Το σαγηνευτικό πρόσωπο της Μεδούσας που σε πετρώνει.

Οι άσκοπες κυκλοφορίες,

 μαγικοί ασυμπτωματικοί,

επικίνδυνος o άλλος εξ ορισμού μολυσματικός

οι επόμενες 15 μέρες θα είναι κρίσιμες,
στην μόνιμη εντατική της κοινωνίας

Οι πούστηδες οι Εβραίοι και οι αράπηδες του 21ου αιώνα.

Το βολικό κακό

Το προσωπικό έγκλημα πάντα λογίζεται ως παράλογο, αιτιολογημένο κάποιες φορές, αλλά τελικά παράλογο, αδικαιολόγητο. Καθώς υπάρχει ένα πρόσωπο που μπορείς να το κατηγορήσεις Το μαζικό έγκλημα αυτό που γίνεται σε μια κοινωνία, πάντα είναι λογικό. Διότι υπάρχει ένας απρόσωπος μηχανισμός που προσφέρει τις απαραίτητες δικαιολογίες.
Και πάντα γραφειοκρατικά δικαιολογημένο. Φροντίζει και γι αυτό ο μηχανισμός πιστοποιημένης αυθεντίας της εξουσίας

Ανοιχτή υπεράσπιση νεοναζιστών κασιδιάρηδων της Λευκορωσίας. Στα πλαίσια πολιτικής και ιδεολογικής υποτέλειας, ειλικρινά δεν περίμενα να το δω σε πρωτοσέλιδο εφημερίδα του πολιτικού ριζοσπαστισμού. Οι ίδιες σελίδες βρίθουν τώρα από τον όρο γυναικοκτονία. 
Προσοχή στις πολιτικές αρθρώσεις μορφωμάτων που εργαλειακά αντιστρέφουν τα μεγέθη.

Άδειες κόγχες & ο Μενγκελικός νόμος 4682/2020....

Προς αποφυγή παρανοήσεων:

Ετούτη την περίοδο κρίνω ως μέγιστο ζήτημα, την πλήρη ιατρικοποίηση της κοινωνίας του υγειονομισμού ως πολιτειακή σχέση και την νομιμοποίηση του υγειονομικού απαρτχάιντ. Με αφορμή την λοίμωξη του SArs-cov2. Καθώς και το σφάξιμο παιδιών που συμβαίνει με την βιομηχανία ψυχικών "διαταραχών". Πάρα πολλοί γονείς "ανακαλύπτουν", μέσω της βιομηχανίας των ειδικών, με τρόμο "προβληματικά" παιδιά. Όταν προβληματικοί είναι οι ειδικοί που φτιάχνουν σταυρούς διάγνωσης όπου καρφώνουν πάνω τους παιδιά & έφηβους. ο γονιός με το βλέμμα καρφί του ειδικού καρφώνει το παιδί ως νόημα προβλήματος & το παιδί βλέπει ένα βλέμμα ειδικού και φόβο.
Το κενό συναντά το κενό, άδειες κόγχες...

Το άδειο βλέμμα που βλέπει πάντα απειλή

Ωραίο θέ(α)μα αυτό!

Το μέλλον που πάντα θα έρχεται με όρους απειλής και κλειστότητας

Και το βλέμμα σαγηνεμένο καρφώνεται καθηλώνεται σε αυτή την εικόνα κινδύνου και απειλής.

Με όρους πορνογραφίας. Μια αντίστοιχη καθήλωση που παθαίνει κάποιος σε εικόνες με την λογική του πορνό.
Ακόμη και ο λόγος ζουμάρισμα περί θύματος.

Ένα είδος υπερσεξουαλικοποίησης της ίδιας της εικόνας καταστροφής.
Η θυματο-λογίκευση ως πορνογραφική κατανάλωση. 

Μισαλλοδοξία 

Η κοσμική θρησκεία και η τυφλή πίστη στους κρατικούς θεσμούς βρίσκεται υπό πλήρη κατάρρευση.

Αυτό που βλέπουμε σε πολλούς ανθρώπους του αριστεροχωριου είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσουν τα φαινόμενα της κοσμικής θρησκείας το ιερατείο και τον Θεό-ορθολογικό Κράτος-Επιστημονικός Θεσμός.

Αυτό βλέπουμε . Και θα σφάξουν πολύ κόσμο για να σώσουν αυτό. 

Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα πιστεύεις και προσβλέπεις σε θεό/θεούς.  

Και έτσι δηλωμένα άθρησκος ασκείς θρησκευτικές πρακτικές.

Η πολιτική του ρευστού μέσα στο κενό δοχείο του σώματος

Η πριμοδότηση το προμοτάρισμα της ψυχολογικοποίησης και ο κομφορμισμός της παιδαγωγικής, η βιομηχανία διαγνώσεων διαταραχών στα παιδιά, η άκαμπτη και μονοδιάσταση νοηματοδότηση "εμφυλοποιήσεων" της παιδικής σεξουαλικότητας που στις ΗΠΑ έχει καταστεί εργοστάσιο παραγωγής πολιτικής επέμβασης στα σώματα παιδιών με χημική χειραγώγιση της εφηβείας (puberty blockers) , είναι μερικές από μόδες υποκατάστασης του πραγματικά ριζοσπαστικού πολιτικού λόγου.

Παρα-βλέποντας το κακό

Η απουσία λόγου για όλα αυτά, η μονοδιάσταση και άκαμπτη "έμφυλη" ερμηνεία , του κακού στις ανθρώπινες σχέσεις, απλά δείχνει την απουσία πραγματικά ριζοσπαστικού λόγου. Δείχνοντας το νύχι στην γροθιά του μηχανισμού της κοινωνικής καταπίεσης δεν ονοματίζεται πολιτικά πέραν της γροθιάς.
Δεν βλέπεις από που εκκινεί η γροθιά και που κατευθύνεται.

Όταν σιωπάς ή/και στηρίζεις την μετατροπή της κοινωνίας σε στρατόπεδο, όταν συναινείς στην κατάργηση του σωματικού αυτεξούσιου πως μπορείς να μιλάς επιτελεστικά κι όχι ρητορικά για την υφέρπουσα βία στις σχέσεις των ανθρώπων;

Όταν αναδεικνύεις την ΜΙΑ ΜΟΝΟ μορφή επιθετικότητας την φανερή κι επικεντρωμένη και όχι το γενικότερο πλαίσιο ποιοτήτων βίας της ζωής υπό διαρκή εποπτεία σε στρατόπεδο , εξ-υπηρετείς πολιτικά το γενικότερο πλαίσιο βίας.

Είναι λοιπόν ένας πολύ σοφιστικέ τρόπος να φωνάζεις περί εξουσίας δίχως να μιλάς πραγματικά για την εξουσία.

Το αποκλεισμένο μέλλον

Υπάρχει ένας μύθος γύρω από την αυτοκτονία (με αφορμή την αυτοκτονία ενός μετανάστη στην Ιταλία) που έχει καλλιεργηθεί από τους Ψ επαγγελματίες επειδή τους βολεύει στις ξεπέτες:
Αυτός του "αυτοκτονικού ιδεασμού".
Ούτε η επονομαζόμενη κατάθλιψη ούτε η επονομαζόμενη ψύχωση είναι η γενεσιουργός αιτία μιας αυτοκτονίας.
Γενεσιουργός αιτία είναι η προσδοκώμενη ζωή ως μια βέβαια μορφή πλήρους αποκλεισμού από το μέλλον.
Η βεβαιότητα της πλήρης απανθρωποιησης του αποκλεισμένου μέλλοντος ως μόνης δυνατότητας των ανθρωπίνων σχέσεων.
Είναι κάτι που έρχεται απ΄ έξω προς τον άνθρωπο (ως βίωμα και βιωμένη ύπαρξη - being & existence) κι όχι κάτι που εκπορεύεται από μέσα.


Καθώς είναι οντολογικό ζήτημα αυτό του απονεκρωμένο μέλλοντος που πνίγει τους ανθρώπους
Αν έχεις εκπέσει της οντολογίας σου , χρειάζεσαι ένα συμβολικό χαλινάρι ως υπερεγωτικό Νόμο απαγόρευσης που νοηματοδοτείται συμβολικά για να συμμαζέψει μια ζομποειδή κατάσταση ενορμήσεων
Η αγαπητική σχέση με τον έτερο (οντολογικά) είναι που καθιστά την επιθυμία τόπο (χωροχρονικά) χαράς κι όχι πηγή οδύνης λόγω ανεκπλήρωτου.

Αδιαπραγμάτευτα, [1]

... το Είναι, είναι  που αποτρέπει τις σχέσεις κτήσεις. Κι αυτές υπάρχουν εκατέρωθεν κι όχι μόνο από την μια μεριά.

 -Αφού δεν μπορώ να είμαι, ας κατ-έχω

Οι ντελεζιανές επιθυμητικές ροές έχουν κάποιο νόημα αν τις αντιληφθείς οντολογικά . Ως κάτι που εκπορεύεται , πλεονάζει επιθυμητικά κι εκπορεύεται.
Για να γίνει αυτό μόνο σε σχέση Προσώπου με Πρόσωπο μπορεί να γίνει.
'Όχι προς αντικείμενα.
Αντικείμενα σε μια Ντισνευλαντ παραγωγής υπεραξίας απόλαυσης. Ο άλλος ( μα κι εσύ )  αποκομμένα όργανα τεμαχισμένου σώματος  συρρικνώνονται σε αντικείμενα εν-όργανης σεξουαλικής γυμναστικής. Κάνεις το δοσμένο πρόγραμμά σου κρίνεις κι υπό-κρίνεσαι. 

Αλλά με Πρόσωπο σε Πρόσωπο εκ του οποίου εκπορεύεται Ενέργεια Βούληση Θέληση εκφρασμένα αγαπητικά υπάρχει χρόνος , υφίσταται μέλλον , εκπλήξεως τόπος υπάρχει η ανοιχτωσιά του αγνώστου. Υπάρχει και το ρίσκο. Και το ρίσκο έχει επενδυθεί στις μέρες μας με οσμή θανάτου.

__________________________

Δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα

Μιλώντας για δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Κι όπου τα όνειρα εγκλωβίζονται στο Λόγο του Κυρίου μεταμφιεσμένος σε Λόγο της Επιστήμης.
Εγκλωβισμένοι στο "ότι πουν οι ειδικοί". Όπου πολλοί "αριστεροί" θα κλαψομουνιάζουν αλλά κατά βάσιν επειδή θα είναι επιστημονικοφανείς οι φετφάδες θα τους δέχονται. Και θ' αναζητούν πιο ανθρώπινη διαχείριση, κατά το "καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο". Πολλοί "Αριστεροί" δεν έχουν ξεφύγει από τον Αγαμέμνονα ή και αυτόν τον Κρέοντα. Που σημαίνει πρόθυμες θυσίες υπέρ της Πόλης (Πόλης σκέτης αφηρημένης οντότητα δίχως τους Ανθρώπους - οι άνθρωποι ως απρόσωπη μάζα) δίχως καν τα ερωτήματα που αναδύονται στην τραγωδία "Αντιγόνη". Η Αρχαιοελληνική Γραμματεία αναγνωρίζει μόνον μια Θεότητα, μόνον έναν πραγματικό θεό στον οποίο υποτάσσονται θνητοί κι αθάνατοι. Την Αναγκαιότητα. Και οι "αριστεροί" της εποχής μας δεν πάνε πέραν της Αναγκαιότητας. Ορίζουν την πολιτική τους μέσα στα πλαίσια της Αναγκαιότητας. Οι Αριστεροί βρίσκονται στην θέση των ελληνιστικών φιλοσόφων της Αθήνας κατά το 60-70 μΧ όπου ήρθε και συνομίλησε ο Παύλος, τον περιγέλασαν και τον λοιδόρησαν, καθώς κατ' αυτούς τίποτα δεν ξεφεύγει από το ατσάλινο χέρι της αναγκαιότητας, ούτε του θανάτου. Η μελαγχολία του Παγανισμού συμβαίνει καθώς πάντα στο τέλος, περιμένει η φθορά του θανάτου.

 Είναι το ανυποχώρητο της Επιθυμίας (οπότε προηγείται η Ελεύθερη Βούληση και Θέληση που δεν υποτάσσεται στην Αναγκαιότητα) όπου σε βγάζει στην ζωή ως εκπληρωμένη χρονικότητα. Μιας ανυποχώρητης ζωής. Πέρα από τον φόβο του θανάτου. Γι αυτό και δεν αναγνωρίζουν ότι μέσω της αναγκαιότητας επιβάλλονται οι δικτατορίες και οι ολοκληρωτισμοί. Γι αυτό και μονίμως πιάνονται με εσώρουχα αγουροξυπνημένοι. Ο κομμουνισμός συναντάται με την Βίβλο καθώς διεκδικεί στις ανθρώπινες σχέσεις την ελεύθερη Θέληση και Βούληση ως αληθινή και πλήρη ανθρώπινη Φύση ενός ενσαρκωμένου ζωντανού επιθυμούντος ανθρώπινου όντος. Το ανυποχώρητο της Επιθυμίας (οπότε προηγείται η Ελεύθερη Βούληση και Θέληση που δεν υποτάσσεται στην Αναγκαιότητα) που δεν είναι απρόσωπη, αλλά εκφράζεται από και διά μέσου του Προσώπου. Αυτού του εναδικού κι ανεπανάληπτου χαρακτηριστικού.
Το τρισυπόστατο του Όντος:
Ψυχή Πνεύμα & Σώμα. Και στο Σώμα είναι που ορίζεται ο τόπος της Αλήθειας. Και είναι πολύ κεντρικό ζήτημα αυτό της ενσάρκωσης. Δίχως συμβιβασμούς. Δίχως τους αστερίσκους της αναγκαιότητας. Οι συμβιβασμοί οδηγούν σε ομοιώματα (Simulacra) και σε καταστάσεις προσομοίωσης. Το Σώμα που επιζητούν με τα κλειδαμπαρώματα να το καταστήσουν ένοχο φορέα μεταδοτικών μολύνσεων, αποστειρωμένο αντικείμενο ή φορέα παραβιάσεων, καθώς στο σώμα είναι που εμφανίζονται τα σημάδια της οδυνηρής ανελευθερίας, στην μορφή αυτοάνοσων ή εκφυλιστικών ασθενειών.

Το σώμα είναι που θα βρεθεί αποστερημένο από την επαφή του έτερου, αγνώστου, λόγω της αναγκαιότητας που επιβάλλουν οι συνθήκες. Ο έτερος και ο άγνωστος καθίστανται απειλή. Το λίκνο κάθε ανθρώπου , το σώμα του καθίσταται απειλή. Που η μόνη δυνατότητα είναι να το διαχειριστείς ώστε να το εξυγιάνεις. Η διαχείριση είναι οικονομικής φύσεως, όπως τα δημόσια οικονομικά πρέπει να υπόκεινται στην ηθική του υγιούς. Να είναι εξυγιασμένα μέσω της στέρησης (λιτότητας).
Αυτή την δικτατορία, αυτόν τον ολοκληρωτισμό, μες την τυφλότητα του επιστημονισμού τους, οι "Αριστεροί" δεν τα αναγνωρίζουν.

Το δικαίωμα στο ταμπελάκι σου...

Αγάπη
 Η Αγάπη βρίσκεται στο απροσδόκητο των όψεών της, αλλά Αγάπη δεν είναι μια κατάσταση όπου εξαφανίζεσαι από τον χρόνο (αμνησία) για να μην υποφέρεις. Συνειδητά ή ασυνείδητα, ρητά ή άρρητα...


Όψεις του Πραγματικού, η Αγάπη
Ασθενείς όταν οι Όψεις του Πραγματικού συρρικνώνονται σε  μια δοσμένη φαντασιακή κατασκευή,  πολλαπλότητα του Ενός. Γιατί μέρος της Αγάπης είναι Πραγματικό, ρέει και πάλλεται μέσα στο σώμα...
Συρρικνούμενη γίνεται ακινητοποιημένο σημειακό δικαίωμα, μια αποξηραμένη και σταφιδιασμένη επί-γραφή. Η αγάπη (ενσαρκωμενη και όχι πλατωνικη)  θα εμφανιστεί με όψη και λόγο απρόσμενο.  Εκτός προδιαγραφών και καλουπιών.  Αν ως άνθρωπος έχεις πιστέψει ότι είσαι καταδικασμένος και ανάξιος αγάπης μπορεί και να μην αντιληφθείς και να την προσπεράσεις ή να την απαρνηθείς[1].

Κατάθλιψη
Δεν είναι  ασθενής αυτός που την εκ-δηλώνει, αλλά έκανε την τρέλα να θυσιάσει το είμαι της επιθυμίας του. Στουκάρει στον μεγάλο θεριστή και καταλαβαίνει την μαλακία της τρέλας που είχε κάνει. Γιατί ο χρόνος δεν γυρνά πίσω ειδικά αν έχει θυσιαστεί. Μόνο από το μέλλον μπορεί να ανακτηθεί [2].
Άλλο να καταλάβεις ότι  έχεις χάσει τον χρόνο σου και άλλο να τον έχεις θυσιάσει, καθώς βρέθηκες να αγωνιάς μπλεγμένος σε ένα δικτύωμα (οικογενειακό συνήθως) που σε έκανε να τον (και να σε) θυσιάσεις.
Συνειδητοποιείς ότι και εσύ θα πεθάνεις. Η εμφάνιση της φρίκης  εμπρός στον θάνατο, είναι όταν έχεις κάνει υπαναχωρήσεις έναντι αυτών όπου, πραγματικά ζούσες. Κατάθλιψη  εμφανίζεται, όταν η ζωή σου βρίσκεται εκτός επιθυμίας, όταν εκτός Τόπου βρίσκεσαι, όταν δεν βρίσκεσαι .
Όταν έχεις ανταλλάξει την ζωή σου (χωροχρονικά) με μια έξωθεν καλή εικόνα. Έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχεις υποδουλώσει τον Τόπο σου σε μια ψεύτικη υπόσχεση.

Τόπος
Ο Τόπος είναι ο ζωντανός βιωμένος χωροχρόνος σου

Απελευθέρωση
Σκληρός ο λόγος της απελευθέρωσης. Χρειάζεται να μισήσεις ότι σε καθηλώνει.
Να κάψεις τα πολύτιμα δεσμά που έχεις συμπεράνει ότι είναι η μόνη σου ταυτότητα, η μόνη σου δυνατότητα. Να αποποιηθείς το δικαίωμα ενός μέλλοντος που μόνη του δυνατότητα είναι να είσαι ένα καταθλιπτικό υποζύγιο του παρελθόντος. Κι αν δεν θλίβεσαι συνειδητά καταθλίβεται το σώμα σου, από την ανεξήγητη ασθένεια. Όλα πήγαιναν τόσο καλά μέχρι που κατέρρευσε το υποζύγιο, καταβροχθισμένο από το παρελθόν (αυτή η τόσο οξεία και αιχμηρή προϋπόθεση της ελευθερίας είναι της Καινής Διαθήκης)  [3].

Ήδη νεκροί. Μεταμεσονύκτιοι (δια[σ]τροφικοί) εφιάλτες της επιλογής. 
Υπάρχουν κάποιοι Ισπανοί που φτιάχνουν λουκάνικα με το αίμα τους.  Έχουν και ένα μίνι μανιφέστο του αυτοκανιβαλισμού,  αυτοφαγίας.  Επιλογή...

Αναίμακτες αιματηρές θυσίες
Από τα αρχαία χρόνια το αίμα ήταν ο συνδετικός ιστός του Οίκου, προς τον οποίο είχες Ιερό Χρέος. Και η θυσία κατ' ουσίαν ήταν, σπονδή αίματος. Το υγρό της ζωής που το προσέφεραν μη και ζωντανέψουν τα ξόανα.

Ολοκληρωτισμός...
Ο Ολοκληρωτισμός εκκινεί όταν επιβάλλεται η μία και μόνη όψη των Πραγμάτων.  Ολοκληρωτισμός δεν είναι η αντίληψη όπου ένα Πράγμα δεν συμπίπτει με ένα άλλο  Πράγμα. Ολοκληρωτισμός δεν είναι  η  αδιαπραγμάτευτη διακριτότητα της Διαφοράς. Ολοκληρωτισμός δεν είναι η άρνηση της εναλλαξιμότητας των καταστάσεων του Πράγματος. Ολοκληρωτισμός δεν είναι όταν αρνείσαι  την εφαρμογή της αντιμεταθετικής ιδιότητας στην ανθρώπινη κατάσταση.

Εξαφανίζοντας (σοβαντίζοντας) το περίγραμμα της Εξόδου Ι
Οι περισσότεροι πολιτικοί σχηματισμοί της επονομαζόμενης Αριστεράς (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλετικής) είναι ρητά ή άρρητα, συνειδητά ή ασυνείδητα συμβιβασμένοι με την ιδέα ότι ο καπιταλισμός είναι αναπόδραστος. Στην πράξη πολλές φορές συνεργούν ως πρόσωπα με την εξουσία της πολιτικής και του χρήματος. Η πολιτική τους θέση και λόγος, κινούνται πάρα πολλές φορές κεντροβαρισμένα από φετίχ, ομοιώματα προσωπικών σχέσεων. Οι δράσεις τους συμβαίνουν ύστερα από συνήθως κοντόφθαλμες και ρηχές αναλύσεις της συγκυρίας, με αποτέλεσμα μια εντελώς πατερναλιστική πολιτική παρουσία που η αστοχία της, προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από θεωρητικολογίες που γεννούν σύγχυση. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: δίχως σοβαρή θεωρητική επεξεργασία και ανάλυση δεν μπορεί ένα πολιτικό Υποκείμενο, τόσο ατομικό όσο και συλλογικό, να Πράξει προς την κατεύθυνση του κοινωνικού μετασχηματισμού, όπου θα μας φέρει πέραν του Καπιταλισμού. Η επονομαζόμενη αριστερά στην καλύτερη περίπτωση εμφανίζεται με μια αερική μή γειωμένη αφέλεια, στην χειρότερη προκαλεί εσκεμμένη σύγχυση που καθηλώνει στην κοινωνική αδράνεια.

Εξαφανίζοντας (σοβαντίζοντας) το περίγραμμα της Εξόδου ΙΙ
Η πραγματικά ευφυής εξουσία φροντίζει να εξαφανίσει το ίχνος (περίγραμμα) της Εξόδου, ιχνογραφόντας παράλληλα  ένα ψεύτικο περίγραμμα σε έναν τοίχο (αναπαριστώντας μια Έξοδο). Όταν με την ορμή που γεννά η επιθυμία, προσπαθήσεις να περάσεις στην υπόσχεση Εξόδου τρακάρεις στο τοίχο. Έτσι έχει στηθεί η παγίδα. Έτσι εμπεδώνεται και η α-δυνατότητα της Εξόδου και η ύπαρξη του Άλλου δρόμου. Μετά εύκολα μπορεί να απευθυνθεί η μομφή της αποτυχίας σε εκείνον και εκείνους που αναζητούν την Έξοδο. Και από  τον πόνο της πρόσκρουσης στο τοίχο ακινητοποιούνται. Έτσι προσφέρουν συνειδητά ή ασυνείδητα τις υπηρεσίες τους πρόσωπα και πολιτικοί σχηματισμοί της επονομαζόμενης Αριστεράς που λειτουργούν ως πολιτικά μορφώματα και παράγουν σύγχυση. Στείροι ως μήτρες επ-ανάστασης, εγκυμονούν το τίποτα.

Ήδη νεκροί ΙΙ. Ολοκληρωτικό δικαίωμα (επιλογή στο ταμπελάκι σου)
Ολοκληρωτισμός είναι όταν σου αρνούνται την ροή γύρω από την εμφάνιση των Πραγμάτων. Την δυνατότητα του βλέμματος επί μιας έτερης όψης. Που είναι διαφορετικό από την άλλη μιά όψη. Στην πρώτη υπάρχει διαφορά, στην δεύτερη  κατάσταση, σύγχυση.
Δικαίωμα σκέτο, ολοκληρωτικό δικαίωμα. Δίχως τις όψεις της βιωμένης επιθυμίας, δίχως τις όψεις της ενσαρκωμένης   απόλαυσης.
Η ανθρώπινη ύπαρξη εν μέσω προ-διαγραφών. Αυτό είναι δικαίωμα στο ταμπελάκι σου και μόνο. Εκεί που υπήρχε βίωμα,  ξαφνικά νάααασου ένας αποκλεισμός και αντίδωρο  σου δίνουν μια τεράστια ταμπέλα να την κουβαλάς, σταυρό με βεντούζες στην πλάτη σου. Αποκλείεται η βίωση του ενσαρκωμένου ερωτισμού, της αγάπης  που αβίαστα μπορεί να γεννά την βίωση της μητρότητας, την βίωση  της πατρότητας. Αυτά δεν είναι ρόλοι, είναι σωματικοί Τόποι. Που συμμετέχει σώμα πνεύμα και ψυχή.  Και όχι ένα δικαίωμα στην μίμηση ενός ανδρικού ή γυναικείου σωματικού σχήματος. Εκεί που υπήρχε η αντίληψη της διαφοράς, το νομικό δικαίωμα  επιβάλλει εξ-ουδετέρωση αυτής υπαρξιακής κατάστασης, στην ζωή μιας γυναίκας και ενός άνδρα (ανεξάρτητα της σεξουαλικής τους εκδήλωσης). Μπλοκάροντας την επιθυμία αποκλείοντας την απόλαυση. Στο τέλος μένεις συντροφιά με ένα αποξηραμένο δικαίωμα και μια αφόρητη δυσφορία. Κι αναζητάς με κάθε τίμημα την μη-μοναξιά.

Το τερατώδες Πράγμα
Η καθήλωση σε μια και μόνο όψη δίχως αρθρώσεις, απειλείται από την  παρουσία του Έτερου ως Άλλου. Από το ερώτημα της ημιδιαφανούς παρουσίας του. Γίνεται αντιληπτή ως Φόβος  εμφάνισης ενός τέρατος/Πράγματος. Εκεί γεννάται ο ρατσισμός. 

Οι όψεις του Προσώπου πέφτουν κατάχαμα...
Με τα τόσα που λέγονται και γράφονται, τα οποία εξομοιώνουν Όντα και μη-Όντα (ανθρώπους & ζώα) : Οι έννοιες του Όντος και του Προσώπου, της Βούλησης & της Θέλησης (εκεί εδράζεται η Ηθική) αφορά το ανθρώπινο πεδίο. Όταν η διαφορά αυτή χάνεται, διαχέεται το Πρόσωπό σου: πολλές δυστυχίες, καταθλίψεις και τρέλες εκκινούν[4].
 Είναι το Πρόσωπο  στο Υποκείμενο, η ηθική διάκριση μεταξύ του Καλού και του μη-Καλού. Προσωποποιώντας τα ζώα, υπο-δηλώνεται ότι οι άνθρωποι ψάχνουν να ανακτήσουν, με τα ζώα ως μεσολαβητή, το πεσμένο Πρόσωπό τους...

Ήδη νεκροί ΙΙΙ. Κάπως έτσι με μη-αγάπη, τα απέθαντα βαμπίρ αγαπούν να αγωνιούν ...
Για όσους βλέπουν το χάσμα της γής και θέλουν να πέσουν να συγχωνευτούν στην μαύρη τρύπα της μάνας-γης...
Φοβού την αγάπη που για ν' αγαπήσει, καταβροχθίζει, τίποτα δεν γεννιέται και όλα χωνεύονται από σκουλήκια στο πέρασμά της...

Τρώγοντας τον χρόνο
...για να έρθει τι; Το τίποτα. Τρώγοντας την ίδια σου την ύπαρξη. συρρικνώνοντας τον χρόνο πετάς στην φωτιά κομμάτια ολόκληρα από εσένα....

Α-συνείδητο, το παιγνιώδες
κάποια μελετηρά αυγά μελετούσαν.
Κάποια τρία ίσως στον αριθμό, είπαν:
"από την πολλή χτυπημένη μελέτη, ομελέτα γίναμε", και τ' άλλα τρία, απάντησαν: "κι εμείς αυγά μελάτα"...

Αρρωσταίνοντας...
Δεν θανατώνει, δεν αρρωσταίνει η συνάντηση με το Πραγματικό. Κάθε άλλο καθώς το Πραγματικό με την αλήθεια του, γεννά την ζωή. Αυτό που αρρωσταίνει ή/και θανατώνει είναι μια καθήλωση σε μια φαντασιακή ταύτιση Πραγματικού & Συμβολικού μια στάσιμη φαντασίωση του πραγματικού, μια άχρονη Φαντασίωση του Πραγματικού.

Εξάρτημα κι εξάρτηση
Όταν γίνεσαι (ή αφήνεσαι στο να γίνεις) εξάρτημα, μέρος ενός (επικοινωνιακού) μηχανισμού, πόσο μπορεί να μιλάς για τα ανθρώπινα με ένταση κι αλήθεια;
Προσωπικά δεν διαχωρίζω γέννημα/έργο από τον γεννήτορα/άνθρωπο.
Το υποκείμενο που γεννά τέχνη είναι ένα και όχι τεμαχισμένο σε κουτάκια με ιδιότητες/προσωπικότητες.
Ο δημόσιος λόγος απαιτεί ειλικρίνεια, διαφορετικά απογυμνώνεσαι και τα λόγια με τέχνη που φτιάχνεις, φαντάζουν χάρτινοι αγγέλοι.

Η Εποχή της Οθόνης-αβύσσου
Η εικόνα εκλύει τεράστιες δυνάμεις ενόρμησης.
Στην ανθρώπινη κατάσταση η ενόρμηση είναι το ανάλογο των πυρηνικών δυνάμεων στην υποατομική φυσική.
Αυτά ως ένα σχόλιο για την εκούσια μετάδοση και έκθεση της εικόνας της φρίκης που επέλεξε ο φασίστας τρομοκράτης στην Νέα Ζηλανδία

Η άρρητη συντήρηση των Gender Politics
[ή οι πολιτικές συρρίκνωσης στο (σωματικό) σχήμα (και μόνον)]
Από το πολιτικό ερώτημα του  "είναι/Είμαι", τα genter politics   καταλήγουν στο συρρικνωτικό  "έχει/δεν έχει".  Σε ένα δικαίωμα "έχειν" γυναικείου σχήματος. Από εκεί που είναι ενσαρκωμένη μια γυναίκα (υπαρξιακά βιωματικά),  καταλήγουμε σε ένα  δικαίωμα "έχειν γυναικείου σχήματος". Αλλά ουδέτερο. Έχει ένα γυναικείο σχήμα δίχως την ύπαρξη και το βίωμα. Δίχως ας πούμε την συμμετοχή του σώματος. Το οποίο εκβιάζεται φαρμακευτικά προς ένα καλούπι συγκεκριμένου σχήματος.
Αντίστοιχα αν και λιγότερο εμφανές και στους άνδρες, καταλήγουν σε ένα συγκεκριμένο ανδρικό σχήμα. Οι τρανς βρίσκονται σε έναν μη-τόπο από πλευρά βιώματος. Ποιο εμφανές είναι στους άντρες τρανς, ως γυναίκες. Σωματικά οι γυναίκες έχουν ως βίωμα την εμφάνιση της περιόδου.  Θα αναγκαστούν οι άνδρες ως τρανς γυναίκες να προσομοιώσουν  φαρμακευτικά την περίοδο; Θα υπάρχουν σκευάσματα που θα εμφανίζουν και το "αίμα"  της γυναικείας σωματικότητας; Καθώς  στο συμβάν της τεκνογονίας η γυναίκα, συμμετέχει και εγγράφεται το σώμα της και στο σώμα της. Δεν το θέτω με όρους διπόλου (καλό κακό) αλλά με την αντίληψη της διαφορετικότητας, Καθώς σωματικά ένας άνδρας δεν συμμετέχει στην κύηση, θα ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο για να συναντήσει την σχέση του με το παιδί του που γέννησε η αγαπητική συνάντηση με το σώμα της ερωμένης του. Οπότε αυτό είναι κάτι διαφορετικό από τον δρόμο μια γυναίκας που γίνεται μητέρα και την οδηγεί στην μητρότητα. Αυτά όλα ξαφνικά καταλήγουν σε νομικούς ορισμούς που έξω από το κράτος (και την εξουσία του βεβαίως βεβαίως) δεν βρίσκουν προσ-γείωση.

Αναπαράσταση και απεικόνιση Αναπαραγωγή υπάρχει για φωτογραφίες που επί-λέγονται προς εμφάνιση (κάποτε επί του υλικού μέσου ) πλέον επί της οθόνης. Τι γίνεται με εκείνες τις φωτογραφίες που δεν εμφανίζονται δημοσίως;
Αλλά παρ' όλα αυτά αποτελούν ήδη φωτογραφικά συμβάντα ( πχ Λαρτιγκ) μέχρι την δημοσίευσή τους; Το Πραγματικό της Φωτογραφίας ( γεννάται ως επίπτωση) και του βλέμματος είναι η, κάθε φορά, απ-ελευθέρωση του κλείστρου. Ως απ-ελευθέρωση του επιθυμούντος βλέμματος, μέρος της ενσαρκωμένης ροής που λέγεται και ανθρώπινη ύπαρξη.Το κλείστρο μαζί με το διάφραγμα και το κάδρο (πλαίσιο + γωνία λήψης) λειτουργούν ως αφαιρέσεις φαντασιακές, συμβολικές επί της πραγματικότητας. Είναι μυστήρια η τέχνη της φωτογραφίας μιας και δημιουργείται από μόνο μια ευκαιρία φωτο-γραφισης κάθε φορά. Κι εμφανίζεται στις πραγματικές φωτογραφίες, ως μια (μικρή μπορεί και μεγάλη) έκπληξη. Ταυτόχρονα αναπαράγεται δημοσίως ως πολλαπλή εμφάνιση.




Σημειώσεις
[1] Κάτι ανάλογο προσεγγίζει και ο Ντελέζ στο Κινηματογράφος 1: Η εικόνα-κίνηση, σελ 81-89

''[...] Πρόκειται μάλλον για μια αέρια κατάσταση. Εγώ, το σώμα μου, αποτελώ κατά βάση ένα σύνολο μορίων και ατόμων που ανανεώνονται διαρκώς. Μα μπορώ να μιλάω για άτομα; Δεν θα ξεχώριζαν από τους κόσμους, από τις διατομικές επιρροές (παρ.8). Πρόκειται για μια κατάσταση της ύλης τόσο θερμή, που δεν είναι δυνατό να διακρίνουμε μέσα της στερεά σώματα. Είναι ένας κόσμος καθολικής μεταβολής, καθολικού κυματισμού, καθολικού παφλασμού: δεν υπάρχουν ούτε άξονες ούτε κέντρα, ούτε δεξιά ούτε αριστερά, ούτε πάνω ούτε κάτω.. {...]
Το απόσπασμα υπάρχει στον παρακάτω σύνδεσμο
https://bestimmung.blogspot.com/2013/07/gilles-deleuze.html


[2]  Όμως για ν' ανακτηθεί ο χρόνος απ' το μέλλον χρειάζεται να πιστέψεις σε μια τέτοια δυνατότητα. Χρειάζεται το άλμα της Πίστης. Χρειάζεται να πας κόντρα στην λογική που έχει εγκατασταθεί σαν κισσός πάνω σε τοίχο.

[3] Κατά Λουκάν 9.57 -9.62 & 14.15 – 14.35
[...]
Ἀκολούθει μοι. ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι ἀπελθόντι πρῶτον θάψαι τὸν πατέρα μου. 60εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς· σὺ δὲ ἀπελθὼν διάγγελλε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 61Εἶπε δὲ καὶ ἕτερος· Ἀκολουθήσω σοι, Κύριε· πρῶτον δὲ ἐπίτρεψόν μοι ἀποτάξασθαι τοῖς εἰς τὸν οἶκόν μου. 62εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.
[...]
26 Εἴ τις ἔρχεται πρός με καὶ οὐ μισεῖ τὸν πατέρα ἑαυτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν, οὐ δύναταί μου μαθητής εἶναι. 27καὶ ὅστις οὐ βαστάζει τὸν σταυρὸν ἑαυτοῦ καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου, οὐ δύναται εἶναί μου μαθητής. 28τίς γὰρ ἐξ ὑμῶν, θέλων πύργον οἰκοδομῆσαι, οὐχὶ πρῶτον καθίσας ψηφίζει τὴν δαπάνην, εἰ ἔχει τὰ πρὸς ἀπαρτισμόν, 29ἵνα μήποτε, θέντος αὐτοῦ θεμέλιον καὶ μὴ ἰσχύσαντος ἐκτελέσαι, πάντες οἱ θεωροῦντες ἄρξωνται αὐτῷ ἐμπαίζειν, 30λέγοντες ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἤρξατο οἰκοδομεῖν καὶ οὐκ ἴσχυσεν ἐκτελέσαι; 31 [...]Κατά Ιωάννη 6.52-6.65
[...]
60 Πολλοὶ οὖν ἀκούσαντες ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπον· Σκληρός ἐστιν ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν; 61εἰδὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐν ἑαυτῷ ὅτι γογγύζουσι περὶ τούτου οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει; 62ἐὰν οὖν θεωρῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τὸ πρότερον; 63τὸ Πνεῦμά ἐστιν τὸ ζῳοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδέν· τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστιν. 64ἀλλ’ εἰσὶν ἐξ ὑμῶν τινες οἳ οὐ πιστεύουσιν. ᾔδει γὰρ ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἰησοῦς τίνες εἰσὶν οἱ μὴ πιστεύοντες καὶ τίς ἐστιν ὁ παραδώσων αὐτόν.

[4] Πριν συμβεί ο πρώτος φόνος στην Βιβλική Αφήγηση ο Θεός παρατηρεί ότι στον μελλοντικό φονιά έχουν πέσει (έχουν αφαιρεθεί ;  ) το πρόσωπο/πρόσωπά του. Η όψη/όψεις του. Δεν έχει πλέον πρόσωπο ο Κάιν. 

Για την ταινία: 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος (ένα Οντολογικό ερώτημα)

Βγήκε η επανέκδοση του 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος, με ανατύπωση από το 70άρι αρνητικό φιλμ.

Η ταινία δυστυχώς έχει σκουριάσει σε κάποια ζητήματα πλοκής, ειδικά στο "αινιγματικό" 3o μέρος  (Jupiter & infitive) και κυρίως στον επίλογο με την εμφάνιση του "κοσμικού" μωρού. Η σαγήνη που ασκεί, είναι ένα  ψευδο-αίνιγμα πιθανότατα απόηχος βουδιστικών/ανατολίτικων  αντιλήψεων όπου η διαδοχική μετενσάρκωση οδηγεί σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης. Όπου τα ανώτερα σημαίνουν την εγκατάλειψη του σώματος. Αυτές οι αντιλήψεις είχαν μεγάλη επιρροή,  σε όλη την δεκαετία του 60, στους "προοδευτικούς" κύκλους των διανοούμενων, ειδικά στον Αγγλοσαξωνικό κόσμο.

Τα καλύτερα της ταινίας είναι οι σκηνές στο διαστημόπλοιο "Discovery" ("Ανακάλυψη"). Όπου κορυφώνεται η διαμάχη λόγων και λογικής μεταξύ της τεχνητής και ανθρώπινης νοημοσύνης. Όπου η τεχνητή εμφανίζεται ποιο ανθρώπινη από την ανθρώπινη. Είναι στον Λόγο της Μηχανής που εμφανίζεται ερώτημα. Σε όλη την ταινία μόνο  στην σεκάνς του Διαστημοπλοίου,  εμφανίζεται η άρθρωση ενός σοβαρού λόγου. Σε όλη την υπόλοιπη ταινία οι διάλογοι μεταξύ των ανθρώπων είναι άνευ ιδιαίτερου ενδιαφέροντος. Είναι διεκπεραιωτικές κοινοτοπίες, σχεδόν ανούσιες. Η μόνη σοβαρή κουβέντα εκκινεί από την Μηχανή, από το ερώτημα του Hal (της τεχνητής νοημοσύνης) αν υπάρχουν αμφιβολίες γύρω από την φύση της αποστολής. Με αναφορές σε φήμες. Αν το απεύθυνε άνθρωπος αυτό το ερώτημα θα το αντιλαμβανόμασταν ως ασυνείδητο ερώτημα και αμφιβολία του ερωτώντος, που προβάλλεται στον άλλο/Άλλο. Ένα τέτοιο ερώτημα δεν έχει νόημα σε μια αμιγώς συνειδητή οντότητα (δλδ δίχως ασυνείδητη υπόσταση), έχει νόημα για ένα ον που βρίσκεται σε διπλή συνειδητή/ασυνείδητη κατάσταση. Εκεί λοιπόν ο λόγος της Μηχανής εμφανίζεται ανθρώπινος, γεμάτος υπαρξιακή αγωνία. Η Εμφάνιση της Μηχανής (το κόκκινο μάτι/κάμερα) παραμένει απρόσωπη. Είναι εξαιρετική η αντίθεση προς τον ψυχρό λόγο του αστροναύτη και την (εξίσου υπαρξιακή) αγωνία που εμφανίζεται στο πρόσωπό του , ειδικά στο βλέμμα του, όταν "λοβοτομεί" την Μηχανή. Ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα είναι ότι η Μηχανή εμφανίζεται στον Λόγο της και ο Άνθρωπος στο Βλέμμα του. Ταυτόχρονα θέτει ένα ερώτημα για την Διαφορά μεταξύ της προσομοίωσης στις Τεχνητές (η μηχανιστικές) Νοημοσύνες και την παρουσία ενός αυθύπαρκτου Όντος. Με μια κουβέντα στο βλέμμα (τόσο μεταφορικά όσο και πραγματολογικά) δεν μπορεί να σταθεί προσομοίωση.  Το βλέμμα στο Πρόσωπο ορίζει ένα αυθύπαρκτο όν.

Το απεικονιστικό μέρος της κινηματογραφικής αφήγησης παραμένει εξαιρετικό, αποκαλύπτοντας το πρωτοποριακό βλέμμα του Κούμπρικ. Η ταινία σχεδόν κατάργησε το είδος της Επιστημονικής Φαντασίας στο Χόλυγουντ καθώς κανείς δεν τόλμαγε για 10 χρόνια να φιλμογραφήσει επιστημονική φαντασία εξαιτίας της συντριπτικής σύγκρισης με την "Οδύσσεια". Αυτά μέχρι το 1977 και το Star Wars του George Lucas, που όμως λειτούργησε στην λογική του μύθου με όχημα τον οπτικό εντυπωσιασμό. Αντίθετα η Οδύσσεια είναι εν μέρη ένα θεολογικό/φιλοσοφικό κινηματογραφικό δοκίμιο που αφορά την σχέση μας με την τεχνολογία, και ότι εμφανίζεται ως λογική διάνοια. ίσως το μόνο άλλο κινηματογραφικό έργο που μπορεί να συγκριθεί άμεσα, είναι το Σολάρις, του Ταρκόφσκι.