγοντας τις αποικίες χρέους. Και μια ολοκληρη σειρά από κράτη σε διάλυση (failed state). Στην εποχή που ζούμε αποικιοποίηση γίνεται στο σώμα μας. Και συμβολικά μέσω χρέους[2] και πλέον πραγματικά με την βιο-πολιτική που εφαρμόζεται με αφορμή την επιδημία sars-cov2. 
[Παράγει ήδη ανθρώπους σε διαρκή κρίση - failed people...]

Τους μαζικούς πειθαναγκαστικούς εμβολιασμούς μπορεί κάποιος να τους δει, ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ως ευρείας κλίμακας τεστ για συμπίεση του κόστους ανάπτυξης νέων φαρμακευτικών πλατφορμών.

....με κάποιες παρενέργειες...(Επί του παρόντος, οι εκτιμήσεις μας δείχνουν ότι πρέπει να δεχτούμε τέσσερις θανατηφόρες και 16 σοβαρές παρενέργειες ανά 100.000 εμβολιασμούς για να σώσουμε τις ζωές 2-11 ατόμων ανά 100.000 εμβολιασμούς, θέτοντας κινδύνους και οφέλη στην ίδια τάξη
 μεγέθους.) [3]

Με μια κουβέντα συμπιέζεται το κόστος ανάπτυξης ενός νέου και πολλά υποσχόμενου (σε κέρδη) προϊόντος. Επειδή εξουσία και οικονομικές δυνάμεις έχουν συμβιωτική σχέση , επωφελήθηκε και η εξουσία, δρομολογώντας δοκιμάζοντας νομικά όπλα αυταρχισμού και ολοκληρωτισμού. Ξεμπερδεύοντας de facto πολιτειακά και κοινωνικά με τα κομμάτια εκείνα διασφάλισης ελευθεριών που τους δυσκόλευαν την ζωή, στον κοινωνικό & πολιτειακό μετασχηματισμό, που έχει δρομολογηθεί. 

Το γάλα της φορμόλης μεγαλώνει ανασφαλή παιδιά....

Η ζωή από περίκλειστα κελιά που είναι ασφαλείς χώροι. Ασφαλείς από την ίδια την ζωή. Αυτό καλλιεργείται μέσω της ψυχολογικοποίησης/ιατρικοποίησης  ως νόημα της ζωής εδώ και 40-50 χρόνια.

Η ασφάλεια ως νόημα ζωής με μικρά ελεγχόμενα διαλείμματα σε τόπους ελεγχόμενης χαράς (ΝτίσνευΛαντ , Αλλου! Φαν παρκ κοκ) . Η ζωή ως μια σειρά από check list/check up για να τσεκάρεις αν ως (βιολογικός/ψυχικός μηχανισμός) μηχανισμός δουλεύεις καλά...
Αν κουμπώνεις λειτουργικά στον κοινωνικό μηχανισμό...

 Όσοι έχουν ενδώσει στην ιδεολογία των check list  φόβου λυπάμαι, τους έχω κακά νέα. Ο φόβος θα επεκταθεί σε μια πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα φοβία. Όσο θα υπακούν στην λογική του φόβου, όσο λογική κι αν εμφανίζεται , τόσο θα τους κάνουν τηγανητά τα ήπατα, παράλογες φοβίες. Που είτε θα μεταμφιέζεται σε λογική καθώς θα έχει εύλογα πάτημα σε κάτι συγκεκριμένο είτε θα είναι πλήρως διάχυτη ρευστή και θα τους διαπερνά, απομυζώντας τους από ζωή. Θα βρεθούν και 5-6 γκουρού που θα πουλάν φύκια (ήδη έχουν βρεθεί πχ ο κος Μόσιαλος). Ευρισκόμενοι βέβαια σε πλήρη σύγκρουση συμφερόντων

Ρευστοί καιροί [4]

Έχει ρευστοποιηθεί η ζωή, σε ένα μισοχωνεμένο και ξερασμένο χυλό αν-ασφάλειας. Αναπαράγωντας το αδιέξοδο ιδεολογικό μόρφωμα της πανταχού παρούσας απειλής. Αυτό που μας ήρθε straitgh through USA. Υιοθετήθηκε από την Αριστερά. Αλλεπάλληλα στρώματα απειλής, κοινωνικού χρέους ρυθμιστικών κανόνων και ηθικής υποχρέωσης. Κι ενοχής. Η καλύτερη επένδυση . Κάνε τους όλους υπό-χρεους ενοχής και τους έχεις καταστήσει πλαστελίνη.
Πόσοι έγκλειστοι είναι συνειδητά Truman [5], προτιμώντας να βιώνουν μια ζωή σε δομημένους κανόνες safe places φυλακών, κουμπώνοντας χάπια για να βγάλουν πέρα με την λιγότερη ανάσα και την την εκρηκτικότερη παρουσία πανικού.

Η χαραμάδα αισιοδοξίας είναι ότι η τεχνοφεουδαρχία είναι μια μορφή φεουδαρχίας με τα καθρεφτάκια και τις χάντρες δικαιωμάτων. Ένα σύστημα κοινωνικών σχέσεων που έχει ξεπεραστεί εδώ και αιώνες. Θα καταρρεύσει όχι διότι υπάρχει γραμμική πρόοδος τη ς κοινωνίας , αλλά διότι είναι ξαναζεσταμένο φαΐ, ένα αμάξι μια σακαράκα, που απλά του έχουν γυαλίσει με μαγικά ζουμιά τις λαμαρίνες. Ακόμη κι αν υπάρχει η τεχνική της διαρκούς εξωγενούς απειλής (επιδημία, φυσική καταστροφή ή ότι άλλο πλασάρουν) , βρίσκεται σε πλήρη αποσύνδεση με την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της ενδογενούς απειλής, όπου περισσεύει οικονομικά μεγάλο μέρος της κοινωνίας (μην ξεχνάμε στον Καπιταλισμό η κοινωνία είναι μηχανισμός υπεραξίας).  Ο καπιταλισμός πλέον αδυνατεί να παράσχει ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής. Υπάρχει μια αντιστροφή που θα μεγαλώνει: Τα 2/3 της κοινωνίας θα βρίσκονται εκτός οικονομικής παραγωγής. Θα είναι αποκλεισμένα απορρίμματα εντός ενός αποκλεισμένου χωροχρονικά νοήματος. Αυτό γεννά εξεγέρσεις και καμιά φορά πετυχημένες επαναστάσεις.

_________________________________________

[1] Απόσπασμα από ανάρτηση του Καθηγητή Αιματολογίας Γρηγόρη Γεροτζιάφα
Ο Γ. Γεροτζιάφας και τo ερευνητικό κέντρο που διευθύνει αναπτύσσει ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα χρηματοδοτούμενα από τις εταιρείες Sanofi, Pfizer, Leo, Stago.
""Στην πραγματική ζωή λοιπόν το θέμα τίθεται με απλό και σαφή τρόπο: «Κύριε θα κάνετε το εμβόλιο —αυτό που έχουν αποφασίσει αυτοί που ξέρουν— γιατί θα σας προφυλάξει από μια αρρώστια που μπορεί να σας σκοτώσει […] και δεν έχει μα και μου» ." 

https://info-war.gr/gerotziafas-peri-ypochreotikoy-emvol/?fbclid=IwAR0Bb1wS2hxvnocLiEkeE3AY4RWFE-_6tWx_4IKfLt32MxAkG4G6aYyQY1k

[2] χαρακτηριστικό παράδειγμα το φοιτητικό χρέος σε ΗΠΑ ΗΒ. Ένας φαύλος κύκλος όπου για να έχεις μια σχετική οικονομική ασφάλεια μέσω σπουδών , υπερχρεώνεσαι σχεδόν εφ' όρου ζωής για να αποκτήσεις το πτυχίο που θα εξαργυρωθεί σε οικονομική ασφάλεια.

[3] από μηχανική μετάφραση

"5. Συμπεράσματα Η παρούσα αξιολόγηση θέτει το ερώτημα εάν θα ήταν απαραίτητο να επανεξετάσουμε τις πολιτικές και να χρησιμοποιήσουμε τα εμβόλια COVID-19 με πιο φειδώ και με διακριτική ευχέρεια μόνο σε εκείνους που είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν τον κίνδυνο επειδή αισθάνονται ότι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από την πραγματική μόλυνση από την πλαστή μόλυνση . Ίσως να είναι απαραίτητο να μειώσετε τον ενθουσιασμό με νηφάλια γεγονότα; Κατά την άποψή μας, ο EMA και οι εθνικές αρχές πρέπει να ξεκινήσουν μια επισκόπηση ασφάλειας στη βάση δεδομένων ασφαλείας των εμβολίων COVID-19 και οι κυβερνήσεις πρέπει να εξετάσουν προσεκτικά τις πολιτικές τους υπό το φως αυτών των δεδομένων. Στην ιδανική περίπτωση, οι ανεξάρτητοι επιστήμονες θα πρέπει να διενεργούν διεξοδικές αναλύσεις περιπτώσεων των πολύ σοβαρών περιπτώσεων, έτσι ώστε να υπάρχουν τεκμηριωμένες συστάσεις σχετικά με το ποιος είναι πιθανό να επωφεληθεί από τον εμβολιασμό SARS-CoV2 και ποιος κινδυνεύει να υποφέρει από παρενέργειες. Επί του παρόντος, οι εκτιμήσεις μας δείχνουν ότι πρέπει να δεχτούμε τέσσερις θανατηφόρες και 16 σοβαρές παρενέργειες ανά 100.000 εμβολιασμούς για να σώσουμε τις ζωές 2-11 ατόμων ανά 100.000 εμβολιασμούς, θέτοντας κινδύνους και οφέλη στην ίδια τάξη μεγέθους. 

https://www.mdpi.com/2076-393X/9/7/693/htm?fbclid=IwAR3TJl78uKsy7wf-hIeT8GyYrp0-PVBGACvfsDOU_MbWUSZDZef8G3qaKeg

[4] Ρευστοί καιροί Η ζωή την εποχή της αβεβαιότητας - Ζίγκμουντ Μπάουμαν

"την ιδιαίτερα παραγωγική τελευταία περίοδο της ζωής του, προσπάθησε να ρίξει φως στην ανθρώπινη κατάσταση την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ανατέμνοντας τον σημερινό κόσμο, σε αυτό που ονομάζει συνθήκες "ρευστής νεωτερικότητας", πραγματεύεται την υποβάθμιση της δημοκρατίας, τον διαχωρισμό εξουσίας και πολιτικής, τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους και την καλλιέργεια του φόβου από πολιτικούς, επιχειρηματίες και ανθρώπους των ΜΜΕ."

https://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=146712

[5] Truman Burbank χαρακτήρας της ταινίας "Τρούμαν Σόου"

Ο φαντασιακός Γκοτζίλας και η ζωή παραγματικά σε αναστολή

Ποιο είναι το πολιτικοκοινωνικό ερώτημα;
Πως θέλουμε να βιώνουμε την ζωή μας;
Βιωμένη οργανωτικά με όρους στρατοπέδου;
στην λογική της υπεύθυνης/ελεγχόμενης ζωής από έναν ανώτερο "ειδικό" (όπως ο παπάς , οικονομολόγος , υγειονομικός);
Περιχαρακωμένη σε κανόνες, από μια ηθικιστική/προτεσταντική αντίληψη για την ζωή;
Όσο περνάει ο καιρός, διαφαίνεται ότι ο covid19  δεν είναι ο Γκοτζίλας όπως πουλιέται στο  επικοινωνιακό παζάρι .
Να θυμίσω κάποια δεδομένα:
-Η Ανελευθερία στην μορφή της κοινωνικής απομόνωσης διαλύει ψυχικά τον άνθρωπο.
-Η ανέχεια και η φτώχεια είναι εξαιρετικά θανατηφόρες.
-Οι θάνατοι συνέβησαν μαζικά (40-50%) όχι στο σύνολο της κοινωνίας αλλά σε σχετικά απομονωμένους κοινωνικά χώρους όπως τα γηροκομεία. Όχι στο σύνολο της κοινωνίας[1].
-Η αιτιολόγηση θανάτων παραμένει μια γκρίζα περιοχή (το περίφημο "από covid19 - με covid19")[2]
-Επιπέδωση της επιδημιολογικής καμπύλης (δλδ μιας ποσότητας σε συγκεκριμένο χρόνο) μέσω της καραντίνας σημαίνει διασπορά της επιδημίας σε βάθος χρόνου. Έχει νόημα μόνο όταν σκοπεύεις ως πολιτεία να προβείς σε ενέργειες ενίσχυσης του υγειονομικού συστήματος.



Αυτό σημαίνει ότι καθυστερείς την κυκλοφορία μιας λοίμωξης στον γενικό πληθυσμό.
Αυτό σημαίνει εκεί που θα είχαμε χ κρούσματα και ψ θανάτους (λόγω της πίεσης στα σακατεμένα υγειονομικά) σε 2 μήνες, θα έχουμε χ κρούσματα και ενδεχωμενικά (και σε μεγάλο ερώτημα) λιγότερους θανάτους σε 4 μήνες.

Η καραντίνα  που δεν συνοδεύεται από ουσιαστική και έμπρακτη ενίσχυση του υγειονομικού συστήματος, είναι μια προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης ώστε ως κυβέρνηση ν' αποφύγεις την πολιτική ευθύνη για το σακάτεμα των υγειονομικών συστημάτων.

Εν μέσω αμφισβητούμενων αριθμών στην μεθοδολογία καταμέτρησης [2]:
όλη τούτη η ιστορία είναι το τραγικό επακόλουθο των οικονομικών πολιτικών και αντίληψης της τελευταίας 20ετίας γύρω από την κοινωνική πρόνοια (συνταξιοδοτικό, υγειονομικό και γενικότερη οικονομική ευμάρεια).
Είναι πραγματικά τραγική αστοχία να λέγεται εξ αριστερών και στο όνομα του ανθρωπισμού, ότι η καραντίνα θα ωφελήσει.
Είναι πραγματική τύφλωση να υποστηρίζεται ότι τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης ή ο υγειονομικός φερετζές θα θεραπεύσει την ίωση.
Είναι πραγματική συνενοχή να θεωρείς ψιλά γράμματα τις επιπτώσεις μιας ζωής σε αναστολή.

Είναι αυτολοβοτόμιση να μην βλέπει κάποιος τις ανακολουθίες [3] , τα χειραγωγημένα στοιχεία, την εμπλοκή επιχειρηματικών συμφερόντων (πχ Bill Gates) [4], που προσπαθούν να μεγεθύνουν σε τερατώδη μεγέθη μια, μέτριας επικινδυνότητας, λοίμωξη. Αυτές οι καταστάσεις έχουν πλέον αποκτήσει μορφή  ρουτίνας [5].

Προ-έρχεται από τόπο υποκρισίας και φαρισαϊσμού, η μομφή ότι μεσιτεύουν ως φερέφωνα των καπιταλιστών, όσοι ακαδημαϊκοί και μη υποστηρίζουν την ελευθερία κινήσεων, την ελεύθερη συνάθροιση και την ανεμπόδιστη κοινωνικότητα.
Σε αυτόν τον φαρισαϊσμό εντάσσεται η υιοθέτηση, άκριτα, δυσφημιστικού άρθρου περί χρηματισμού του επιδημιολόγου Γιάννη Ιωαννίδη , από το Buzzfeednews, κυρίως στον αριστερό πολιτικά χώρο παγκοσμίως, δίχως να γίνει πραγματική διερεύνηση των ισχυρισμών και της σκοπιμότητας του άρθρου [6].
 Είναι κυνική ευθυγράμμιση του σκοπού που αγιάζει τα μέσα, με την ποιο αισχρή εξουσία, η αντίληψη ότι υπάρχει κοινό καλό στην ωμή παραβίαση θεμελιακών ελευθεριών, με αφορμή την ίωση covid19. Ηθελημένα ή άθελα όσοι ασπάζονται κάτι τέτοιο, γίνονται ντουντούκες συμφερόντων φαρμακοβιομηχανιών και πρεσβευτές του ποιο σκληρού κοινωνικού ελέγχου.

Εκτός κι αν όνειρο της ζωής κάποιων, είναι ζωή σε στρατόπεδο, με περιορισμούς και όρους δια βίου ελεγχόμενης κοινωνικής ζωής και συναναστροφής. Αυτό είναι το μέλλον που αναζητούν;
Το μέλλον μιας ζωής ζυμωμένης από τον Τρόμο;
Διαποτισμένη από έναν διάχυτο Φόβο;
Μιας ζωής σε απονεκρωμένο χρόνο, της οποίας το μέλλον βιώνεται ως απειλητική μορφή;
Ο απονεκρωμένος χρόνος μουμιοποιεί τον άνθρωπο, απειρίζοντας τον διάχυτο φόβο.


____________________________
[1]"“To me it shows we will have to give equal resourcing in dealing with Covid between the NHS and social care. Care homes are places where physical distancing is almost impossible. It’s like a perfect storm: a susceptible population, not being able to implement the measures and the staff are not well supported and trained enough. Many of the staff are care assistants with very little medical knowledge.”"

https://amp.theguardian.com/world/2020/apr/13/half-of-coronavirus-deaths-happen-in-care-homes-data-from-eu-suggests?fbclid=IwAR2tD9JJv7xOjVhTgouLbqd6MEFg5UILVtI77JdKGwYd36VnJ0MYsTB-XPY

[2] "Σε συνέντευξή του στον FOCUS FM 103.6, ο κ.Κούβελας ανέφερε χαρακτηριστικά πως «Ο κ.Τσιόδρας, όπως κάθε επιστήμονας, θα έπρεπε να ακολουθήσει την κανονική επιστημονική μέθοδο και να μην ακολουθεί μία επινόηση. Δε θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό. Γιατί υπήρξαν πολλοί άνθρωποι, που πέθαναν και χαρακτηρίστηκαν από COVID. Oυσιαστικά μας δίνει μία ψευδή εικόνα της θνητότητας, κάτι, που πολλοί προσπάθησαν να το κάνουν από την αρχή για να δικαιολογήσουν τα σκληρά μέτρα».

«Ο ΕΟΔΥ έχει ανακοινώσει και τους θανάτους από την κοινή εποχική γρίπη και θα δείτε, ότι είναι πάνω από 100 επίσης, δλδ σε τάξη μεγέθους, δεν διαφέρει το ένα από το άλλο. Άρα πώς δικαιολογεί κάποιος αυτά τα σκληρά μέτρα με την αναγκαία οικονομική επίπτωση;», σημείωσε ο κ.Κούβελας και πρόσθεσε πως ο ίδιος δεν είναι κατά των σκληρών μέτρων, αλλά όπως είπε, «όπου χρειάζεται, θα έπαιρνα σκληρά μέτρα, αλλά όχι για τόσο μεγάλο διάστημα»."

"Εξάλλου ο κ. Τσιόδρας είναι σαφής. Σχεδόν 8-9 στους 10 θανάτους αφορούν σε άτομα με υποκείμενα νοσήματα ή με γηρασμένο οργανισμό. Δηλαδή ο θάνατος δεν προήλθε από κορονοϊό, αλλά από την επιβάρυνση του οργανισμού από αυτόν σε συνδυασμό με το υποκείμενο νόσημα. Όπως πολλές φορές συμβαίνει και με τη γρίπη ή τις πολύ γνωστές αναφορές των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων"

https://www.news247.gr/ygeia/ti-ennooyse-o-sotiris-tsiodras-ypervoli-stin-katagrafi-ton-thanaton.7635736.html?utm_source=NEWS24%2F7%20Newsletter&utm_campaign=ab911e7590-EMAIL_CAMPAIGN_2018_03_27_COPY_01&utm_medium=email&utm_term=0_11a0ec29ff-ab911e7590-394124445&fbclid=IwAR1dY6oMmuLk7TtMX-srLwyXr66KCOFEZY6G_nt3P_z3VHiZhZakfZl_ALc

 

[3] "Ο ιός δε συγχωρεί κανένα λάθος", τόνισε ο Ν. Σύψας
«Αν δεν εφαρμόσουμε τα μέτρα θα έχουμε και δεύτερο κύμα, όχι από το χειμώνα, αλλά από το καλοκαίρι»,
[...]
"Αναφορικά με το να μη γίνονται τεστ στους τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα, ο κ. Σύψας επεσήμανε ότι πρόκειται για απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προσθέτοντας πως εμείς μπορούμε να κάνουμε δειγματοληπτικά τεστ σε τουρίστες που προέρχονται από χώρες με υψηλό επιπολασμό. Ο ίδιος εκτίμησε πως μπορούμε έγκαιρα να αντιμετωπίσουμε ένα κρούσμα, ενώ ανέφερε πως είναι σαφές ότι θα έχουμε εισαγόμενα κρούσματα.
«Αν τα πράγματα δεν πάνε καλά και υπάρχει μεγάλη εισροή εισαγόμενων κρουσμάτων μπορεί και να σταματήσει ο τουρισμός», σημείωσε

https://www.skai.gr/news/ygeia/sypsas-pithano-2o-kyma-apo-kalokairi-an-den-tirithoun-metra-ti-eipe-gia-sxoleia-kai-gym

 

[4] "Η Σουηδία πρώτη σε κατά κεφαλήν θανάτους στην Ευρώπη"

Αυτή η παραξένη στατιστική καταγραφή που έκανε τον γύρο του κόσμου και την ανέφερε και ο Τσιόδρας προέρχεται από το το Ourworldinsata.org.

Όπου χρηματοδοτούν οι:

Our World in Data is supported by a grant from the Bill and Melinda Gates Foundation.

https://ourworldindata.org/supporters?fbclid=IwAR1TnFjA_J584zD4mGYfxIFW8CdiYd68ZixhlYQPGS9BQJMNHtJMnvYJHB0

[5] Πως καλλιεργούνται οι εντυπώσεις.
οι τίτλοι με διαφορά 12 ώρες από το ίδιο site με πληροφορίες από το ΑΜΕ/ΑΠΕ:
Δημοσιεύθηκε: 10 Μαΐου 2020 - 21:15
"Υπέρβαση ορίου κρουσμάτων σε περιοχές της Γερμανίας
Στο 1,13, πάνω δηλαδή από το στόχο, βρίσκεται ο δείκτης R στη χώρα. Τα εκτεταμένα κρούσματα αναγκάζουν ορισμένα κρατίδια να βάλουν στον πάγο τα σχέδια για περαιτέρω χαλάρωση των περιορισμών."

Δημοσιεύθηκε: 11 Μαΐου 2020 - 08:12
"Γερμανία: 357 κρούσματα σε 24 ώρες, 22 νέα θύματα

Οι συνολικές απώλειες φτάνουν τις 7.417 νεκρούς, ενώ τα κρούσματα ανέρχονται πλέον σε 169.575."
πηγή Euro2day


[6] https://www.buzzfeednews.com/article/stephaniemlee/stanford-coronavirus-neeleman-ioannidis-whistleblower

 

 

https://www.thepressandthepublic.com/post/perspectives-on-the-pandemic-ii-parts-1-2

A Conversation with Dr. Knut Wittkowski, New York
(Originally Published April 1 & 2, 2020, removed from Youtube)

"DR. WITTKOWSKI: As with every respiratory disease, we should protect the elderly and fragile because when they get pneumonia, they have a high risk of dying of the pneumonia. So that is one of the key issues that we should keep in mind. On the other hand, children do very well with these diseases. They're evolutionarily designed to be exposed to all sorts of viruses during their lifetime, and so they should keep going to school and infecting each other. Then, that contributes to herd immunity, which means after about four weeks at the most, the elderly people could start joining their family because then the virus would have been extinguished." 



https://www.thepressandthepublic.com/post/perspectives-on-the-pandemic-i

A Conversation with Dr. John Ioannidis, Stanford University
(Originally published March 23rd, 2020)

DI: So, COVID-19 has been called "The Pandemic of the Century." It's a once-in-a-century pandemic, and clearly in terms of what we see and what we hear, and the mobilization and all the news and all the deaths that we witness, clearly it is a major threat, or I would say, a threat with unknown potential, in terms of its eventual impact. At the same time, I call this as possibly being a once-in-a- century evidence fiasco. Because we are dealing with such an unknown and uncharacterized evolving threat with very limited data. Many of our actions are just based on gut feelings, trying to do the most, trying to do our best, but without knowing whether some of them will lead to more harm than good. Unless we do get reliable information, we may just continue doing whatever we do with the best intentions but doing it just blindly.

Δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα

Μιλώντας για δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Κι όπου τα όνειρα εγκλωβίζονται στο Λόγο του Κυρίου μεταμφιεσμένος σε Λόγο της Επιστήμης.
Εγκλωβισμένοι στο "ότι πουν οι ειδικοί". Όπου πολλοί "αριστεροί" θα κλαψομουνιάζουν αλλά κατά βάσιν επειδή θα είναι επιστημονικοφανείς οι φετφάδες θα τους δέχονται. Και θ' αναζητούν πιο ανθρώπινη διαχείριση, κατά το "καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο". Πολλοί "Αριστεροί" δεν έχουν ξεφύγει από τον Αγαμέμνονα ή και αυτόν τον Κρέοντα. Που σημαίνει πρόθυμες θυσίες υπέρ της Πόλης (Πόλης σκέτης αφηρημένης οντότητα δίχως τους Ανθρώπους - οι άνθρωποι ως απρόσωπη μάζα) δίχως καν τα ερωτήματα που αναδύονται στην τραγωδία "Αντιγόνη". Η Αρχαιοελληνική Γραμματεία αναγνωρίζει μόνον μια Θεότητα, μόνον έναν πραγματικό θεό στον οποίο υποτάσσονται θνητοί κι αθάνατοι. Την Αναγκαιότητα. Και οι "αριστεροί" της εποχής μας δεν πάνε πέραν της Αναγκαιότητας. Ορίζουν την πολιτική τους μέσα στα πλαίσια της Αναγκαιότητας. Οι Αριστεροί βρίσκονται στην θέση των ελληνιστικών φιλοσόφων της Αθήνας κατά το 60-70 μΧ όπου ήρθε και συνομίλησε ο Παύλος, τον περιγέλασαν και τον λοιδόρησαν, καθώς κατ' αυτούς τίποτα δεν ξεφεύγει από το ατσάλινο χέρι της αναγκαιότητας, ούτε του θανάτου. Η μελαγχολία του Παγανισμού συμβαίνει καθώς πάντα στο τέλος, περιμένει η φθορά του θανάτου.

 Είναι το ανυποχώρητο της Επιθυμίας (οπότε προηγείται η Ελεύθερη Βούληση και Θέληση που δεν υποτάσσεται στην Αναγκαιότητα) όπου σε βγάζει στην ζωή ως εκπληρωμένη χρονικότητα. Μιας ανυποχώρητης ζωής. Πέρα από τον φόβο του θανάτου. Γι αυτό και δεν αναγνωρίζουν ότι μέσω της αναγκαιότητας επιβάλλονται οι δικτατορίες και οι ολοκληρωτισμοί. Γι αυτό και μονίμως πιάνονται με εσώρουχα αγουροξυπνημένοι. Ο κομμουνισμός συναντάται με την Βίβλο καθώς διεκδικεί στις ανθρώπινες σχέσεις την ελεύθερη Θέληση και Βούληση ως αληθινή και πλήρη ανθρώπινη Φύση ενός ενσαρκωμένου ζωντανού επιθυμούντος ανθρώπινου όντος. Το ανυποχώρητο της Επιθυμίας (οπότε προηγείται η Ελεύθερη Βούληση και Θέληση που δεν υποτάσσεται στην Αναγκαιότητα) που δεν είναι απρόσωπη, αλλά εκφράζεται από και διά μέσου του Προσώπου. Αυτού του εναδικού κι ανεπανάληπτου χαρακτηριστικού.
Το τρισυπόστατο του Όντος:
Ψυχή Πνεύμα & Σώμα. Και στο Σώμα είναι που ορίζεται ο τόπος της Αλήθειας. Και είναι πολύ κεντρικό ζήτημα αυτό της ενσάρκωσης. Δίχως συμβιβασμούς. Δίχως τους αστερίσκους της αναγκαιότητας. Οι συμβιβασμοί οδηγούν σε ομοιώματα (Simulacra) και σε καταστάσεις προσομοίωσης. Το Σώμα που επιζητούν με τα κλειδαμπαρώματα να το καταστήσουν ένοχο φορέα μεταδοτικών μολύνσεων, αποστειρωμένο αντικείμενο ή φορέα παραβιάσεων, καθώς στο σώμα είναι που εμφανίζονται τα σημάδια της οδυνηρής ανελευθερίας, στην μορφή αυτοάνοσων ή εκφυλιστικών ασθενειών.

Το σώμα είναι που θα βρεθεί αποστερημένο από την επαφή του έτερου, αγνώστου, λόγω της αναγκαιότητας που επιβάλλουν οι συνθήκες. Ο έτερος και ο άγνωστος καθίστανται απειλή. Το λίκνο κάθε ανθρώπου , το σώμα του καθίσταται απειλή. Που η μόνη δυνατότητα είναι να το διαχειριστείς ώστε να το εξυγιάνεις. Η διαχείριση είναι οικονομικής φύσεως, όπως τα δημόσια οικονομικά πρέπει να υπόκεινται στην ηθική του υγιούς. Να είναι εξυγιασμένα μέσω της στέρησης (λιτότητας).
Αυτή την δικτατορία, αυτόν τον ολοκληρωτισμό, μες την τυφλότητα του επιστημονισμού τους, οι "Αριστεροί" δεν τα αναγνωρίζουν.

Όψεις του φόβου ενός συμβάντος

Δάκρυα τα διαφανή
Το αίμα των πληγών του βλέμματος
Τα δυο μου μάτια αιμορραγούν…

Ζώντας υπό το Κράτος του Τρόμου

Όπου ορισμένοι έχουν την πολύ παράξενη ιδέα ότι μπορεί να καταργηθεί ο θάνατος. Η ίωση αυτή του φαντασιακού σκοτώνει ανθρώπους που βρίσκονται σε ακινητοποιημένο Τόπο.

Τρομοκρατημένοι. 

Οι νόμοι περί Αλητείας και οι νόμοι για τις περιφράξεις στην Αγγλία του 1600 σηματοδότησαν την έναρξη του Καπιταλισμού.

Ο νόμους περί αιτιώδους κίνησης σηματοδοτεί την μετάβαση σε καινούρια φάση του Καπιταλισμού. Του Υγειονομικού Καπιταλισμού.

Το "Κινείται αναίτια" θα είναι ιδιώνυμο

Κλεισμένοι σε σπίτια/οστεοφυλάκια

Όπου αντιδρούν οι άνθρωποι σε αυτή την προσομοίωση καταστροφής.
Ανεξάρτητα πρότερου ιδεολογικού αυτοχαρακτηρισμού:
Άνθρωποι που φοβούνται το μέλλον (ρητά ή άρρητα) ασπάζονται την κατάσταση ως συμβάν καταστροφής και προτάσσουν την διαχείρισή της κατάστασης
Άνθρωποι που δεν φοβούνται το μέλλον, που θέλουν το μέλλον με όρους ανοιχτότητας ήδη έχουν αντιληφθεί ότι η καταστροφή είναι πραγματική όχι από κάποια επιδημία αλλά προκλήθηκε από τις κυβερνήσεις. Αυτοί θέλουν να ξεφύγουν από την φυλακή και τα οστεοφυλάκια/σπίτια.
Αυτούς ποινικοποιούν οι κυβερνήσεις τουλάχιστον στην ΕΕ...

Ασφυκτική εικόνα

Όπου η διάκριση του υγιούς και ασθενούς θολώνει μέχρι εξαφάνισης, χάνεται από την υπερβολική εστίαση σε μια λεπτομέρεια.
που γεμίζει ασφυκτικά την εικόνα,
το μέλλον,
την φαντασία για το μέλλον..
Κι όπου η απειλή θα είναι το ακαθόριστο.
Εκεί οδηγεί η τρέλα του απόλυτου ελέγχου .
Η αυταπάτη της κατάργησης του θανάτου.
Πιάνει κυρίως σε όσους ξέχασαν να ζήσουν.
Η μέχρι τώρα στάση των κυβερνήσεων είναι να την πληρώνει η εξίσου απαραίτητη κατάσταση ελευθερίας, είτε με καραντίνες είτε με υγειονομικούς φερετζέδες.
Όπου τα πολλαπλά δέρματα θα εμφανίσουν στον άνθρωπο διάφορα φαινόμενα πνιγηρότητας ανάλογα της πνευμονίας.

Η μπαλάντα της Συγχυσμένης εικόνας

Υποθετικές εκτιμήσεις επί υποθετικών αριθμών , ο καθένας μπορεί να τραβάει κι από μια ερμηνεία...
Όλα προς χειραγώγηση εντυπώσεων...
Η πραγματικότητα αφανισμένη κάτω από τις απανωτές μοντελοποιήσεις και τον επικοινωνιακό θόρυβο. Ο Covid19 είναι καταστροφική επιδημία, βαριά επιδημία, μέτρια επιδημία, ελαφριά επιδημία; Με καταστροφική θνητότητα; μέτρια θνητότητα; μικρή θνητότητα; Ουδείς μπορεί να πει με βεβαιότητα. Χάθηκε κάτω από τις αναπαραστάσεις μοντέλων. Η βεβαιότητα αφορά τον πανικό των κυβερνήσεων. Όπου προκάλεσε ο πανικός, το πλήρες ξεχείλωμα της έννοιας της ελευθερίας έστω και για μια βόλτα, την αποδιάρθρωση της παγκόσμιας παραγωγής και εφοδιαστικής αλυσίδας. Και την πλήρη γυμνότητα της ΕΕ [1]

Ολίγες αναλογίες

Αναλογίες της οικονομικής καταστροφής του 2010 και του παρανοϊού του 2020:
Βασική επιδίωξη το θόλωμα της πραγματικότητας και έλεγχος της κυρίαρχης ερμηνείας όσων γεγονότων και συμβάντων εμφανίζονται:
-Η/οι κυβέρνηση/σεις με την αντίδρασή τους προ(σ)κάλεσαν την καταστροφή [2]  Στην παρούσα συγκυρία  με την καραντίνα καταστρέφεται η κοινωνία, η έννοια της ελευθερίας και η ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, συνεπακόλουθα και η δυνατότητα βιοπορισμού
-Απίστευτος επικοινωνιακός θόρυβος από τα ΜΜΕ σκόπιμα καλλιεργούμενος, ώστε να υπάρχει χειραγώγηση και κατεύθυνση στην γενική άποψη κι ερμηνεία
-Άγριος πόλεμος επιρροής μεταξύ των ειδικών [3].
Με πλήρη απαξίωση στους χαρακτηρισμούς όσων ξεφεύγουν την εγκαθιστούμενη νέα νορμαλιτέ
-Περιστολή της Ελευθερίας [4]
-Και οι πάντα χρήσιμοι:
ντουντούκες εξαπτέρυγα του κυρίαρχου λόγου 
 

-Ανοίχτηκαν τα μάτια τους απογυμνωμένοι...

Έχουν καταστήσει πολλοί "ανθρωπιστές" που επικαλούνται την αλληλεγγύη την έννοια της Γυμνής Ζωής ως την μόνη αλήθεια της ανθρώπινης ζωής.
Την απλή βιολογική επιβίωση. Όμως η Ελευθερία η ελευθερία κινήσεων το άσκοπο της μετακίνησης είναι εξίσου ζωτικό με το οξυγόνο. Καθώς ο άνθρωπος είναι ον ψυχοσωματικό. Όταν υποφέρει ψυχικά θα αρρωστήσει και σωματικά. Κανένα φάρμακο δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αίσθηση Ελευθερίας , την άσκοπη δίχως προγραμματισμό μετακίνηση. Το Σώμα να πάει όπου του αρέσει γιατί του αρέσει. Θα σας πουν ότι αυτό είναι ατομικισμός. Κάθε άλλο αυτό είναι, καθώς η αίσθηση ζωής η ελεύθερη ροή ζωής, του κάθε ανθρώπου δεν μπορεί να αναπληρωθεί. Κάθε μέρα ανελευθερίας είναι θυσιασμένη μέρα, που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Και διά παντός. Όταν όλα γίνονται επί σκοπό ετσιθελικά ο άνθρωπος ψυχικά υποφέρει και στο τέλος νεκρώνεται. Πεθαίνει εν ζωή. Καθίσταται απογυμνωμένη ζωή.





______________________________________ 

[1] 
"April 3 (GMT)

Italy: the real number of COVID-19 cases in the country could be 5,000,0000 (compared to the 119,827 confirmed ones) according to a study which polled people with symptoms who have not been tested, and up to 10,000,000 or even 20,0000,000 after taking into account asymptomatic cases, according to Carlo La Vecchia, a Professor of Medical Statistics and Epidemiology at the Statale di Milano University.

This number would still be insufficient to reach herd immunity, which would require 2/3 of the population (about 40,000,000 people in Italy) having contracted the virus [source].

The number of deaths could also be underestimated by 3/4 (in Italy as well as in other countries) [source], meaning that the real number of deaths in Italy could be around 60,000.

If these estimates were true, the mortality rate from COVID-19 would be much lower (around 25 times less) than the case fatality rate based solely on laboratory-confirmed cases and deaths, since it would be underestimating cases (the denominator) by a factor of about 1/100 and deaths by a factor of 1/4"

https://www.worldometers.info/coronavirus/country/italy/

[2] 
η στάση της κυβέρνησης το 2010, προσκάλεσε την δημοσιονομική χρεοκοπία.
Το PSI της επόμενης κυβέρνησης την έκανε μόνιμη και πάγια κατάσταση

[3] 
Ο επικεφαλής της Ιταλικής Στατιστικής Υπηρεσίας Gian Carlo Blangiardo

Πληροφορίες από ANSA

"τα πιστοποιητικά θανάτου από ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος δείχνουν ότι "τον Μάρτιο του 2019 υπήρχαν 15.189 και το έτος πριν ήταν 16.220."

[μηχανική μετάφραση]

"Τα στοιχεία για τα πιστοποιητικά θανάτου από ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος δείχνουν ότι "τον Μάρτιο του 2019 υπήρχαν 15.189 και το έτος πριν ήταν 16.220. Παρεμπιπτόντως, σημειώνεται ότι είναι μεγαλύτεροι από τον αντίστοιχο αριθμό θανάτων για τον Covid (12.352) που αναφέρθηκαν το Μάρτιο του 2020 ". Για να πούμε στον Πρόεδρο της Istat Gian Carlo Blangiardo σε συνέντευξή του στο Avvenire, όπου εξηγεί ότι το ινστιτούτο συνεργάζεται με το Υπουργείο Υγείας "για την κατασκευή ερευνών στον τομέα που θα μας βοηθήσουν να δούμε το βυθισμένο μέρος του παγόβουνου Covid", δηλαδή, ασυμπτωματική και παχυσαρκτική.

https://www.huffingtonpost.it/entry/istat-a-marzo-2019-15mila-morti-per-polmoniti-piu-del-covid-19-lavoriamo-per-stanare-parte-sommersa_it_5e85a8adc5b60bbd734f7d34?a4b&utm_hp_ref=it-homepage

[4] 
Λοιδορήθηκε , αλλά δικαιώθηκε πριν περάσουν ούτε 3 βδομάδες

"What do you think the world will be like after this?

What worries me is not only the present, but also what will come after. Just as wars have bequeathed to peace a series of nefarious technologies, in the same way it is very likely that governments, after the end of the health emergency, will seek to continue the experiments that they have not yet managed to carry out: that universities and schools close and only give online lessons, that we stop gathering and talking for political or cultural reasons and only exchange digital messages, that as far as possible machines replace all contact – all contagion – between human beings"

https://non.copyriot.com/giorgio-agamben-normalising-the-state-of-exception-under-the-covid-19-epidemic/?fbclid=IwAR2WU_vZnAzuyoYGUMfPx4MsD4YCf9OpDwt1DgeJoI5TFm6qBZCIp_4n-X0

 

Βινιέτες

Για την οδύνη:

Η οδύνη επι-μένει διότι είναι εγγραφή αιώνιου παρόντος. Η χαμένη αγάπη χάνεται κάθε μέρα.

Ο εραστής πεθαίνει ως εραστής για την ερωμένη του κάθε μέρα. Ο Εξουσιαστής ελέγχει το συνειδητό. Καθορίζει αμετάκλητα το παροντικό. Είναι ο υψηλός Κύριος της στιγμής. Η στιγμή που ορίζει μια παροντική αιωνιότητα και όχι μια μετάβαση. Οι μεταβάσεις απειλούν θανάσιμα τις εξουσίες. Το κάθε σήμερα είναι ένα σήμερα δίχως αύριο, ούτε χθες. Αυτή είναι η μαύρη τρύπα μιας αποκλειστικά συνειδητής κατάστασης με αποκλεισμένο τον α-συνειδητό χωρο-χρόνο. Ο ασυνείδητος χωρο-χρόνος εξασφαλίζει

α) διαχωρισμό χρόνου - χώρου (επιτρέπει την κίνηση)

β) την διαλεκτική τους (επιτρέπει την μετακίνηση)

γ) την ερμηνεία τους (επιτρέπει την αλλαγή κατεύθυνσης)

Επιτρέποντας την ύπαρξη του Υποκειμένου ως δυνατότητα αλλαγής του παρελθόντος. Ως δυνατότητα μετάβασης σε ένα μέλλον μη προαποφασισμένου.

Για την Αντιγόνη του Σοφοκλή :
Κι όμως ο Κρέοντας είναι ο τραγικός ήρωας (κατά Κίρκεγκορ). Είναι ο κατ' εξοχήν πολιτικός που προσπαθεί για αυτό που θεωρείται ως κοινό καλό (την κοινωνική ειρήνη και την κατασίγαση των παθών) θυσιάζοντας μέχρι και τις οικογενειακές του σχέσεις. Το κίνητρο της Αντιγόνης είναι η πράξη της προσωπικής της αποκωδικοποίησης, του άγραφου ηθικού κώδικα...
Αν το τελικό αποτέλεσμα είναι η αποκατάσταση της θείας ισορροπίας και της πληρότητας (Αποκατάσταση του Θεϊκού/φυσικού Νόμου) η επιστροφή στο πρότερο Status Qvo, τότε ο Κρέοντας είναι πιο κοντά στο σε ότι ονομάζεται προοδευτικό και η Αντιγόνη είναι η κατεξοχήν συντηρητική. Αποκατάσταση της πρότερης (προβληματικής) ισορροπίας δίχως καμία διαλεκτική για το τι και ποιος συνέβη, για το πως φτάσαμε ως εδώ. Μήπως τελικά η στάση του Κρέοντα είναι που θέτει το ερώτημα για την εξουσία ανοίγοντας την κουβέντα ενώ η Αντιγόνη αποφεύγει να αναρωτηθεί προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αποκαταστήσει την πληρότητα του Αρχαίου Νόμου...; Το ζητούμενο είναι ο Χορός να πάψει να είναι παθητικός θεατής (ηδονοβλεψίας της εξουσίας)  και ν' αναλάβει την ευθύνη εκφοράς του Vox Populi (της Φωνής του Λαού) μη περιμένοντας σωτηρία παρά από τον ίδιο τον λαό...

Για το χαμένο καπέλο που είναι γούστο (μου)
Πόσο ακινητοποιημένη είναι εκείνη η επιθυμία που της επιτρέπεται η παρουσία μόνο και μόνο για να υπηρετήσει ένα εκ-τυφλωτικό συμπέρασμα. Mε βγαλμένα τα μάτια ερμηνεύω την τύφλωσή μου στο γούστο μου. Αυτό που πριν απ' όλα σφαγιάζεται είναι η δυνατότητα στο Υποκείμενο, του ρήματος γουστάρω. Το Γούστο μου καπέλο μου...
Του εκτυφλωτικού συμπεράσματος προηγείται η ασυνείδητη υποταγή στην λάμψη. Υποταγή: ότι μόνο η εκτυφλωτική αξία αντικειμένου υπ-άρχει και τίποτε άλλο.

Εκκινεί ο τεμαχισμός της εικόνας του λόγου. Τα κομμάτια διαλέγονται ώστε να ταιριάζουν στο συμπέρασμα. Το σαγηνευτικό αγαλματένιο εκ-τυφλωτικό συμπέρασμα. εκεί εκκινούν τα επιχειρήματα που συναρμολογούν ένα αθάνατο τέρας , σα το πλάσμα του Φρανκενστάιν. Εκεί το κάστρο του κάθε εξουσιαστή. Έχασα την χαρά σε ότι γουστάρω.

Στην χαμένη Αγάπη:

Στα έρημα (υπερεγωτικά) πεδία του προστακτικού καθώς-πρέπει.

Κι όπου ο ηθικισμός μεταμφιέζεται σε Ηθική κι η μισαλλοδοξία εμφανίζεται ως βουλιμικός κατακλυσμός (απ)ανθρωπιάς...

Κι όπου η μισανθρωπιά εμφανίζεται ως μονοδιάστατο σημείο ανεξαίρετης, ισότροπης κι απρόσωπης αγάπης όλων-είμαστε-ένα.

Όπου θολώνει η διακριτότητα ανάμεσα σε ανθρώπους και πράγματα.

Στους ανθρώπους ο χρόνος εμφανίζεται με πυκνώσεις αραιώσεις. Είναι ο υπο-κειμενικός χρόνος, που επιτρέπει την δι-άρθωση της ιστορίας του Υποκειμένου/ανθρώπου.

Στο ανθρώπινο πεδίο του Υποκειμένου και το μη-ανθρώπινο πεδίο του Αντικειμένου.
Δεν υπάρχει Βλέμμα.

Δεν μπορεί να φανεί ούτε η είσοδος στην Όγδοη μέρα της Χαράς.

Όλα πνίγονται σε μια καταναλωτική απόλαυσης του μίσους (μασκαρεμένο σε "άνευ όρων") - αγάπη. Αγάπης με μορφή μόνιμης (εγ)κλήσης προς απολογία.
Αγάπη που σκοτώνει.

Σέλφι η σύγχρονη εμφάνιση (μορφή) της αρχαίας παγανιστικής (κι αδιέξοδης) Μελαγχολίας:
Ποια είναι η διαφορά του (τ)σέλφι από αυτοφωτογράφιση;

Στην (τ)σέλφι είσαι το ηδονοβλεπτικό ακίνητο αντικείμενο στην φωτογραφία , ενώ στην (αυτό)φωτογράφιση είσαι το υποκείμενο της φωτογραφίας. Στην (τ)σέλφι το βλέμμα περιστρέφεται σαγηνεμένο από μια αιώνια αντανάκλαση (ανάμεσα σε δυο καθρέφτες), στην φωτογραφία το βλέμμα ανασταίνεται και φεύγει...

Το Ιερό της ακινησίας το Άγιο της ροής

Όποιος έχει πεθάνει ή τον έχουν πεθάνει - βρίσκεται ακινητοποιημένος στον τόπο των μνημάτων,  των αγαλμάτων στον τόπο της εκ-τυφλωτικής μνήμης. Βρίσκεται στον αιώνιο άδειο χρόνο[1]. Το σώμα του το κορμί του είναι απο-λιθωμένο, το περιβάλλει η αύρα του Υψηλού. Κι είναι πολλοί που ζουν ισοπεδωμένοι πιστεύοντας τελεσίδικα στο αμετάκλητο της κατάστασης τους.

Μπορεί  το σώμα, το κορμί να ξαναζήσει, να ανά-σταθεί, ξανά. ..
Αυτό επιτρέπει/επιστρέφει η  Ανάσταση, την απολεσθείσα κίνηση/ροή...
Εξ ου και το Άγιο σε σχέση με το Ιερό. Το άγιο δεν έχει προϋποθέσεις (να πεθαίνεις, για να ζεις - να ένας επώδυνα όμορφος κύκλος). Το ιερό πάντα συνοδεύεται με σαγηνευτικές καθηλωτικές, προ-υποθέσεις...
Το Άγιο δείχνει προς την κίνηση, το Ιερό, το Όσιο ακινητοποιεί.
Η Ανάσταση αφορά τον ανακτημένο χρόνο. Την Τομή [2] την δυνατότητα της επαναφοράς του  χρόνου από το μέλλον. Αναστηθείς, υπάρχει μέλλον εκεί που πεθαμένος υπάρχει μόνο παρελθόν...

[1] & [2] Θέση 14 & 16 Walter Benjamin Über den Begriff der Geschichte [Σχετικά με το Όρο/ορισμό της Ιστορίας - On the Consept Of History]

Αγριεύεις, αγριεύει η όψη σου ... Απουσιάζεις από σένα...

Δεν Ήσουν Ποτέ Εδώ [κάποιοι παρα-πέρα συνειρμοί]
You Were Never Really Here


Σκηνοθεσία Λιν Ράμσεϊ με τους: Γιόακιν Φίνιξ, Εκατερίνα Σαμσόνοφ, Αλεσάντο Νιβόλα, Τζούντιθ Ρόμπερτς

Τι συμβαίνει όταν υπόκεισαι σε πολλαπλά τραύματα; Όταν κάθε σου βήμα, κάθε σου κίνηση κάθε σου πράξη γίνεται αιτία κι αφορμή ενός τραύματος; Στο σώμα & και την ψυχή...

Αγριεύεις, αγριεύει η όψη σου ...
Απουσιάζεις από σένα...

Μια ταινία που το κάθε τραύμα έχει το τίμημά του και την συμβολή στην διαμόρφωση ενός ανθρώπου/υποκείμενου στην ιστορία. Ο αντιήρωας που ενσαρκώνει ο Γιοακείμ Φοίνιξ είναι ένας τσακισμένος άνθρωπος από τραύματα που εκκινούν πού νωρίς,

Η ταινία της Λιν Ράμσεϊ είναι μια από τις καλύτερες κινηματογραφήσεις, που σε συνδυασμό με την ερμηνεία του Φοίνιξ, το εξαιρετικό soundtrack του Jhon Greenwood των Radiohead, φτιάχνει μια ασφυκτική ατμόσφαιρα, ακριβή απεικόνιση της εποχής μας, μιας εποχής που ψάχνει απεγνωσμένα Πίστη & Ελπίδα.
Στα έρημα (υπερεγωτικά) τοπία/πεδία

Όπου θολώνει η διακριτότητα ανάμεσα σε ανθρώπους και πράγματα.

Στους ανθρώπους ο χρόνος εμφανίζεται με πυκνώσεις αραιώσεις. Είναι ο υπο-κειμενικός χρόνος, που επιτρέπει την δι-άρθωση της ιστορίας του Υποκειμένου/ανθρώπου. Επιτρέπει στον άνθρωπο να συσχετιστεί να διαλεχτεί με την ιστορία του. Η ιστορία εμφανίζεται με εικόνες. Η ιστορία κάθε ανθρώπου περιμένει τις ορθές λεζάντες, αυτές που δεν θα τον συγχύζουν, δεν θα τον κάμπτουν σε αέναους κύκλους.

Στο ανθρώπινο πεδίο του Υποκειμένου και το μη-ανθρώπινο πεδίο του Αντικειμένου.
Δεν υπάρχει Βλέμμα.
Δεν μπορεί να εμφανιστεί ούτε η είσοδος στην Όγδοη μέρα της Χαράς.
Όλα πνίγονται σε μια κατανάλωση του πόνου (μασκαρεμένο σε "άνευ όρων") - αγάπη.
Αγάπης με μορφή μόνιμης (εγ)κλήσης προς απολογία...

Η σύγχρονη εμφάνιση (μορφή) της αρχαίας παγανιστικής (κι αδιέξοδης) Μελαγχολίας.

Αφηγηματικά κλειδιά στην κινηματογραφική αφήγηση, είναι η χρονικές εικόνες, οι ακίνητες συμ-πυκνωμένες, παγωμένες εικόνες-σφήνες που παρεμβάλλονται στην αφήγηση που παρακολουθούμε. διάλογος είναι ελάχιστος η αφήγηση γίνεται μέσω εμφανίσεων κι εξαφανίσεων εικόνων...

Αυτά τα κλειδιά ορίζουν την πορεία που θα επέλθει μελλοντικά.

Εκεί που υπάρχουν αμφισημίες είναι στο σενάριο, την ίδια την ιστορία των τραυμάτων και της αναπόφευκτης επι-τελεστικότητας που αυτά έχουν στον άνθρωπο. Το κλείσιμο της ταινίας είναι συζητήσιμο, παρ' όλα αυτά είναι μια από τις ποιο επιδραστικές ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια, ταυτόχρονα από τις ποιο απαισιόδοξες...

Παρακάτω μια χαρακτηριστική σεκάνς (μαζί με την μουσική ) όπου η έξοδος γίνεται είσοδος-μετάβαση σε ένα ακόμα ασφυκτικό χώρο...

Για την Δουνκέρκη του Κρίστοφερ Νόλαν (ή το διαλλεκτικό θραύσμα του χρόνου)

Υπάρχει μία έκφραση στην Αγγλική γλώσσα : "Time is of the essencce" (ο χρόνος είναι από τα ουσιώδη/απαραίτητα).
Ο βασικός πυρήνας στην ταινία "Δουνκέρκη" είναι η διαλεκτική μεταξύ ανθρώπινου Υποκειμένου και χωροχρόνου.

Ο χρόνος δεν είναι ενιαίος και γραμμικός, αλλά μερισμένος και μάλιστα στην μορφή του θραύσματος. Μ' αυτή την παραδοχή εκκινεί η ταινία.

Φημολογείται  μία ρήση του Στάλιν για να περιγράψει σε μία φράση τoν Β ΠΠ:
"Οι Βρετανοί έδωσαν τον χρόνο, οι Σοβιετικοί το αίμα και οι Αμερικάνοι το χρήμα για να κερδηθεί ο πόλεμος".
Δεν υπάρχει ίσως καλύτερη εφαρμογή της, στην σύγχρονη ιστορία για την αντίληψη της κρισιμότητας του χρόνου από αυτή της εκκένωσης της Δουνκέρκης. Η Επιχείρηση "Δυναμό" - 26 Μαΐου / 4 Ιουνίου 1940 [1]- ήταν μία από της μεγαλύτερες υποχωρήσεις στην στρατιωτική ιστορία και ο χρόνος ήταν συνυφασμένος με την πορεία που θα έπαιρνε η  ζωή των στρατιωτών αλλά και με την πορεία μιας χώρας όπως η Μεγάλη Βρετανία μετά την Πτώση της Γαλλίας, αντιμέτωπη με την Ναζιστική Γερμανία.  Ο χρόνος όμως στο ανθρώπινο πεδίο διαφέρει ως αντίληψή, σε υποκειμενικό επίπεδο, από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Η ταινία ξεκινάει μερίζοντας τον χρόνο σε μία βδομάδα για όσους βρίσκονται στην ξηρά, σε μία μέρα για όσους βρίσκονται στην θάλασσα, σε μία ώρα για όσους βρίσκονται στον αέρα.  Ταυτόχρονα κάνει μια πύκνωση/εστίαση περιορίζοντας το πλήθος των ανθρώπων που μετέχουν στην αφήγηση πράξεων και λόγων, που παρουσιάζει κάθε φορά:

• Μια ομάδα στρατιωτών ως συλλογικότητα (ξηρά) στον χωροχρόνο εβδομάδας
• Μια οικογένεια - πατέρας γιος & παραγιός - (θάλασσα), στον χωροχρόνο μιας ημέρας
• Ένας πιλότος (αέρας), στον χωροχρόνο μιας ώρας

Οι επί μέρους χρόνοι (τα γεγονότα) συμπλέκονται, δίχως να εξαλείφεται η διακριτότητά τους. Οι αποφάσεις και οι επιπτώσεις της μιας αφήγησης εμφανίζονται και στον χωροχρόνο άλλων αφηγήσεων. Κι αυτό είναι κάτι που κάνει τις ταινίες του Νόλαν πάντα ενδιαφέρουσες. Εντέλει η ενιαία αφήγηση της Ιστορίας ως συνεκτικό, γραμμικό τελεολογικό φαινόμενο, είναι ένα ιδεολογικό κατασκεύασμα. Υποκειμενικά ο χρόνος για κάθε άνθρωπο διαφέρει: Η αφήγηση της Ιστορίας διαμελίζεται, αν δεν εξετάσεις τα θραύσματα από τις επιμέρους υποκειμενικές αφηγήσεις, των ανθρώπων που συμμετείχαν στα ιστορικά συμβάντα. Και οι οποίες μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους, σε βαθμό αντιφάσεως. Οτιδήποτε άλλο είναι μια ιδεολογική κατασκευή.
Το μεγαλύτερο αφηγηματικό  ατού, βρίσκεται στην ομάδα των στρατιωτών όπου ο Νόλαν (ως σεναριογράφος) δε μασάει τα λόγια του:
 "η επιβίωση απαιτεί θυσίες και ίσως αυτή είναι η απαραίτητη θυσία" ακούγεται να λέει ένας, παρανοϊκός, στρατιώτης ενσαρκώνοντας την φράση "ο θάνατός σου, η ζωή μου". Ο στρατιώτης διακατέχεται από το πνεύμα του πολέμου. Το πνεύμα που τρώει δίκαιους και άδικους δίχως καμία διάκριση.  Την ώρα που ετοιμάζεται να στείλει στον θάνατο με την εξουσία του τουφεκιού, έναν Άλλο/Έτερο έναν Γάλλο στρατιώτη που είχε τρυπώσει στην ομάδα τους και που τους είχε σώσει ως ομάδα, σε προγενέστερο χρόνο, προσποιούμενος τoν Βρετανό στρατιώτη. Είναι ξένος Έτερος/Άλλος δεν υπάρχει αλληλεγγύη δεν υπάρχει ηθική & δικαιοσύνη, δεν υπάρχει ευσπλαχνία, το ίδιο ισχύει και για τον Βρετανό συμπολεμιστή του που όμως δεν ανήκει στον λόχο του. Κι αυτός είναι ένας ακόμα ξένος. Εκεί βρίσκεται η δραματουργική κορύφωση της ταινίας.

Και εκεί αρχίζει η παρακμή της:
Το τελευταίο μέρος της ταινίας αναλώνεται σε μια προσπάθεια να τραβήξει το χαλάκι κάτω από τα πόδια αυτής της διαπίστωσης: Να αρνηθεί την διαπίστωση ότι ο πόλεμος είναι ένας ωκεανός σύγχυσης που δικαιώνει τους κυνικούς, τους αδίστακτους  ανθρώπους δοξάζοντας τους ταυτόχρονα για τις ανάγκες μιας ανώτερης ιδέας. Να αρνηθεί ότι ο πόλεμος έχει μια δική του απάνθρωπη δυναμική και δια-στρέφει τους ανθρώπους, κατα-στρέφοντας τους. Επιτρέποντας στο κακό να υπάρξει, ενισχύοντας την ανηθικότητα.  Το αποτέλεσμα ότι στα τελευταία λεπτά θυσιάζεται όλη η προηγούμενη ταινία,  καταφεύγοντας σε φτηνούς εντυπωσιασμούς και ρηχά συναισθήματα, με  μια "ντε και καλά"  υπέρβαση/θαύμα  στον αέρα (καταστρέφοντας έτσι τον μέχρι τότε  τον εντυπωσιακά αυστηρό ρεαλισμό της υποκειμενικής αντίληψης , οι θόρυβοι τα τριξίματα που ακούγονται στα πλάνα μέσα από τα πιλοτήρια είναι ένα δείγμα της υποκειμενικής αντίληψης του χώρου μέσω του ήχου) προς χάριν υπερφίαλων πατριωτισμών.
Τέτοιο άδειασμα σε ταινία είχα να συναντήσω από τον Στρατιώτη Ράιαν του Σπίλμπεργκ στην τελευταία σεκάνς της ταινίας[2]. "Η επέλαση του ιππικού" που σώζει ποιους άραγε; Δίκαιους και αδίκους, παρανοϊκούς και συνετούς. Τελικά μένει η παράνοια θριαμβολογούσα κι εκθειασμένη. Για να υπηρετηθεί η δόξα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Σε αντίθεση με την "Λεπτή Κόκκινη Γραμμή" του Τέρενς Μάλικ [3], η "Δουνκέρκη" του Νόλαν  αποτυγχάνει να αφηγηθεί αυτό που υποτίθεται αναλαμβάνει να αφηγηθεί:
την υποκειμενική αντίληψη, την υποκειμενική θέση, τον υποκειμενικό χωροχρόνο που λαμβάνουν οι άνθρωποι, ο καθένας ξεχωριστά και ταυτόχρονα σε συλλογικό επίπεδο, μετέχοντας σε μια κατάσταση που εκτείνεται στις 4 διαστάσεις του χωροχρόνου.
Κρίμα.

______________________________

[1]

Troops landed from Dunkirk 27 May – 4 June[65]
Date	Beaches	Harbour	Total
27 May	–	7,669	7,669
28 May	5,390	11,874	17,804
29 May	13,752	33,558	47,310
30 May	29,512	24,311	53,823
31 May	22,942	45,072	68,014
1 June	17,348	47,081	64,429
2 June	6,695	19,561	26,256
3 June	1,870	24,876	26,746
4 June	622	25,553	26,175
Totals	98,671	239,555	338,226

https://en.wikipedia.org/wiki/Dunkirk_evacuation#cite_note-FOOTNOTEThompson2011306-65

[2]




[3]