Όψεις του φόβου ενός συμβάντος

Δάκρυα τα διαφανή
Το αίμα των πληγών του βλέμματος
Τα δυο μου μάτια αιμορραγούν…

Ζώντας υπό το Κράτος του Τρόμου

Όπου ορισμένοι έχουν την πολύ παράξενη ιδέα ότι μπορεί να καταργηθεί ο θάνατος. Η ίωση αυτή του φαντασιακού σκοτώνει ανθρώπους που βρίσκονται σε ακινητοποιημένο Τόπο.

Τρομοκρατημένοι. 

Οι νόμοι περί Αλητείας και οι νόμοι για τις περιφράξεις στην Αγγλία του 1600 σηματοδότησαν την έναρξη του Καπιταλισμού.

Ο νόμους περί αιτιώδους κίνησης σηματοδοτεί την μετάβαση σε καινούρια φάση του Καπιταλισμού. Του Υγειονομικού Καπιταλισμού.

Το "Κινείται αναίτια" θα είναι ιδιώνυμο

Κλεισμένοι σε σπίτια/οστεοφυλάκια

Όπου αντιδρούν οι άνθρωποι σε αυτή την προσομοίωση καταστροφής.
Ανεξάρτητα πρότερου ιδεολογικού αυτοχαρακτηρισμού:
Άνθρωποι που φοβούνται το μέλλον (ρητά ή άρρητα) ασπάζονται την κατάσταση ως συμβάν καταστροφής και προτάσσουν την διαχείρισή της κατάστασης
Άνθρωποι που δεν φοβούνται το μέλλον, που θέλουν το μέλλον με όρους ανοιχτότητας ήδη έχουν αντιληφθεί ότι η καταστροφή είναι πραγματική όχι από κάποια επιδημία αλλά προκλήθηκε από τις κυβερνήσεις. Αυτοί θέλουν να ξεφύγουν από την φυλακή και τα οστεοφυλάκια/σπίτια.
Αυτούς ποινικοποιούν οι κυβερνήσεις τουλάχιστον στην ΕΕ...

Ασφυκτική εικόνα

Όπου η διάκριση του υγιούς και ασθενούς θολώνει μέχρι εξαφάνισης, χάνεται από την υπερβολική εστίαση σε μια λεπτομέρεια.
που γεμίζει ασφυκτικά την εικόνα,
το μέλλον,
την φαντασία για το μέλλον..
Κι όπου η απειλή θα είναι το ακαθόριστο.
Εκεί οδηγεί η τρέλα του απόλυτου ελέγχου .
Η αυταπάτη της κατάργησης του θανάτου.
Πιάνει κυρίως σε όσους ξέχασαν να ζήσουν.
Η μέχρι τώρα στάση των κυβερνήσεων είναι να την πληρώνει η εξίσου απαραίτητη κατάσταση ελευθερίας, είτε με καραντίνες είτε με υγειονομικούς φερετζέδες.
Όπου τα πολλαπλά δέρματα θα εμφανίσουν στον άνθρωπο διάφορα φαινόμενα πνιγηρότητας ανάλογα της πνευμονίας.

Η μπαλάντα της Συγχυσμένης εικόνας

Υποθετικές εκτιμήσεις επί υποθετικών αριθμών , ο καθένας μπορεί να τραβάει κι από μια ερμηνεία...
Όλα προς χειραγώγηση εντυπώσεων...
Η πραγματικότητα αφανισμένη κάτω από τις απανωτές μοντελοποιήσεις και τον επικοινωνιακό θόρυβο. Ο Covid19 είναι καταστροφική επιδημία, βαριά επιδημία, μέτρια επιδημία, ελαφριά επιδημία; Με καταστροφική θνητότητα; μέτρια θνητότητα; μικρή θνητότητα; Ουδείς μπορεί να πει με βεβαιότητα. Χάθηκε κάτω από τις αναπαραστάσεις μοντέλων. Η βεβαιότητα αφορά τον πανικό των κυβερνήσεων. Όπου προκάλεσε ο πανικός, το πλήρες ξεχείλωμα της έννοιας της ελευθερίας έστω και για μια βόλτα, την αποδιάρθρωση της παγκόσμιας παραγωγής και εφοδιαστικής αλυσίδας. Και την πλήρη γυμνότητα της ΕΕ [1]

Ολίγες αναλογίες

Αναλογίες της οικονομικής καταστροφής του 2010 και του παρανοϊού του 2020:
Βασική επιδίωξη το θόλωμα της πραγματικότητας και έλεγχος της κυρίαρχης ερμηνείας όσων γεγονότων και συμβάντων εμφανίζονται:
-Η/οι κυβέρνηση/σεις με την αντίδρασή τους προ(σ)κάλεσαν την καταστροφή [2]  Στην παρούσα συγκυρία  με την καραντίνα καταστρέφεται η κοινωνία, η έννοια της ελευθερίας και η ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, συνεπακόλουθα και η δυνατότητα βιοπορισμού
-Απίστευτος επικοινωνιακός θόρυβος από τα ΜΜΕ σκόπιμα καλλιεργούμενος, ώστε να υπάρχει χειραγώγηση και κατεύθυνση στην γενική άποψη κι ερμηνεία
-Άγριος πόλεμος επιρροής μεταξύ των ειδικών [3].
Με πλήρη απαξίωση στους χαρακτηρισμούς όσων ξεφεύγουν την εγκαθιστούμενη νέα νορμαλιτέ
-Περιστολή της Ελευθερίας [4]
-Και οι πάντα χρήσιμοι:
ντουντούκες εξαπτέρυγα του κυρίαρχου λόγου 
 

-Ανοίχτηκαν τα μάτια τους απογυμνωμένοι...

Έχουν καταστήσει πολλοί "ανθρωπιστές" που επικαλούνται την αλληλεγγύη την έννοια της Γυμνής Ζωής ως την μόνη αλήθεια της ανθρώπινης ζωής.
Την απλή βιολογική επιβίωση. Όμως η Ελευθερία η ελευθερία κινήσεων το άσκοπο της μετακίνησης είναι εξίσου ζωτικό με το οξυγόνο. Καθώς ο άνθρωπος είναι ον ψυχοσωματικό. Όταν υποφέρει ψυχικά θα αρρωστήσει και σωματικά. Κανένα φάρμακο δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αίσθηση Ελευθερίας , την άσκοπη δίχως προγραμματισμό μετακίνηση. Το Σώμα να πάει όπου του αρέσει γιατί του αρέσει. Θα σας πουν ότι αυτό είναι ατομικισμός. Κάθε άλλο αυτό είναι, καθώς η αίσθηση ζωής η ελεύθερη ροή ζωής, του κάθε ανθρώπου δεν μπορεί να αναπληρωθεί. Κάθε μέρα ανελευθερίας είναι θυσιασμένη μέρα, που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Και διά παντός. Όταν όλα γίνονται επί σκοπό ετσιθελικά ο άνθρωπος ψυχικά υποφέρει και στο τέλος νεκρώνεται. Πεθαίνει εν ζωή. Καθίσταται απογυμνωμένη ζωή.





______________________________________ 

[1] 
"April 3 (GMT)

Italy: the real number of COVID-19 cases in the country could be 5,000,0000 (compared to the 119,827 confirmed ones) according to a study which polled people with symptoms who have not been tested, and up to 10,000,000 or even 20,0000,000 after taking into account asymptomatic cases, according to Carlo La Vecchia, a Professor of Medical Statistics and Epidemiology at the Statale di Milano University.

This number would still be insufficient to reach herd immunity, which would require 2/3 of the population (about 40,000,000 people in Italy) having contracted the virus [source].

The number of deaths could also be underestimated by 3/4 (in Italy as well as in other countries) [source], meaning that the real number of deaths in Italy could be around 60,000.

If these estimates were true, the mortality rate from COVID-19 would be much lower (around 25 times less) than the case fatality rate based solely on laboratory-confirmed cases and deaths, since it would be underestimating cases (the denominator) by a factor of about 1/100 and deaths by a factor of 1/4"

https://www.worldometers.info/coronavirus/country/italy/

[2] 
η στάση της κυβέρνησης το 2010, προσκάλεσε την δημοσιονομική χρεοκοπία.
Το PSI της επόμενης κυβέρνησης την έκανε μόνιμη και πάγια κατάσταση

[3] 
Ο επικεφαλής της Ιταλικής Στατιστικής Υπηρεσίας Gian Carlo Blangiardo

Πληροφορίες από ANSA

"τα πιστοποιητικά θανάτου από ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος δείχνουν ότι "τον Μάρτιο του 2019 υπήρχαν 15.189 και το έτος πριν ήταν 16.220."

[μηχανική μετάφραση]

"Τα στοιχεία για τα πιστοποιητικά θανάτου από ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος δείχνουν ότι "τον Μάρτιο του 2019 υπήρχαν 15.189 και το έτος πριν ήταν 16.220. Παρεμπιπτόντως, σημειώνεται ότι είναι μεγαλύτεροι από τον αντίστοιχο αριθμό θανάτων για τον Covid (12.352) που αναφέρθηκαν το Μάρτιο του 2020 ". Για να πούμε στον Πρόεδρο της Istat Gian Carlo Blangiardo σε συνέντευξή του στο Avvenire, όπου εξηγεί ότι το ινστιτούτο συνεργάζεται με το Υπουργείο Υγείας "για την κατασκευή ερευνών στον τομέα που θα μας βοηθήσουν να δούμε το βυθισμένο μέρος του παγόβουνου Covid", δηλαδή, ασυμπτωματική και παχυσαρκτική.

https://www.huffingtonpost.it/entry/istat-a-marzo-2019-15mila-morti-per-polmoniti-piu-del-covid-19-lavoriamo-per-stanare-parte-sommersa_it_5e85a8adc5b60bbd734f7d34?a4b&utm_hp_ref=it-homepage

[4] 
Λοιδορήθηκε , αλλά δικαιώθηκε πριν περάσουν ούτε 3 βδομάδες

"What do you think the world will be like after this?

What worries me is not only the present, but also what will come after. Just as wars have bequeathed to peace a series of nefarious technologies, in the same way it is very likely that governments, after the end of the health emergency, will seek to continue the experiments that they have not yet managed to carry out: that universities and schools close and only give online lessons, that we stop gathering and talking for political or cultural reasons and only exchange digital messages, that as far as possible machines replace all contact – all contagion – between human beings"

https://non.copyriot.com/giorgio-agamben-normalising-the-state-of-exception-under-the-covid-19-epidemic/?fbclid=IwAR2WU_vZnAzuyoYGUMfPx4MsD4YCf9OpDwt1DgeJoI5TFm6qBZCIp_4n-X0

 

Βινιέτες ....λίγες ακόμα

Για την Φωτογραφία Ι (η δυσκολία της βαρεμάρας)

Το ποιο δύσκολο για έναν φωτογράφο είναι να μην τον διαλύσει ένα απ' ευθείας βλέμμα. Αυτό το

ευθύ τρομερό βλέμμα, το τρομερό κατά Κίκεργκωρ & κατά Μπένγιαμιν που είναι τομή δια-κοπή της επανα-λαμβανόμενης βαρεμάρας αλλά όχι απογύμνωση. Που ρωτάει "Υπάρχει επιθυμία κυρ Φωτογράφε;"


Για την Φωτογραφία ΙΙ (κείμενα & αντι-κείμενα)
Πως μπορείς να φωτο-γραφίσεις δίχως να ξεγυμνώσεις; Δι-ανοίγοντας το νέο, δίχως να πετσοκόψεις;

Τι είναι λοιπόν η φωτογραφία αν όχι ένα κείμενο; Ίσως το πλέον ασυνείδητο του φωτογράφου, άρθρωση της βιωμένης εντύπωσης, εικόνας  που ρέει.
Δε γίνεται να διαβάσεις ένα κείμενο εκτός χωροχρόνου, αποκομμένο από την συγχρονία του. Από την άλλη είναι ενδιαφέρον να διαβάσεις ένα κείμενο σε μια διπλή διαλλεκτική: του χρόνου που εγ-γράφ(τ)ηκε και του χρόνου της ανάγνωσης (όπως την βιώνεις ως Υποκείμενο). Αν τη διαβάσεις απο-κομμένη, αν η φωτογραφία σου απευθυνθεί αποκομμένη, τότε καθίστασαι αντι-κείμενο του βλέμματος. Εκκινεί η ηδονοβλεψία και η εκπόρνευση.
Υπ-άρχει μια σχέση φετίχ των φωτογράφων με τους φακούς τους. Είναι ο ίδιος κίνδυνος στην σύγχυση ανάμεσα στην τριάδα της Βούλησης-Θέλησης-Πράξης του Βλέμματος (η αποφασιστική στιγμή του Bresson[1]) και του οργάνου που είναι το μάτι. Όπου ο κίνδυνος είναι το βλέμμα να ταυτιστεί με το μάτι-φακό.

Επικρατεί στους φωτογραφικούς κύκλους, η φετιχιστική αντίληψη ότι χρειάζεται να είσαι κοντά πολύ κοντά στο αντικείμενο της φωτογράφισης, μόνο που σ' αυτό σέρνεται μια ηδονοβλεπτική αντίληψη. Το να χώνεις τον φακό στην μούρη του ανθρώπου που φωτογραφίζεις είναι σα την ψυχαναλυτική πρακτική όπου ξεγυμνώνεσαι (μα στο ζητά είναι μέρος της ίασης) στο γραφείο του αναλυτή σου: Χώνεις ένα μεγάλο μάτι ψάχνοντας με βουλιμική λαιμαργία, τα απόκρυφα.

[2]

Πασπατεύοντας με το βλέμμα σου τον καθηλωμένο άλλον. "Και ανοίχθηκαν τα μάτια τους ξέρουν ότι είναι γυμνοί. Ράβουν φύλλα συκιάς και φτιάχνουν περιζώματα"[3]. Γέννηση της οδύνης, αντί για γέννηση της δυνατότητας. Δίχως ίχνη [4] το έγκλημα, με μεγάλες επιπτώσεις. Πιάνεις από το λαιμό δύο ανθρώπους και τους καθιστάς αντικείμενα συνενοχής: το(ν) φωτογραφιζόμενο και το(ν) θεατή. Και λές "ιδού η τέχνη κύριοι, η τέχνη της Οδυνηρής χαράς"....

Για τους κοινωνικούς κύκλους...
Ένας συντηρητισμός με μορφή χαριτωμένου μπεμπεκίσματος διαπερνά τα κοινωνικά κυκλώματα, με τις κυκλοθυμικές σχέσεις. Με απολυταρχικούς βασιλιάδες και βασίλισσες , ακόλουθους και κουστωδίες, η απαραίτητη αυλή...

Ξερνάνε χολή εκχύουν όχι σπέρμα που γεννά, ούτε χυμούς απόλαυσης αλλά ελεγχόμενη χυδαιότητα που σαπίζει το επόμενο θύμα. Ο ιστός της αράχνης είναι το σαγηνευτικό μπεμπέκισμα άδηλων κανόνων , οι χαριτωμένοι κανονισμοί της παρέας. Όλα κινούμενη άμμος, βάλτος που παγιδεύει. Είναι το βελούδινο χέρι της επιβολής. Αναγκαία διασκέδαση το θύμα που ξεκοκκαλίζεται, αρκεί να γίνει με στυλ. Είναι η φυλακή της παρέας που κουφή και τυφλή αγνοεί το έξω κόσμο επιβάλλεται στον έξω κόσμο, φωνάζει για να καλύψει την μουσική και το τραγούδι. Εκκωφαντική η ανυπαρξία της.

Για την Α-θανασία
Κύκλοι και απογυμνωτικά βλέμματα (που βλέπεις να σε βλέπουν σε άπειρο αντικαθρέφτισμα) ριζώνουν στην φαντασίωση της αθανασίας. Η μελαγχολική αθανασία εξ' ορισμού αποκλείει την Ανά-σταση. Η αθανασία είναι το άγαλμα, το φαλλικό (εξυψωμένο) μνημείο. Φωτογραφιζόμενος δίπλα στο μνημείο "δανείζεσαι" μέρος από την αιωνιότητα του. "Δανείζεσαι" και την βασιλική ακινησία του. Η (τ)σέλφι είναι εξ-ατομικευμένη μνημειοποίηση (φυσικά και μουμιοποίηση). Μια νεκρή ποίηση. Ο εγκιβωτισμός ανάμεσα σε δυο καθρέφτες. Και το βλέμμα καταντά γυάλινο. Γίνεσαι βασιλιάς ή βασίλισσα με σκήπτρο το κινητό καθρεφτάκι. Μετατρέπεσαι σε αναπαράσταση του είναι σου. Ασυνείδητα σε έχουν καταστήσει ένοχο της ύπαρξής σου. Μια ασυνείδητη απουσία της νομιμότητας για την ύπαρξη. Έχεις χάσει την νομιμοποίηση της αγάπης.

Όμως δίχως αγάπη είναι α-δύνατη η ζωή και στο τέλος εξ-αναγκάζεσαι να δεχτείς συνώνυμο της ζωής τον οδυνηρό έρωτα...

Κι όπου η οδύνη της ενοχής ταυτίζεται με την οδυνηρή αγάπη. Όπου η ενοχή του έρωτα, κρύβει ασυνείδητη ενοχή για την ζωή που δικαιούσαι... Εκεί όπου παραμονεύει ο φύλακας του Κάφκα [5].
Δίνονται Τάλαντα. Καθώς δεν αισθάνεσαι νόμιμος κάτοχος μετράς την αξία τους, τα θάβεις και ζεις μια παρασιτική αναπαραγωγή στην μνήμη των άλλων και το μνημόσυνο τους. Κάνεις επενδύσεις. Οι λίγοι που τα χρησιμοποιούν, ζωντανοί γεννώντας ζωή και βίωμα. Η ζωή αν γεννεί ως τέχνη έχει τεχνική είναι έμπνευση συναντά την αλήθεια. Εξ Αποκαλύψεως βρίσκεται σε τόπους πέραν του γνωστού και του αγνώστου. Σε τόπους πέραν της γνώσης και της σοφίας.

Για τις σχέσεις (τις ερωτικές, τις κοινωνικές)
-Είναι άνδρες και γυναίκες που ασφυκτιούν να γεννηθούν στο φύλο τους, στο σώμα τους...
-είναι και μη-άνδρες και μη-γυναίκες που ά-φυλα καθώς είναι αναζητούν σπονδυλική στήλη για να στηθούν...
Για τους δεύτερους στείρες φαντασιώσεις συνέχεια... Για τους πρώτους χαρούμενο παιγνίδι με τις φωτοσκιάσεις...


Σημειώσεις

[1] Η γνωστή ρήση του Henri Cartier-Bresson
"Photographier: c'est dans un même instant et en une fraction de seconde reconnaître un fait et l'organisation rigoureuse de formes perçues visuellement qui expriment et signifient ce fait" ("To me, photography is the simultaneous recognition, in a fraction of a second, of the significance of an event as well as of a precise organization of forms which give that event its proper expression."). Henri Cartier-Bresson (1952). The Decisive Moment. New York: Simon and Schuster. pp. 1–14.

[2] Απόσπασμα από την ταινία του Στήβεν Σπίλμπεργκ "Ο Πόλεμος των Κόσμων" (War of the Worlds) 2005,  βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του H. G. Wells  

[3]Marie Balmary "Η απαγορευμένη θυσία" Εκδόσεις Γαβριηλίδης - σελ 307 μετάφραση των στίχων 3:7 της Γέννεσης

[4] Αυτό το χρωστώ στην προσέγγιση της Σώτης Γρίβα για τις αιτίες γέννεσης της ασυνείδητης αγωνίας & οδύνης
https://psychiama.blogspot.com/2017/05/blog-post_7.html

[5] Φραντς Κάφκα (Franz Kafka) «Μπροστά στο νόμο»«Όλοι μάχονται για το νόμο», λέει ο άνθρωπος, «πώς τυχαίνει να μη ζητά κανένας άλλος εκτός από μένα να μπει;» Ο θυρωρός νιώθει πως ο άνθρωπος αγγίζει κιόλας στο τέλος και, για να φτάσει την ακοή του που χάνεται, ουρλιάζει: «Κανένας άλλος δε μπορούσε να γίνει δεκτός εδώ, γιατί η είσοδος ήταν για σένα προορισμένη. Πηγαίνω τώρα να την κλείσω.»

μτφρ.: Τεα Ανεμογιαννη

Ρεμπέτικο: παθος, οργή & πένθος, λαϊκό: προσομοίωση, φαντασίωση & μελαγχολία

Από τα τελευταία μεταπολεμικά ρεμπέτικα [1]. Μετά ήρθε το λαϊκό μ' εξωτικές παραλίες γεμάτες τσαχπινογαργαλιάρες αραπίνες...[2]. Το μετεμφυλιακό λαϊκό ήταν η τελική επικράτιση του μεσοπολεμικού αρχοντορεμπέτικου και ελαφρού τραγουδιού επί του ρεμπέτικου. Το ελαφρύ τραγούδι ήταν η καλογυαλισμένη σχεδόν ανούσια μουσική προσποίηση, δίχως ίχνος έστω σαγήνης, η προτίμιση της μεσοπολεμικής ελίτ και των μικροαστών, που καθησύχαζε τους φόβους, έναντι των καταπιεσμένων, προσφύγων. Τους φόβους που πλανιόντουσαν πάνω από την Ευρώπη, μιας πετυχήμένης κομμουνιστικής επανάστασης (όπως συνέβη στην Ρωσία και εξαιτίας του κραχ του 29) των εργατών και των προσφύγων. Το ρεμπέτικο ήταν που τολμούσε να μιλήσει στα ίσα, με σταράτη, αιχμηρή, λιτή και ελικρινή εγγραφή, για  την ανθρώπινη κατάσταση, καταφρονεμένων ανθρώπων που συνθλιβόντουσαν από τα προβλήματα και τις αδικίες της καθημερινής επιβίωσής τους αλλά και από τα προβλήματα και τις επιθυμίες τους στις  ερωτικές σχέσεις.


Εκεί σ' αυτούς τους στίχους σ' αυτό το πέρασμα από τις πεζούλες του Βελουχιώτη, στις ανύπαρκτες αιωρούμενες στο πουθενά παραλίες, φάνηκε η εγγραφή της ήττας των λαϊκών στρωμάτων. Αν το προπολεμικό ρεμπέτικό είχε οργή, πένθος και υπερηφάνια του κάθε εργάτη ως Υποκείμενο, το μεταπολεμικό λαϊκό είχε φαντασίωση, μελαγχολία και μικροαστισμό. Διότι από την τομή με το παρελθόν, του 1ου λαικού κράτους στην Ελλάδα (ΕΑΜ/ΕΛΑΣ - Κυβέρνηση ΠΕΕΑ) βρεθήκαμε να (ξανα)κάθονται στον σβέρκο μας Χίτες, ταγματαλήτες και κάθε λογής ρουφιάνοι, συνεργάτες και τσανακογλείφτες των Γερμανικών κατοχικών δυνάμεων. Τσιράκια και εκτελεστικά όργανα της θέλησης & της εξουσίας μεγαλοαστών και των Εγγλέζων (προπολεμικά), των Γερμανών (επί Κατοχής), ξανά των Εγγλέζων (Α' φάση του εμφυλίου) και τέλος των Αμερικάνων (Β' φάση του εμφυλίου μέχρι την έλευση του Ευρώ).

Αν το ρεμπέτικο ήταν ασυμβίβαστα οργισμένο για την υποτέλεια, το λαϊκό με την κλάψα του ήταν υποταγμένο και βουτηγμένο στην υποτέλεια. Ήταν η δικαίωση του Χατζηαβάτη σε σχέση με τον Καραγκιόζη. Κι αργότερα το 1960 στην μεγάλη του πείνα & πίκρα ο Βαμβακάρης έγραψε το "Απελπίστηκα (Τι πάθος ατελειωτο)" όταν κανείς δεν γούσταρε να ακούσει το ρεμπέτικο και την οργή του.



[1] του Απόστολου Χατζηχρίστου. Τραγουδάει ο ίδιος μαζί με τη Σούλα Καλφοπούλου και το Μάρκο Βαμβακάρη. Ηαχογράφιση το 1949

[2] ο Τσιτσάνης ηχογράφισε τις νύχτες μαγικές το 1946 με την έναρξη του Εμφυλίου. Ήδη όμως είχε εγγραφή η ήττα στα λαίκά στρώματα, μέσω της λευκής τρομοκρατίας, των Δεκεμβριανών και της Συμφωνίας της Βάρκιζας.