Μόνο όποιος δεν αντι-στέκεται είναι οριστικά ηττημένος (ενάντια στον κυνισμό)

Ο ηθικισμός είναι το καρκίνωμα της Ηθικής (στάσης).
Όπως ο αριστερισμός είναι το καρκίνωμα της Αριστεράς.
Όπως ο επιστημονισμός είναι το καρκίνωμα της Επιστήμης
Όπως ο διανοητισμός είναι το καρκίνωμα της Ψυχ-ανάλυσης

["Το πρωταρχικό πεδίο της θετικής Επιστήμης, που παρέμεινε το αγαπημένο της, είναι εκείνο της αδρανούς ύλης. Νιώθει λιγότερο άνετα στον οργανικό κόσμο, όπου βαδίζει με σιγουριά μόνο αν στηρίζεται στην φυσική και την χημεία. Προσδένεται σε ότι φυσικοχημικό υπάρχει στα έμβια όντα, όχι σε ότι αμιγώς έμβιο υπάρχει στον ζώντα κόσμο. Η μεγάλη της αμηχανία είναι όμως όταν φτάνει στο πνεύμα. [...]
...ο ρόλος της διάνοιας ήταν ήδη να κατασκευάζει εργαλεία και να καθοδηγεί την δράση του σώματος μας, επί των γύρω σωμάτων" Μπερκσόν 1 ]

Περί αντικειμένων (ή τα παιχνίδια δεν μπορούν να παίξουν)
Όταν δεν υπάρχει ο διαμεσολαβητής του Συμβολικού ως ενσαρκωμένη διαφορά, η πραγματικότητα γίνεται ωμή αιματηρή ανα-παράσταση...
Η διαφορά ανάμεσα στην ζωή ως διαχείριση αντικειμένων και στην βιωμένη (ζώσα) ζωή είναι αυτή ακριβώς η ενσάρκωση της διαφοράς. Είναι η διαφορά που σπάει τις ισοδύναμες συμμετρίες που ακινητοποιούν και καθίστασαι αντικείμενο διαχείρισης. Όπου το Συμβολικό προτρέπει στο παιγνίδισμα. Όπου διανοίγεται ο χρόνος και ο τόπος όπου ο λόγος μου, ο λόγος σου πάλλονται από επιθυμία, δεν είναι λόγος της διεκπεραίωσης και της τακτοποίησης αντικειμένων. Η εικόνα μου, η εικόνα σου είναι μέρος του επιθυμ-όντος σώματος που μιλά και όχι μια προβολή και αντανάκλαση εικόνας πάνω στα γυάλινα μάτια του άλλου-αντικειμένου που το θέλουν. Διεκπεραιώσεις, διαχειρίσεις είναι που αφορούν [και σε μετατρέπουν σε] αντικείμενα. Και όταν τα αντικείμενα αρχίζουν και μιλούν,αρχίζουν να διαισθάνονται, αρχίζουν να εκφέρουν θέληση, βούληση επιθυμίας τότε τέρατα εμφανίζονται στο βλέμμα του ανθρώπου του ήδη αντικειμένου, που προκαλούν θυμό ή τρόμο. Όταν το μέχρι τότε αντικείμενο-σώμα σου, το αντικείμενο-ψυχή σου, αρχίζει και μιλά τότε οι κατασκευές της διάνοιας που σου έχουν φορέσει, καταρρέουν. Ο φόβος και ο τρόμος κάνουν την εμφάνισή τους [διαταραχές πανικού].


Μή τρώγοντας ζωικά προϊόντα, ταΐζοντας (παρ' όλα αυτά) με ενοχή πλήρης λιπαρών.
Είναι η μεταμοντέρνα εμφάνιση μιας προστακτικής στην μορφή κρυφής υπερεγωτικής ιδεολογίας που συνοψίζεται σε μια σαγηνευτική απόφανση "είσαι a priori ένοχος" . Σαγηνευτική καθώς προσδίδει πλήρες νόημα σε μια αντιφατική ύπαρξη (λείπει η επιθυμία) και ένα βίωμα με ελλοχεύοντα κενά. Η έγκλιση γίνεται με όρους a priori ενοχής του τρόπου ζωής.  "Τρέφεσαι με ζωικά προϊόντα συμμετέχεις και προκαλείς βασανισμούς και πόνο, άρα είσαι ανήθικος και έχεις χρέος να αλλάξεις τρόπο ζωής" [2].
"Για να είσαι, πρέπει να είσαι έτσι κι έτσι", ένα συνονθύλευμα από άκαμπτους κανόνες συμπεριφοράς.

Κι εσύ ψάχνεις ν' αποδείξεις ότι δεν είσαι ο ένοχος ελέφαντας. Αλλά για τους κυνικούς, αν δεν είσαι ένοχος ελέφαντας δεν είσαι καν. Δεν μπορείς να είσαι. Δεν θα είσαι. Εκεί βρίσκεται η κρυφή παγίδα.

Όταν η ανθρώπινη κατάσταση του αυθύπαρκτου "Είμαι" χρήζει συγκόλλησης από ένα προσδιοριστικό "Κάτι" προκειμένου να είναι, τότε το κάτι ιδεολογικοποιείται και ταυτόχρονα λειτουργεί ως κόλλα-φετίχ. Ως ξόβεργα που παγιδεύει τα πουλιά. Τότε από τα κολλημένα χάσματα αρχίζουν κι εμφανίζονται σφάλματα, σημεία και πολλές φορές τέρατα (τουλάχιστον) του λόγου. Ζώα για παιδιά.  [για να είμαι ] είμαι μαμά και μπαμπάς κατοικίδιων.


άλλοτε καλός άλλοτε κακός.
Όμως δεν μπορεί ένας καλός άνθρωπος να εμφανίζεται άλλοτε κακός άλλοτε καλός. Να βρίσκεται σε πλήρη αντινομία. Ή το φαινόμενο απατά (φαινομενική εργαλειακή καλοσύνη) ή υπάρχει ένας άνθρωπος, πλήρους οδύνης. Τεμαχισμένος. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει στο φαινομενικά καλό η σύγχυση της οδυνηρής αγάπης. Μιας θυσίας με την μορφή και την εμφάνιση αγάπης, έρωτα, απόλαυσης. Μόνο που αυτό τελικά υπ-άρχει είναι η οδύνη. Άλλη μία εξαφανιζόμενη μαγική εικόνα. Εικόνα αγάπης  με  υφή θανάτου.
Αγάπη ως πόνος του από-χωρισμού από τον ανώτερο. Ο πόνος της σύγχυσης ανάμεσα στο ανυψώνω/εξυψώνω και στο ξεχωρίζω (ο ξεχωρισμένος της αγάπης) Ο πόνος ενός μέλλοντος ίδιου κι απαράλλαχτου του παρελθόντος. Ο πόνος της κατάστασης όπου έχεις κατά-λήξει, επανερχόμενος, ξανά, σε μια κατάσταση κοινότυπου αντικειμένου. Αν η αγάπη είναι ζητούμενο που αγιάζει τα μέσα, τότε ήδη έχεις εκπορνευτεί για  λίγα ψίχουλα αγάπης. Η επιθυμία έχει συνθλιβεί.

Μιλώ, όχι κάτι λέω...
το δυσκολότερο (ίσως) μεταξύ ανθρώπων είναι το ακούω, όχι φιλολογικά τις λέξεις, αλλά το (υπό)κείμενο που εκφέρεται κ δι-αρθρώνεται μέσω των λέξεων και της σύνταξής τους. Στην Πεντηκοστή οι Απόστολοι άρχισαν ν' ακούν όχι τις λέξεις αλλά τον υποκειμενικό λόγο κάθε ανθρώπου. Πάρα πολλοί μες την τυφλότητα της Γνώσης χάνουν την λεπτότητα αλήθειας της παραβολής...
Κι αυτοί οι άνθρωποι δε είναι σε θέση να αντιληφθούν τα λεπτά όρια του κακόκαλου των μεταμοντέρνων καιρών που ζούμε και καταλήγουν στην αμήχανη ευκολία του φιλόλογου/διορθωτήρα σειράς μπροστά σ' ένα πρωτότυπο κείμενο...

Η γραφειοκρατία είναι ένας διορθωτήρας που ισοπεδώνει αφηγήσεις και δυνατότητες αφηγήσεων. Όπου κι αν υπάρχει (έχω τρία βιώματα από αυτήν, θεσμοί της Ψυχανάλυσης, πολιτική οργάνωση, και συνδικαλισμός) το μόνο για το οποίο ενδια-φέρεται είναι να βρει άλλους γραφειοκράτες Προκειμένου ΝΑ ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΤΑΙ και όχι να γεννά καινούριο (όπως πολιτικά Υποκείμενα). Η γραφειοκρατία διαχειρίζεται ένα λόγο άψυχο αντικείμενο, όπου  παθητικο-ποιεί και δεν ενεργο-ποιεί.
Η γραφειοκρατία περι-γράφει, μετρά αποτελέσματα αντικειμένων, οργανώνει συστήματα. Δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο. Απλά του βρίσκει μια θέση στον μηχανισμό.


(ξανά) για την Αριστερά

Να βρει τον δρόμο προς την εκ-πλήρωση του ανθρώπινου Νόμου (που εξανθρωπίζει) πέρα από τον Φυσικό Νόμο (αλλά νεοφιλελεύθερου ικανότερου που επιβιώνει) δίχως υπερεγωτικά (διαστροφικά/αισχρά) συμ-πληρωματικά καλέσματα για την παραβίασή του. Όπου το Ου κλέψεις δεν θα σημαίνει κλέψε νόμιμα, αλλά δεν θα χρειάζεται να κλέψεις, το "εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου, όστις εξήγαγόν σε εκ γης Αιγύπτου, εξ οίκου δουλείας. ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλήν εμού." δε θα σημαίνει γίνε δούλος σ' έναν Κύριο αλλά ο Κύριος/κυβερνήτης είναι μόνο ο περαματάρης προς την ελευθερία σου...


(ξανά) για την αγάπη
Αν η αγάπη εμφανίζεται με προσπάθεια να ακινητοποιηθεί ο άλλος ως αντικείμενο λατρευτικό, φυσικά είναι αντικείμενο αγάπης. Αντικείμενο-αίτιο αγάπης. Αντικείμενο, όχι άνθρωπος.
Το νόημα που δίνει κάποιος στο "σε θέλω" είναι διαφορετικό όταν προκύπτει μέσα από το "θέλω να είμαι με κάποιον" και διαφορετικό όταν προκύπτει από το "μου είναι χρήσιμη αγάπη κάποιος" στην μια περίπτωση η σχέση δεν είναι ανταλλαγής αντικειμένων, στην άλλη είναι. Ανταλλαγή αντικειμένων είναι και η προσφορά μου ως αντικείμενο αγάπης. Οπότε υπάρχει αλισβερισι, εμπόριο. Ο κυνισμός ως  ενοχοποίηση των ανθρώπων που ζητούν να ζήσουν την εκπληρωμένη επιθυμία τους. Να η απόλαυση της ζωής να η χαρά που συγκλονίζει. Να η αγάπη που πάλλεται. Να η αγάπη που σε ξεχωρίζει, σε διαχωρίζει.

Σημειώσεις
[1] Ανρί Μπερκσον Η σκέψη και η Κίνηση σελ 38 & 40

[2] Η σαγήνη βρίσκεται στο λογικό άλμα (μαγική εικόνα) ονομάζοντας την κατάσταση των ζώων που εκτρέφονται για τροφή ως δουλεία. Εξομοιώνοντας την κατάσταση της ανθρώπινης δουλείας με αυτή των εκτρεφομένων ζώων.

Βινιέτες ....λίγες ακόμα

Για την Φωτογραφία Ι (η δυσκολία της βαρεμάρας)

Το ποιο δύσκολο για έναν φωτογράφο είναι να μην τον διαλύσει ένα απ' ευθείας βλέμμα. Αυτό το

ευθύ τρομερό βλέμμα, το τρομερό κατά Κίκεργκωρ & κατά Μπένγιαμιν που είναι τομή δια-κοπή της επανα-λαμβανόμενης βαρεμάρας αλλά όχι απογύμνωση. Που ρωτάει "Υπάρχει επιθυμία κυρ Φωτογράφε;"


Για την Φωτογραφία ΙΙ (κείμενα & αντι-κείμενα)
Πως μπορείς να φωτο-γραφίσεις δίχως να ξεγυμνώσεις; Δι-ανοίγοντας το νέο, δίχως να πετσοκόψεις;

Τι είναι λοιπόν η φωτογραφία αν όχι ένα κείμενο; Ίσως το πλέον ασυνείδητο του φωτογράφου, άρθρωση της βιωμένης εντύπωσης, εικόνας  που ρέει.
Δε γίνεται να διαβάσεις ένα κείμενο εκτός χωροχρόνου, αποκομμένο από την συγχρονία του. Από την άλλη είναι ενδιαφέρον να διαβάσεις ένα κείμενο σε μια διπλή διαλλεκτική: του χρόνου που εγ-γράφ(τ)ηκε και του χρόνου της ανάγνωσης (όπως την βιώνεις ως Υποκείμενο). Αν τη διαβάσεις απο-κομμένη, αν η φωτογραφία σου απευθυνθεί αποκομμένη, τότε καθίστασαι αντι-κείμενο του βλέμματος. Εκκινεί η ηδονοβλεψία και η εκπόρνευση.
Υπ-άρχει μια σχέση φετίχ των φωτογράφων με τους φακούς τους. Είναι ο ίδιος κίνδυνος στην σύγχυση ανάμεσα στην τριάδα της Βούλησης-Θέλησης-Πράξης του Βλέμματος (η αποφασιστική στιγμή του Bresson[1]) και του οργάνου που είναι το μάτι. Όπου ο κίνδυνος είναι το βλέμμα να ταυτιστεί με το μάτι-φακό.

Επικρατεί στους φωτογραφικούς κύκλους, η φετιχιστική αντίληψη ότι χρειάζεται να είσαι κοντά πολύ κοντά στο αντικείμενο της φωτογράφισης, μόνο που σ' αυτό σέρνεται μια ηδονοβλεπτική αντίληψη. Το να χώνεις τον φακό στην μούρη του ανθρώπου που φωτογραφίζεις είναι σα την ψυχαναλυτική πρακτική όπου ξεγυμνώνεσαι (μα στο ζητά είναι μέρος της ίασης) στο γραφείο του αναλυτή σου: Χώνεις ένα μεγάλο μάτι ψάχνοντας με βουλιμική λαιμαργία, τα απόκρυφα.

[2]

Πασπατεύοντας με το βλέμμα σου τον καθηλωμένο άλλον. "Και ανοίχθηκαν τα μάτια τους ξέρουν ότι είναι γυμνοί. Ράβουν φύλλα συκιάς και φτιάχνουν περιζώματα"[3]. Γέννηση της οδύνης, αντί για γέννηση της δυνατότητας. Δίχως ίχνη [4] το έγκλημα, με μεγάλες επιπτώσεις. Πιάνεις από το λαιμό δύο ανθρώπους και τους καθιστάς αντικείμενα συνενοχής: το(ν) φωτογραφιζόμενο και το(ν) θεατή. Και λές "ιδού η τέχνη κύριοι, η τέχνη της Οδυνηρής χαράς"....

Για τους κοινωνικούς κύκλους...
Ένας συντηρητισμός με μορφή χαριτωμένου μπεμπεκίσματος διαπερνά τα κοινωνικά κυκλώματα, με τις κυκλοθυμικές σχέσεις. Με απολυταρχικούς βασιλιάδες και βασίλισσες , ακόλουθους και κουστωδίες, η απαραίτητη αυλή...

Ξερνάνε χολή εκχύουν όχι σπέρμα που γεννά, ούτε χυμούς απόλαυσης αλλά ελεγχόμενη χυδαιότητα που σαπίζει το επόμενο θύμα. Ο ιστός της αράχνης είναι το σαγηνευτικό μπεμπέκισμα άδηλων κανόνων , οι χαριτωμένοι κανονισμοί της παρέας. Όλα κινούμενη άμμος, βάλτος που παγιδεύει. Είναι το βελούδινο χέρι της επιβολής. Αναγκαία διασκέδαση το θύμα που ξεκοκκαλίζεται, αρκεί να γίνει με στυλ. Είναι η φυλακή της παρέας που κουφή και τυφλή αγνοεί το έξω κόσμο επιβάλλεται στον έξω κόσμο, φωνάζει για να καλύψει την μουσική και το τραγούδι. Εκκωφαντική η ανυπαρξία της.

Για την Α-θανασία
Κύκλοι και απογυμνωτικά βλέμματα (που βλέπεις να σε βλέπουν σε άπειρο αντικαθρέφτισμα) ριζώνουν στην φαντασίωση της αθανασίας. Η μελαγχολική αθανασία εξ' ορισμού αποκλείει την Ανά-σταση. Η αθανασία είναι το άγαλμα, το φαλλικό (εξυψωμένο) μνημείο. Φωτογραφιζόμενος δίπλα στο μνημείο "δανείζεσαι" μέρος από την αιωνιότητα του. "Δανείζεσαι" και την βασιλική ακινησία του. Η (τ)σέλφι είναι εξ-ατομικευμένη μνημειοποίηση (φυσικά και μουμιοποίηση). Μια νεκρή ποίηση. Ο εγκιβωτισμός ανάμεσα σε δυο καθρέφτες. Και το βλέμμα καταντά γυάλινο. Γίνεσαι βασιλιάς ή βασίλισσα με σκήπτρο το κινητό καθρεφτάκι. Μετατρέπεσαι σε αναπαράσταση του είναι σου. Ασυνείδητα σε έχουν καταστήσει ένοχο της ύπαρξής σου. Μια ασυνείδητη απουσία της νομιμότητας για την ύπαρξη. Έχεις χάσει την νομιμοποίηση της αγάπης.

Όμως δίχως αγάπη είναι α-δύνατη η ζωή και στο τέλος εξ-αναγκάζεσαι να δεχτείς συνώνυμο της ζωής τον οδυνηρό έρωτα...

Κι όπου η οδύνη της ενοχής ταυτίζεται με την οδυνηρή αγάπη. Όπου η ενοχή του έρωτα, κρύβει ασυνείδητη ενοχή για την ζωή που δικαιούσαι... Εκεί όπου παραμονεύει ο φύλακας του Κάφκα [5].
Δίνονται Τάλαντα. Καθώς δεν αισθάνεσαι νόμιμος κάτοχος μετράς την αξία τους, τα θάβεις και ζεις μια παρασιτική αναπαραγωγή στην μνήμη των άλλων και το μνημόσυνο τους. Κάνεις επενδύσεις. Οι λίγοι που τα χρησιμοποιούν, ζωντανοί γεννώντας ζωή και βίωμα. Η ζωή αν γεννεί ως τέχνη έχει τεχνική είναι έμπνευση συναντά την αλήθεια. Εξ Αποκαλύψεως βρίσκεται σε τόπους πέραν του γνωστού και του αγνώστου. Σε τόπους πέραν της γνώσης και της σοφίας.

Για τις σχέσεις (τις ερωτικές, τις κοινωνικές)
-Είναι άνδρες και γυναίκες που ασφυκτιούν να γεννηθούν στο φύλο τους, στο σώμα τους...
-είναι και μη-άνδρες και μη-γυναίκες που ά-φυλα καθώς είναι αναζητούν σπονδυλική στήλη για να στηθούν...
Για τους δεύτερους στείρες φαντασιώσεις συνέχεια... Για τους πρώτους χαρούμενο παιγνίδι με τις φωτοσκιάσεις...


Σημειώσεις

[1] Η γνωστή ρήση του Henri Cartier-Bresson
"Photographier: c'est dans un même instant et en une fraction de seconde reconnaître un fait et l'organisation rigoureuse de formes perçues visuellement qui expriment et signifient ce fait" ("To me, photography is the simultaneous recognition, in a fraction of a second, of the significance of an event as well as of a precise organization of forms which give that event its proper expression."). Henri Cartier-Bresson (1952). The Decisive Moment. New York: Simon and Schuster. pp. 1–14.

[2] Απόσπασμα από την ταινία του Στήβεν Σπίλμπεργκ "Ο Πόλεμος των Κόσμων" (War of the Worlds) 2005,  βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του H. G. Wells  

[3]Marie Balmary "Η απαγορευμένη θυσία" Εκδόσεις Γαβριηλίδης - σελ 307 μετάφραση των στίχων 3:7 της Γέννεσης

[4] Αυτό το χρωστώ στην προσέγγιση της Σώτης Γρίβα για τις αιτίες γέννεσης της ασυνείδητης αγωνίας & οδύνης
https://psychiama.blogspot.com/2017/05/blog-post_7.html

[5] Φραντς Κάφκα (Franz Kafka) «Μπροστά στο νόμο»«Όλοι μάχονται για το νόμο», λέει ο άνθρωπος, «πώς τυχαίνει να μη ζητά κανένας άλλος εκτός από μένα να μπει;» Ο θυρωρός νιώθει πως ο άνθρωπος αγγίζει κιόλας στο τέλος και, για να φτάσει την ακοή του που χάνεται, ουρλιάζει: «Κανένας άλλος δε μπορούσε να γίνει δεκτός εδώ, γιατί η είσοδος ήταν για σένα προορισμένη. Πηγαίνω τώρα να την κλείσω.»

μτφρ.: Τεα Ανεμογιαννη

Το Ιερό της ακινησίας το Άγιο της ροής

Όποιος έχει πεθάνει ή τον έχουν πεθάνει - βρίσκεται ακινητοποιημένος στον τόπο των μνημάτων,  των αγαλμάτων στον τόπο της εκ-τυφλωτικής μνήμης. Βρίσκεται στον αιώνιο άδειο χρόνο[1]. Το σώμα του το κορμί του είναι απο-λιθωμένο, το περιβάλλει η αύρα του Υψηλού. Κι είναι πολλοί που ζουν ισοπεδωμένοι πιστεύοντας τελεσίδικα στο αμετάκλητο της κατάστασης τους.

Μπορεί  το σώμα, το κορμί να ξαναζήσει, να ανά-σταθεί, ξανά. ..
Αυτό επιτρέπει/επιστρέφει η  Ανάσταση, την απολεσθείσα κίνηση/ροή...
Εξ ου και το Άγιο σε σχέση με το Ιερό. Το άγιο δεν έχει προϋποθέσεις (να πεθαίνεις, για να ζεις - να ένας επώδυνα όμορφος κύκλος). Το ιερό πάντα συνοδεύεται με σαγηνευτικές καθηλωτικές, προ-υποθέσεις...
Το Άγιο δείχνει προς την κίνηση, το Ιερό, το Όσιο ακινητοποιεί.
Η Ανάσταση αφορά τον ανακτημένο χρόνο. Την Τομή [2] την δυνατότητα της επαναφοράς του  χρόνου από το μέλλον. Αναστηθείς, υπάρχει μέλλον εκεί που πεθαμένος υπάρχει μόνο παρελθόν...

[1] & [2] Θέση 14 & 16 Walter Benjamin Über den Begriff der Geschichte [Σχετικά με το Όρο/ορισμό της Ιστορίας - On the Consept Of History]

[upd] Ομοίωμα πολιτικής (ή η μεταμοντέρνα μισαλλοδοξία )

Υπάρχει μια δικτυακή ιστορία[1] που είναι ζωντανό μάθημα στο πως πιάνει τόπο η προπαγάνδα. Όσο ποιο παράλογα δίχως νόημα και ασύνδετα είναι τα στοιχεία (σημάδια/ίχνη) μιας αφήγησης τόσο ποιο σαγηνευτική και πιστευτή αυτή καθίσταται "And it is because the sign has been turned from its meaning or "seduced," that the story itself is seductive. It is when signs
are seduced that they become seductive.
Only signs ,without referents, empty, senseless, absurd and
elliptical signs, absorb us."[2].

Είναι τρομακτική η δύναμη της σαγηνευτικής γοητείας  της συγκεκριμένης ιστορίας (με διώκτες & διωκόμενους, σφαγείς και  δολοφόνους),  που τόσο εμφανώς  αποτελεί προϊόν σύγχυσης μεταξύ  φαντασίωσης & πραγματικότητας[3]  γινόμενη  πιστευτή και αναπαραγόμενη από 7.000 ανθρώπους.

Ένα νούμερο που είναι στο μέγεθος μιας μικρής ελληνικής πόλης.

7.000 άνθρωπο επέλεξαν να πιστέψουν μια αφήγηση που μπάζει από όλες τις μεριές, έχοντας ακόμα και αντικειμενικά πειστήρια (την φωτογραφία ενός χτυπημένου από όχημα, γατιού).

Μια κριτική ανάγνωση όλης της αφήγησης , μια κριτική ματιά στην φωτογραφία του γατιού, μια συλλογικότητα με  φιλοζωϊκό κύρος, ΔΕΝ αρκούν να ανατρέψουν το χάπι-πόρισμα  του κάθε γκουρού που λειτουργεί ως (δικτυακός) Master.

Λιντσαρίστηκε δικτυακά  συγκεκριμένος άνθρωπος με βαρύτατους χαρακτηρισμούς (δολοφόνος, ψυχοπαθής), αλλά για πολλούς είναι προτιμότερο να παραμείνει κρεμασμένος, παρά να παραδεχτούν κάποιοι ότι έσφαλαν λειτουργώντας με μισαλλοδοξία & οπαδικά.

Ο Νόμος του Λιντς έτσι λειτουργεί. Ταΐζει με τον Λόγο του, ως ταΐστρα, ο εκάστοτε Master μεμφόμενος  κάποιον που ταιριάζει με μια κοινά στερεοτυπική και φαντασιωτική αντίληψη και οι υπόλοιποι πρόθυμα τρώνε αμάσητο τον (ωραίο στην όψη μα πικρό γεμάτο δηλητήριο) λόγο του ενός και την υπόδειξή όσο αντιφατική κι αν είναι. Έτσι δημιουργούνται οι σέχτες, τα ιερατεία, οι πεφωτισμένες ελίτ, οι γραφειοκράτες που απλά κάνουν την δουλειά τους, γνωρίζοντας τίποτα για τον φόνο, αναπαράγοντας τον όμως.
Είναι μια ακόμη προειδοποίηση προς τους ενσαρκωτές, του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, ότι η πορεία είναι αδιέξοδη , όταν παραιτηθείς από την προσπάθεια για κοινωνικό μετασχηματισμό. Η πορεία είναι αδιέξοδη όταν χαθεί ο Άνθρωπος. Είναι αδιέξοδη, όταν αφαιρεθεί από τον άνθρωπο το (ασυνείδητο) Υποκείμενο της Ιστορίας ή η  Ιστορία από το Υποκείμενο. Όταν πάψει η αναζήτηση  για μια μια πορεία προς ένα τόπο πέραν του καπιταλισμού και των κοινωνικών σχέσεων που αυτός επιβάλλει. Όταν αντικατασταθεί η διαλεκτική αφήγηση του Υλισμού με την Ιδεολογία του τρόπου ζωής (way of Life). Τότε "ότι ούτε ακόμη και οι νεκροί δεν θα 'ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά.".
Όσοι αγωνίστηκαν ενάντια στον καπιταλισμό θα καταντήσουν από συγκλονιστικές αφηγήσεις ανθρώπων - ζώντων Συμβάντων, ανόητες γραφικές φιγούρες, φαντάσματα, με τον οίκτο ως την μόνη δυνατότητα μνήμης γι αυτούς. Διότι πλέον η πολιτική χειραφέτησης θα έχει μετατραπεί σε μια προσομοίωση, και κάθε πολιτική πράξη θα είναι ομοίωμα πράξης. Και κάθε Συμβάν που διακόπτει το ρου της Ιστορίας δεν θα έχει χρόνο να συμβεί, ούτε Τόπο να σταθεί, διότι θα έχουν αφανιστεί, θα έχουν ξεγραφτεί οι ενσαρκωτές, οι παρελθόντες ενσαρκωτές που γύρευαν την έλευση του χρόνου της λύτρωσης. Αυτή η αντικατάσταση καταλήγει ένα ομοίωμα (semblant) κοινωνικής χειραφέτησης. Σε μια σύγχυση του καλού με το κακό σε ένα ενιαίο κι αδιαίρετο καλοκακο που αρνείται την ύπαρξη του Κακού (δλδ της άρνησης του Νόμου της Διαφοράς) όπου βολικά εναλλάσσονται ως ισοδύναμες συμμετρίες, το καλό ως σημείο με το κακό ως σημείο. Διότι έτσι το καλό και το κακό χάνουν το περιεχόμενό της επίπτωσή τους σε έναν άνθρωπο, Υποκείμενο του Λόγου. Μετατρέπονται σε λέξεις-τσόφλια που εξυπηρετούν εργαλειακά την άσκηση και την επιβολή του "δικού μας τρόπου ζωής" ως νόρμας. Τελικά υπηρετεί ένα νέο κομφορμισμό, μια νέα κανονικοποίηση (normalization) που για να σταθεί χρειάζεται την μισαλλοδοξία[4].
Εντέλει οι πολιτικές του τρόπου ζωής όπως οι έμφυλες πολιτικές καταλήγουν συρρικνωμένες σε ένα θλιβερό σημείο "δικαιώματος" στην αντίληψη του σώματος ως εργοστάσιο παραγωγής Απόλαυσης. Όλα αυτά στο όνομα της Ηθικής του Καλού. Κολυμπώντας σε ένα ατελείωτο ωκεανό Υπερεγώ με ορίζοντα μια άρρητη προστακτική.

Αντίστοιχα ο τρόπος ζωής στην ιδεολογικοποιημένη φιλοζωία (δλδ τον βεγκανισμό), όπου η ηθική συρρικνώνεται και ταυτίζεται με την διατροφή όπου στιγματίζεται ως ανήθικη πράξη και  απάνθρωπη πράξη πλήρους σκληρότητας όπου υπάρχει κατανάλωση ζωικών προϊόντων. 

Τέλος η ασφάλεια ως τρόπος ζωής όπου το παιδί χάνει το Πρόσωπο του και γίνεται αντικείμενο ως σκυλί, το παιδί δένεται με λουράκι μετατρεπόμενο σε (πολύτιμο) αντικείμενο-παιδί, δεμένο με ένα λουρί με χειροπαίδες (δεν υπάρχει λάθος ορθογραφικό).

Το λουρί, οι χειροπέδες μια επανεισαγωγή του ομφάλιου λώρου. Όλες αυτές οι συμβολικές παραβάσεις & αντινομίες γίνονται με όρους Καλού. 

Δίχως  Διαλεκτικές Εικόνες[5], εμφανίζεται μια προσομοίωση κοινωνικού μετασχηματισμού, που αφήνει άθικτο το περιεχόμενο των σχέσεων εξουσίας, την λανθάνουσα προστακτική που αυτές εκφέρουν και αρθρώνουν. Η προστακτική  αλλάζοντας  Μορφή (ότι παλιά ήταν κοινωνικό περιθώριο), γίνεται τώρα ξανά κυρίαρχη κι εξίσου καταπιεστική, με την παλιά, νόρμα. Η αντίληψη της κυρίαρχης αντίθεσης στον Ιστορικό Υλισμό δεν είναι Μόνο μια στενή οικονομίστικη αντίληψη της εξουσίας του πλούτου (στην μορφή των μέσων παραγωγής) ή των προλετάριων, αναγκαστικά εμπόρων του χρόνου τους, εγκιβωτισμένοι στην μορφή της αναγκαστικής παροχής σωματικού ή πνευματικού μόχθου, της αναγκαστικά εμπορευματοποιημένης εργασιακής τους δυνατότητας.  Η κυρίαρχη αντίθεση ενάντια στον Καπιταλισμό, βρίσκεται στην συντριβή της Υποτέλειας. Στην κατάργηση κάθε Κυρίου που είναι ιδεολογικός Κύριος υπεράνω  του Νόμου. Στην επικράτηση του Νόμου ως Νόμο που αρνείται (αποτρέποντας) την θυσία της Διαφοράς.

 Στην εξάλειψη κάθε εξουσίας, κάθε  Προστακτικής ακόμα και αν αυτή εμφανίζεται στην μορφή της Προστακτικής του  Καλού ως αναγκαίο Κακό, όπου το Κακό εφαρμόζεται "στο όνομα του Καλού"[6].
Όπου κάθε άνθρωπος ενσαρκωμένος, πλήρες Ιστορικό Υποκείμενο, δεν θα φυτοζωεί αλλά θα ξεδιπλώνεται στην εκπλήρωση της ζωής και όχι καταδικασμένος σε μια ζωή υπό αναστολή ή σε ως εάν ζωή, μέχρι ο θάνατος να έρθει.

Διαφορετικά θα συνεχίζουν να εμφανίζονται στα δέντρα παράξενα φρούτα, απότοκα μιας τυφλής οργής που όσοι την γέννησαν θα κρύβονται μέσα στις σ(υ)κιές του Βιβλικού Αγρού, μιλώντας με διχαλωτή γλώσσα, δηλώνοντας αμέτοχοι στον φόνο...

Θέση II

"Στα πιο αξιoσημείωτα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ψυχής", λέει ο Lotze, "συγκαταλέγεται... δίπλα στην τόσο μεγάλη φιλαυτία σε επιμέρους ζητήματα, η γενική απουσία φθόνου κάθε παρόντος σε σχέση με το μέλλον". Αυτός ο συλλoγισμός μας δείχνει πως η εικόνα που διατηρούμε για την ευτυχία είναι πλήρως εμποτισμένη στο χρόνο, στον οποίο μας αποδόθηκε κάποτε η ροή της ίδιας μας της ύπαρξης. Το είδος της ευτυχίας που θα μπορούσε να μας προκαλέσει φθόνο, υπάρχει μόνο στον αέρα που έχουμε αναπνεύσει, με ανθρώπους στους οποίους θα μπoρούσαμε να μιλήσουμε, με γυναίκες που θα μπορούσαν να μας δοθούν. Με άλλα λόγια, η εικόνα που έχουμε για την ευτυχία είναι αδιάρρηκτα συνδεμένη με εκείνη της απoλύτρωσης. Το ίδιο συμβαίνει με την εικόνα του παρελθόντος, πράγμα που εισαγάγει την ιστορία στις υποθέσεις του. Το παρελθόν κουβαλάει ένα μυστικό δείκτη, που το παραπέμπει στην απολύτρωση. Δεν μας αγγίζει μήπως κι εμάς μια πνοή του αέρα που περιέβαλε τους προηγούμενούς μας; Δεν υπάρχει μια ηχώ αυτών που έχουν πια σιωπήσει, στις φωνές που φθάνουν σήμερα στα αυτιά μας; Δεν έχουν οι γυναίκες, για τις οποίες ενδιαφερόμαστε, αδελφές που δεν τις αναγνωρίζουν πια; Αν είναι έτσι, τότε υπάρχει μια μυστική συμφωνία μεταξύ των γενεών που πέρασαν και της δικής μας. Επειδή η άφιξή μας στη γη ήταν αναμενόμενη. Επειδή μας είχε δωριστεί, όπως σε κάθε γενιά που προηγήθηκε, μια ασθενική μεσιανική δύναμη, πάνω στην οποία το παρελθόν εγείρει αξιώσεις. Αυτές οι αξιώσεις δεν είναι δυνατό να ικανοποιηθούν με φθηνό τίμημα. Ο ιστορικός υλιστής γνωρίζει το γιατί.

Θέση VI

Ανασύνθεση του παρελθόντος δεν σημαίνει αναγνώρισή του "με τον τρόπο που υπήρξε πραγματικά". Σημαίνει το άρπαγμα μιας μνήμης καθώς αστράφτει σε μια στιγμή κινδύνου. Για τον ιστορικό υλισμό το ζήτημα είναι να συλλάβει μια εικόνα του παρελθόντος, καθώς αυτή εμφανίζεται απροσδόκητα στο ιστορικό υποκείμενο τη στιγμή του κινδύνου. Ο κίνδυνος απειλεί τόσο το περιεχόμενο της παράδοσης όσο και τους παραλήπτες του. Και για τους δύο είναι ο ίδιος: να γίνουν όργανα της κυρίαρχης τάξης. Κάθε εποχή πρέπει να κάνει τη δύσκολη προσπάθεια για την εκ νέου αρπαγή της παράδοσης από τον κoνφoρμισμό, που είναι έτoιμoς να την καταδυναστεύσει. Γιατί ο Μεσίας δεν έρχεται μόνο σαν λυτρωτής, αλλά και σαν νικητής του αντίχριστου. Το χάρισμα να αναζωπυρώνει τη σπίθα της ελπίδας στο παρελθόν έχει εκείνος μόvο ο ιστορικός που είναι απόλυτα πεισμένος ότι ούτε ακόμη και οι νεκροί δεν θα 'ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά."

πηγή

[1] Ευτυχώς φιλόζωοι ακτιβιστές αντιλήφθηκαν τις Διαφορές μεταξύ πραγματικότητα και φαντασίωσης. Οι οπαδοί πάλι αδυνατούν...
http://ellinikahoaxes.gr/2017/08/05/protofanis-diasirmos-politi-sto-facebook/
[2] Μπωντριγιάρ,  Σαγήνη, σελ 74
[3] με "δολοφόνους",  "καταδιωκόμενους και καταδιώκτες", "σφαγείς" είναι συγκεκριμένοι χαρακτηρισμοί που αναπαράχθηκαν με ευκολία μέσα στα social media.
[4] Μια βόλτα στα κοινωνικά δίκτυα και τους "διαλόγους" που αναπτύσονται γύρω από αυτά τα ζητήματα θα πείσει τα περί της μισαλλοδοξίας. Μια χαρακτηριστική φράση που συνάντησα ήταν "θιασώτες στυγνής ανθρωποκεντρικής ιδεολογίας...".  
[5] Έκφραση του Walter Benjamin συγκεκριμένα αναφέρει τον όρο ως Διαλεκτικές Εικόνες.
Ένας όρος που εμφανίζεται στο αδημοσίευτο έργο του "Passagenwerk" στ' αγγλικά γνωστό ως "The Arcades Project" .
Επίσης και  στο έργο του "Για την αντίληψη της Ιστορίας γνωστό στην Ελλάδα ως "Θέσεις για την Φιλοσοφία της Ιστορίας" εμφανίζεται η κρισιμότητα των εικόνων για στην Υποκειμενική και συλλογική αντίληψη του του Μεσιανικού χρόνου όπου η Πράξη οδηγεί στο Συμβάν της απελευθέρωσης. 
[6] "Για το καλό μου" που λέει και ο στίχος του Γιάννη Μηλιώκα

Ο Ολοκληρωτισμός της Φαλικής εικόνας ΙΙΙ (η σαγήνη και η οργισμένη παραφωνία της επιθυμίας)

Υπάρχει ένα ρεμπέτικο του Γιώργου Κατσαρού που συνέθεσε προπολεμικά  (και κατέστρεψε μεταπολεμικά) ο Τσιτσάνης. Η 1η εκτέλεση έγινε από τον Παμγιουτζή περί τα 1938[1].
Η εκτέλεση του Κατσαρού είναι μεταπολεμική αλλά ακολουθεί τους ρεμπέτικους δρόμους.
Από πλευρά στιχουργικής είναι μάλλον μια κοινότοπη έως συνηθισμένη (για ρεμπέτικο) αφήγηση: Μιλά κάποιος με παράπονο  και ζήλια  για την ερωμένη του[2]. Εμφανίζεται όμως ένα μουσικό ηχητικό θραύσμα στην μορφή μιας σχεδόν παράφωνης νότας σχεδόν ξέμπαρκης  που παίζει ο Κατσαρός στην αρχή κάθε μουσική φράσης για δύο μέτρα. Η παρουσία αυτής της νότας σπάει το συνεχές της μελωδίας και της αρμονίας που πιθανόν να αναζητούσαν εφησυχασμένα και βαλτωμένα αυτιά. Σ' αυτό το μουσικό ηχητικό θραύσμα συμπυκνώνεται ίσως η διαλεκτική εικόνα που εξ υπονοεί ο Benjamin και που ανατινάζει το συνεχές του νοήματος της ιστορίας και που υπονοεί  την ύπαρξη του μεσσιανικού χρόνου Του επαναστατικού χρόνου, μέσω της ύπαρξης ενός άλλου δρόμου.

Ο ήχος αυτού του θραύσματος είναι σχεδόν ηλεκτρικός. Με την τροπικότητα της ηλεκτρικής παραμόρφωσης του ήχου του ροκ  ως εξ ηλεκτρισμένο μπλουζ που πρωταρθρώθηκε μουσικά στην Αμερική.
Ο Κατσαρός ευρισκόμενος για χρόνια στην Αμερική, είχε ακούσει μπλουζ κατά πάσα πιθανότητα και  προφήτευσε αυτήν την εξέλιξη του μπλουζ προς την επαναστατικότητα και την κίνηση της ροκ μουσικής [3]  πριν το ροκ.
Όμως συνολικά  το σύνολο των προπολεμικών ρεμπετών είχαν φωνές ηλεκτρικές  και σκληρό μεταλλικό ήχο στο παίξιμό τους. Φωνές και ήχος που απέτρεπαν το βάλτωμα, τον εφησυχασμό. Επέτρεπαν στην οργή να εμφανιστεί με τον μεταλλικό  της ήχο. Πάντα όμως στο ρεμπέτικο υπάρχει μια υποβόσκουσα οργή. Η οργή του αδικημένου και της καταπιεσμένης επιθυμίας. Της εμποδισμένης ζωής. Ο μεταλλικός ήχος ως μια εικόνα στην οποία κάνει ειδική μνεία ο Benjamin στο τελευταίο έργο του "Για την Αντίληψη της Ιστορίας (γνωστό στην Ελλάδα ως Θέσεις για την Φιλοσοφία της Ιστορίας)".
Μεταπολεμικά στην Ελλάδα και μετά την ήττα και καταστροφή του 1ου λαϊκού κράτους και των ενσαρκωτών του (μέσω του Εμφυλίου και των μετεμφυλιακών διώξεων), το ρεμπέτικο μετεξελίχθηκε σε αρχοντορεμπέτικο και στο επονομαζόμενο "λαϊκό". Η υποβόσκουσα οργή αντικαταστάθηκε με γλυκερές σαγηνευτικές προσομοιώσεις φαντασιώσεων γι αραπίνες ερωτιάρες σε ακρογιαλιές μακρινές. Δυστυχώς με πρωταγωνιστή κυρίως τον Τσιτσάνη. Ήταν η περίοδος που ο Βαμβακάρης πέρασε πολύ δύσκολα διότι ο κόσμος δεν ήθελε να ακούει την οργή στον ήχο του Ρεμπέτικου.

Έτσι η εξέλιξη του ρεμπέτικου προς το επονομαζόμενο "λαϊκό" τραγούδι έγινε η αποθέωση  της μικροαστικής παραίτησης. Που εκφράστηκε τελικά σε συμβιβασμό με μια αντιπαροχή,  καναλιζαρίστηκε πολιτικά εξυπηρετώντας την αντίληψη της ήττας και του αναπόδραστου συμβιβασμού που είχε επικρατήσει και στους πολιτικούς εκφραστές της Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που οι ενσαρκωτές της πιαστήκανε από την Χούντα κυριολεκτικά με τα σώβρακα.

Θέση ΧΙΙ

Χρειαζόμαστε ιστορία,  αλλά η ανάγκη μας γι αυτήν διαφέρει από αυτή των χορτάτων/αδρανών του Κήπου της Γνώσης
-Nietzsche Για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της Ιστορίας για Ζωή

Το Υποκείμενο της ιστορικής γνώσης είναι η μαχόμενη σε καταστολή τάξη, αυτή η ίδια (στμ αυτή καθαυτή)
Ο Μαρξ την παρουσιάζει ως την τελευταία σκλαβωμένη τάξη, την εκδικήτρια που ολοκληρώνει τον στόχο την απελευθέρωσης στο όνομα των γενεών των καταπιεσμένων.  Αυτή η πεποίθηση, η οποία είχε μια σύντομη  αναζωπύρωση στους Σπαρτακιστές, πάντα ήταν εμπόδιο για του Σοσιαλδημοκράτες. Μέσα σε τρεις δεκαετίες κατάφεραν να διαγράψουν το όνομα του  Blanqui σχεδόν τελείως, αν και στο άκουσμα αυτού του ονόματος ο προγενέστερος αιώνας είχε ταρακουνηθεί. Οι Σοσιαλδημοκράτες προτιμούσαν να ρίξουν την εργαζόμενη τάξη στο ρόλο του λυτρωτή/εξαργυρωτή των επόμενων γενεών , αποκόβοντας την με αυτό τον τρόπο από την πηγή της μεγαλύτερης δύναμης της. Αυτή η κατήχηση έκανε την εργαζόμενη τάξη να ξεχάσει ταυτόχρονα το μίσος και το πνεύμα θυσίας, διότι και τα δύο τρέφονται από την εικόνα των σκλαβωμένων προγόνων παρά από το ιδεώδες των απελευθερωμένων εγγονιών.

fi

Σημειώσεις
[1] Η προπολεμική εκτέλεση του Παμγιουτζή.
https://www.youtube.com/watch?v=wgOLuGT2hZc

[2] Πληροφορίες και πηγή των στίχων
"Μέσ’ στην τρελή σκοτούρα μου
γιατί να σε γνωρίσω

κλαίγω και λέγω μυστικά για σένανε
γιατί να σ’ αγαπήσω

κλαίγω και λέγω μυστικά για σένανε
γιατί να σ’ αγαπήσω

γιατί να κάθεσαι να λες
πως πια δεν με γνωρίζεις

αφού καρδιά με πόνεσε για σένανε
κι όλο με βασανίζεις

αφού καρδιά με πόνεσε για σένανε
κι όλο με βασανίζεις

θέλω να ξέρω πού γυρνάς,
με ποιόνε κουβεντιάζεις

τα μάτια σου τ’ αράπικα πόσους γελούν
όταν γλυκοκοιτάζεις

τα μάτια σου τ’ αράπικα πόσους γελούν
όταν γλυκοκοιτάζεις

-Γεια σου Κατσαρέ, γεια σου!"

[3] το  Rock ως ρήμα στ' αγγλικά σημαίνει κουνιέμαι άλλοτε ήρεμα άλλοτε βίαια οπότε Rock & Roll σημαίνει κουνιέμαι και κυλιέμαι. Κάπου εδώ εμφανίζεται ένα ζήτημα της επιθυμητικής ροής που σύμφωνα με τους Ντελέζ & Γκουαταρί είναι θεμελιώδης κατάσταση ανατροπής.  Εδώ υπάρχει συνάντηση Ντελέζ Γκουαταρί & Benjamin διότι ελευθερωμένη η  επιθυμία των ενσαρκωμένων Υποκειμένων, τους δίνει την ενέργεια  ώστε να υπάρξει ο άνθρωπος ως πλήρες ενσαρκωμένο Υποκείμενο της Ιστορίας που επαναστατεί, δλδ η  κατεξοχήν  επαναστατική και ανατρεπτική του καπιταλισμού, συνθήκη.

Από μια σειρά συνεντεύξεων στο Actuel. Σχετικές πηγές εδώ, εδώ & εδώ