Οι μεταλάξεις που σε καθιστούν αντικείμενο του κακού....

Αυτό που έχασαν στο δρόμο οι ψεκασμοκυνηγοί ήταν τη ανθρωπιά τους.
Τά 'δωσαν όλα ακόμη και την ανθρωπιά τους για την επίπλαστη ασφάλειά τους. Τι είδους αλληλεγγύη είναι αυτή;

Που βρισκόμαστε;

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση μετάλλαξης της οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού που ξεκίνησε το 2007, σε πλήρη κρίση του πολιτειακού συστήματος. Με τον ένα ή άλλο λόγο η αστική Δημοκρατία καταργείται στην πράξη. Το όχημα αυτό του καπιταλισμού πλέον καταργείται. Αυτή η εξέλιξη πιθανολογώ ότι ρευστοποιεί τον ίδιο τον καπιταλισμό. Σίγουρα ρευστοποιεί την ύστερη εκδοχή του, ως καζινοκαπιταλισμού.

Ο Αγκάμπεν είδε την κατάσταση με ενάργεια νωρίτερα και καλύτερα απ' όλους μας. [1]

 

Μοναδική Αλήθεια

ή πως να είσαι άθεος θρησκόληπτος και δίχως να πατάς στην εκκλησία [2]

Από τον φιλικό παντογνώστη (πάντα ευχάριστοι οι χαρακτηρισμοί έναντι επιχειρημάτων) της ηλεκτρονικής γειτονιάς σας:

Φταίει λοιπόν η αστυνομία μόνο; Αυτό είναι το ερώτημα.

Την διεκδίκηση της "μοναδικής αλήθειας" κάπου αλλού κάποιοι άλλοι την έχουν. Με επίκληση στην Αυθεντία που με ευλάβεια πίστη και σέβας, όλοι πρέπει υπάκουα να κλίνουμε το γόνυ. 'Όλοι!

Αλλιώς θα πεθάνουν εκατομμύρια.

Διάφοροι χαρακτηρισμοί του συρμού υπάρχουν για όσους τολμούν να επισημαίνουν τις απανωτές κραυγαλέες αντινομίες & ανακολουθίες υγειονομικών προσώπων και θεσμών. Αστοχίες σε λόγο πράξεις και επιπτώσεις στο σώμα της κοινωνίας και σε προσωπικό επίπεδο.

...καθώς η αστυνομία είναι μέρος της συνολικής πολιτειακής εικόνας και όχι Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ εικόνα:

Εξακολουθεί λοιπόν να λείπει, στα σχόλια, η κριτική για τον ρόλο, λόγο και θέση των γιατρών γύρω από την αυξανόμενη θεσμική αυταρχικότητα που αναζητά νομιμοποίηση στους ίδιους και στην γραφειοκρατία τους τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε συλλογικό.

Εξακολουθεί να λείπει η λογοδοσία.

Εξακολουθεί να λείπει η αυτοκριτική για την απογύμνωση των ανθρώπων από βασικές ελευθερίες.

Αντιθέτως βλέπουμε να διεκδικούνται σιωπητήρια προς τις κριτικές φωνές με διάφορες απευθυνόμενες μομφές και χαρακτηρισμούς.

Εξακολουθεί να λείπει ο ευθύς ξεκάθαρα διατυπωμένος προβληματισμός προσωπικός και θεσμικός για όλο αυτό που συμβαίνει το τελευταίο εξάμηνο παγκοσμίως.

Στον προσωπικό και θεσμικό, δημόσιο λόγο των υγειονομικών και της γραφειοκρατίας τους.

Όλοι καλύπτονται πίσω από τα φουστάνια της επιστήμης. Μόνο που με βάση Φιλοσοφία της Επιστήμης στο πως ορίζουμε το επιστημονικό πεδίο λίγο πολύ και συνοπτικά ισχύουν τα παρακάτω:

Thomas Kuhn argued that science does not evolve gradually towards truth.

Science has a paradigm which remains constant before going through a paradigm shift when current theories can’t explain some phenomenon, and someone proposes a new theory.

A scientific revolution occurs when: (i) the new paradigm better explains the observations, and offers a model that is closer to the objective, external reality; and (ii) the new paradigm is incommensurate with the old.

For example, Lamarckian evolution was replaced with Darwin’s theory of evolution by natural selection.

Υπάρχουν παραδείγματα και βιβλία για το ρόλο των θεσμικών οργάνων και των γιατρών στην επιβολή αυταρχισμού.

Κλασσικό παράδειγμα ο Φουκώ, άλλο παράδειγμα ο Thomas S Sazs στην βιομηχανία της τρέλας.

Παραδοχές και νουμεράκια

Ποιος; ο ίδιος ο Τσιόδρας! δίχως δάκρυα, δίχως ηθικά βάρη:
"Όπως αναφέρουν, η διαμάχη που ακολούθησε, έχει «δηλητηριάσει» τον επιστημονικό αυτόν όρο: πρόκειται για μία κατάσταση, κατά την οποία ο αριθμός των ατόμων που έχουν ανοσία σε ένα παθογόνο είναι τόσο μεγάλος, που αυτό δεν βρίσκει έδαφος να διασπαρεί και σταδιακά εξαφανίζεται.

«Στην πραγματικότητα, η ανοσία αγέλης αποτελεί τον μοναδικό τρόπο να οδηγηθούμε στο τελικό στάδιο της CoViD-19»,"[3]
Στις 13/10/2020 λοιπόν:

Μια χονδρική στατιστική εκτίμηση για την λοίμωξη covid19 με βάση τα όσα ανακοινώνουν:

Η ιστορία είναι σταθεροποιημένη εδώ και 10 ημέρες και μάλλον θα εμφανίσει μείωση καταγραφών.

Σε σχέση με τις καταγραφές που ανακοινώνουν: τόσο σε επίπεδο καταγραφών όσο και σε επίπεδο διασωληνωμένων είμαστε στα ίδια με την προηγούμενη βδομάδα.

Εγχώριες καταγραφές σήμερα 363 στις 6/10 366.

Διασωληνωμένοι 89 στις 6/10 87.

Η Αττική σε καταγραφές είναι αισθητά πεσμένη καθώς την προηγούμενη βδομάδα είχε πάνω από 200 καταγραφές.

Όλα αυτά με υπερδιπλάσια τεστ σε σχέση με τις 06/10.

Πόσο στοίχημα ότι δεν θα εμφανιστεί καμία "έκρηξη" κρουσμάτων σε 7 ημέρες. Τα μέτρα θα παραμείνουν!  διότι έτσι, ως μέτρα προληπτικού που χτυπάει το ξύλο, για να μην συμβεί το κακό... [4]

 

Όπου συνθλίβεσαι ανάμεσα σε ψέματα 

Η  ταινία "η σιωπηλή επανάσταση" είναι μια πραγματεία για το ψεύδος και την επίπτωση που αυτό έχει στο υποκειμενικό βίωμα των ανθρώπων. Εμφανίζεται η αφήγηση μιας ιστορίας αντίστασης στο καθεστωτικό ψεύδος (του δρόμου προς τον Κομμουνισμό). Το πρόβλημα της αφήγησης είναι ότι η δυνατότητα διαφυγής εμφανίζεται, ως διαφυγή προς ένα εξίσου ψεύδος. Οι μαθητές διαφεύγουν από το αλλεπάλληλα ψεύδη προς την Δυτ. Γερμανία η οποία στα πλαίσια της προπαγάνδας είχε ισχυριστεί ένα εξίσου ψέμα: αυτό όπου ο Φέρεντς Πούσκας είχε σκοτωθεί στην εξέγερση της Ουγγαρίας. 

 
Είναι παράδοξο λοιπόν μια αφήγηση που δείχνει πως τα ψέματα, κατασκευάζουν φαντασιακά ιδανικά  που μπορεί να σε συντρίψουν (ένας από τους χαρακτήρες "σπάει" όταν συνειδητοποιεί ότι ο ήρωας πατέρας του είχε καταλήξει συνεργάτης του ναζιστικού καθεστώτος) καταλήγει να υποστηρίζει έμμεσα ότι όταν όλοι ψεύδονται τότε η μόνη δυνατότητα που υπάρχει είναι  η καλαισθησία του ψεύδους και η χειροπιαστή ανταμοιβή. Η ταινία μας εμφανίζει λοιπόν, ότι η έξοδος είναι τελικά μια ακόμα είσοδος σε μια εξίσου ψευδεπίγραφη κατασκευασμένη κατάσταση. Αυτή της Δύσης, του καπιταλιστικού κόσμου, που όμως προσφέρει χειροπιαστές εικόνες  ποιο ελκυστικές ως διαφυγές από το μελαγχολικό του ψέματος έναντι κάποιων αφηρημένων εννοιών αδελφοσύνης και φιλίας. Κάθε ομοιότητα με ότι έχουμε ζήσει και ακούσει εξ Αριστερών δεν είναι τυχαία...

 

Σχέσεις....

Το ζήτημα δεν είναι να μένεις ασφαλής, αλλά να είσαι  άνθρωπος...

Ο εραστής: να είναι ο φύλακας (πάντα της διαφοράς) του ερώμενου, ο πολιτικός: θεματο-φύλακας του Νόμου, ο γονιός: ο φύλακας ενός άλλου, του παιδιού του...
Η μόνη οδός προς το ανθρώπινο στην ερωτική του, κοινωνική του, πολιτική του έκφανση είναι αυτός της δια-φύλαξης του άλλου.
Σα δυο χορευτές που χορεύουν μέσα στον χώρο και δημιουργούν εκ του μη όντος τον Τόπο της συνάντησής τους.
Χορεύουν σε σχέση και για να χορεύουν χρειάζεται να μην πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον. Να μην τσαλαπατά ο ένας τον άλλο...
Πως να χορέψεις σε ζευγάρι ή σε ομάδα με άλλους, αν ο ένας πέφτει πάνω στον άλλον, αν κοιτά να σφετεριστεί τον χώρο το άλλου.
Οποιαδήποτε άλλη θέση οδηγεί σε φόνους, αυτοκτονίες και ανθρωποθυσίες...
του καθήκοντος του πρέπει...
"Η μη-βία είναι αυτο-θυσία;" Από το  βιβλίο της Marie Balmary "Η απαγορευμένη Θυσία" σελ 227 -232 σχολιασμός του κατά Ματθαίου 5, 38-41 όπου: "Μαζοχισμός είναι να προσφέρεις το ίδιο μάγουλο σε κείνον που σε χτυπάει, για να σε ξαναχτυπήσει. "Αγιοσύνη" είναι να προτείνεις ένα άλλο μάγουλο σε κείνον που σε χτυπάει -για να αφυπνιστεί"
Και σχολιάζω πολιτική πράξη είναι εκείνη που αποτρέπει την δια-στροφή του νόμου, του λόγου της ανθρωπιάς σε απανθρωπιά...
Σε όλα αυτά που μας έχουν στρίψει τα σωθικά και κοντεύουμε να πάθουμε ειλεό...

____________________________________

Σημειώσεις

[1] http://positionspolitics.org/giorgio-agamben-the-state-of-exception-provoked-by-an-unmotivated-emergency/
"Σε περιοχή της Ιταλίας, ανακοινώνεται η υποχρεωτική χρήση μάσκας στο σπίτι σύμφωνα, με τον πρόεδρο της Καμπάνια" (πρόεδρος από το 2015). Ολα αυτά ο  κεντροαριστερός Vincenzo De Luca αφού επέβαλε λογοκρισία στους υγειονομικούς.

 

[2] "Του Αλέξανδρου Σχισμένου  [...] Όλοι κατανοούμε αυτή την ερεβώδη νέα πραγματικότητα. Όλοι; Όχι. Εκτός από τους Ελληνορθόδοξους ιερείς και τον Αγκάμπεν. [..]
Διότι ως αλληλεγγύη πρέπει να θεωρήσουμε τα μέτρα περιορισμού της εξάπλωσης του ιού. Ως αλληλεγγύη στις ευπαθείς ομάδες και στους εργαζόμενους της υγείας, που έρχονται σε καθημερινή επαφή με τις πιο επικίνδυνες περιπτώσεις. Με βάση αυτόν, τον δημοκρατικό αυτοπεριορισμό, μπορούμε να σταθούμε απέναντι στους κυβερνώντες και να απαιτήσουμε καλύτερες συνθήκες εργασίας για το υγειονομικό δημόσιο προσωπικό, να απαιτήσουμε να καλυφθούν οι ελλείψεις σε υλικά και ιατρούς, να απαιτήσουμε το καθολικό δημόσιο δικαίωμα στην υγεία ως κοινωνικό δικαίωμα και όχι ως κρατικό προνόμιο.[...]"
https://www.aftoleksi.gr/2020/03/16/o-aytoperiorismos-sta-chronia-tis-pandimias-mia-apantisi-ston-agkampen/

[3] https://www.iatronet.gr/photos/enimerosi/10.1177_1403494820961293.pdf?fbclid=IwAR14A370vfCZMRmveJsN8CKeglP_ZMVYlkqM45runi3IO4Iqh4PSgHKPVcw

[4] Από την συγκέντρωση μπρος στο Εφετείο

Αυτοάνοσος καπιταλισμός, η επιδημία της πανικόβλητης φαντασίωσης

Βινιέτες εγκλεισμού στο πειθαρχείο  της Κοιλάδας του Φόβου

-Γιατί βλέπεις το σώμα σου ένα συνονθύλευμα από επιτηρούμενα όργανα;
-Γιατί μου το 'πε ο ειδικός!
-Μόλις έγινε το σώμα σου χωράφι που θα τ' οργώνουν οι κάθε λογής ειδικοί. Πάντα με το αζημίωτο...

Πεθαίνοντας από ασφυξία.

Σε καιρούς από δεκαετίες ασφυκτικούς, άνθρωποι πεθαίνουν από ασφυξία. Πεθαίνουν διότι είχαν ήδη καταστεί νεκροζώντανοι. Η σύγχρονη αντίληψη της ιατρικής είναι διαχειριστική και όχι ιαματική. Γίνεται διαχείριση συμπτωμάτων και εφαρμογή πρωτοκόλλων στατιστικής οργάνων. Όχι θεραπείας. Όχι θεραπεία μιας ψυχοσωματικής οντότητας που είναι ο άνθρωπος, ο ζωντανός. Ρωτήστε γιατρούς που είναι θεράποντες, έχουν ανοιχτή σκέψη και θα σας το βεβαιώσουν. Ρωτήστε γιατρούς που είναι εγκλωβισμένοι διαχειριστές στα συμφέροντα των πρωτοκόλλων και θα σας λοιδορήσουν.

Κι αρχιερείς του Φόβοι και οι πονηροί πολιτευτάδες υπόσχονται ότι θα καταργήσουν τον  θάνατο. Βάζοντας την ζωή σε αναστολή. Ριζώνουν τα λόγια τους σε όσους ξέχασαν να ζήσουν. Σε όσους έγιναν πρόθυμα σφάγια. Κι αυτοί  με τρόμο ανακαλύπτουν ότι δεν εξαγόρασαν ζωή αλλά μια σαπουνόφουσκα χρεοκοπημένης φαντασίωσης. Όλοι αυτοί ζαρώνουν τρεμάμενοι και παρακαλούν για ακόμα 5 δράμια ακινητοποιημένου χρόνου, χρόνου σε αναστολή. Και γίνονται εξαπτέρυγα και ντουντούκες στο Μεγάλο Ευαγγέλιο του Φόβου και της Ενοχής.  Πρόθυμοι διάκονοι της πανικόβλητης φαντασίωσης που έχει προσβάλλει τους γραμματείς και Φαρισαίους της εποχής μας. Πρόθυμοι να δώσουν όσα σφάγια από εμάς απαιτούνται για να εξαγοράσουν λίγη ακόμα ακινητοποίηση. Λίγη ακόμη αναστολή του συντελεσμένου θανάτου τους.

Μες την Κοιλάδα του Φόβου οι παπαγάλοι πιάσανε δουλειά. Παπαγάλοι ρίχνουν τα μπετά να φτιάξουν ταφόκλιμα. Κι όλα τα χαϊβάνια ζαρωμένα καθς είναι στην γωνιά, κουνάν πάνω κατ το κεφάλ και κράζουν "ω τι κόσμος Κούλημου Μπαμπά".

Στην κοιλάδα του Φόβου όπου παραδόθηκαν όλοι πρόθυμα στον Κυβερνήτη για να βυθιστούν με άνεση στον βελούδινο Φόβο. Και μη χειρότερα λεγόταν σε κάθε χειρότερο [1]. 

Ρευστοί καιροί, σκληρή επιτελεστικότητα.
Όπου άνθρωποι και κοινωνίες ρευστοποιούνται μέσω μιας εικονικής πραγματικότητας που καταλήγει σε μειωμένη πραγματικότητα. Ζωή σε αναστολή. Ο ύστερος Καπιταλισμός έχει μπει πλέον σε επιθανάτιο ρόγχο. Μετά από 13 χρόνια όπου ήταν ζόμπι καπιταλισμός. Ήρθε μια πανικόβλητη φαντασίωση και πλέον αποδομεί το οικονομικό του σώμα. Στριφογυρνάμε γύρω από μια άβυσσο είναι-προς-Θάνατο. Οι νεκροί τραβάνε και τους ζωντανούς στον τάφο...

Όποτε και όπου ανα-ζητούνται θυσίες, ακολουθούμε ως σφάγια εν ονόματι του οτιδήποτε θα βαφτίζεται πρωτοφανές. Πολύ πολύ παλιότερα καίγανε παιδιά ή κυνήγαγαν ανθρώπους, πάντα στο όνομα της αναγκαιότητας. Για να βγει ο ήλιος ή για να ρίξει βροχή , να σταματήσει η επιδημία[2].
Οι ήδη νεκροί πηγαίνουν πηγαίνουν με προσμονή ζωής, στον όρθιο τάφο του σπιτιού τους, να χτιστούν.


Κλειδαμπαρωμένοι στην κοιλάδα του Φόβου:
Όταν στα πλαίσια του Δόγματος Σοκ έγινε ένας απίστευτος πολιτειακός μετασχηματισμός στις ΗΠΑ, το αποτέλεσμα το βιώνουν οι Αμερικανοί με μια άνευ προηγουμένου έκρηξη επιθετικότητας τόσο ατομικής όσο και κρατικής (οι άνευ λόγου εκτελέσεις από αστυνόμους δίνουν και παίρνουν).
Εάν στα πλαίσια του Δόγματος Σοκ, αυτό επικρατήσει σε Ελλάδα και Ευρώπη, αν γίνει καθεστώς το βασίλειο του Φόβου, τότε αυτό θα αυξήσει την κοινωνική παθογένεια. Ποια η μορφή που θα λάβει δεν γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι ο φόβος τρελαίνει τους ανθρώπους και η ανελευθερία η ρητή και κυρίως η άρρητη αρρωσταίνει & σκοτώνει, καθώς καθιστά το μέλλον απειλητικό και τερατώδες.

Όπου οι Αρχιερείς του Φόβου και οι Πονηροί Πολιτευτάδες έχουν το προνόμιο της απόλυτης ερμηνείας
Πάντα υπάρχει ευλογοφανής αιτιολόγηση ακόμα και στο κυνήγι μαγισσών , ακόμα και στην πλέον παρανο-ιϊκή κατάσταση.
Κι όπου η τυφλή πίστη κι ο επιστημονισμός οδηγούν σε αλάθητα
Κι όπου εκκινώντας από φαινομενικά ορθολογικές παραδοχές καταλήγεις σε πολύ ανορθολογικές ερμηνείες...
Ανελευθερίας....Βάζοντας αλυσίδες αναφοράς για να σπάσουν αλυσίδες μεταφοράς...

Αυτό το πολύ βολικό όταν το πλαίσιο είναι τελείως ρευστό. Το ερμηνεύεις κατά το δοκούν. 'Όπως βολεύει κάθε φορά ώστε, στο αποτέλεσμα να πέφτεις πάντα μέσα. Αν σου ξεφύγει ο παρανοϊός φταίνε τα κακά παιδιά , αν δεν σου ξεφύγει έπραξες σωστά.
Ακινητοποιημένη ζωή για να σωθεί η ζωή. Πίστη με άμφια Επιστήμης...

-Μα η Ιταλία....
-Ναι αλλά κι η Κορέα...
-Στην Ιταλία πεθαίνουν..
Δεν έχω ζήσει ακόμη, έχει ζήσει ένας άλλος την ζωή μου...
...δεν θέλω να πεθάνω, σταμάτα την ζωή, θέλω μια ζωή...
- Σταματώντας την ζωή δεν θα γίνεις αθάνατος, ζόμπι θα γίνεις που θα φυτοζωείς σε αναστολή, λάθος στα είπε ο Φόβος με την διχαλωτή γλώσσα...

Στρατιωτικά Καψώνια συλλογικής τιμωρίας.
Καρότο και μαστίγιο επικρατούν στην κοιλάδα του φόβου. Μην παραβγεις έξω διότι αν έχεις ανοσία στον φόβο σε περιμένει το μαστίγιο και η κοινωνική χλεύη. Πως τολμάς να μην φοβάσαι τον μπαμπούλα. Κάτσε κλειδωμένος για να μην πέσει συλλογική τιμωρία. Εσύ θα φταις για την τιμωρία που θα υποστούν όλοι. Εγώ είμαι απλά το όργανο της λογικής του Φόβου.
Ζωή στην φορμόλη για να σωθεί η ζωή.


Στο Βασίλειο του Φόβου αγνοώντας την ιστορία:
"Είναι παγκόσμιο το φαινόμενο και οι ελίτ δεν είναι ανόητες ώστε να αυτοκτονήσουν οικονομικά" (πόσες φορές ακόμα θα την πληρώσουμε αυτή την ολιγόψυχη Αριστερή παραδοχή).
Στον Α ΠΠ οι ελίτ (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία) αυτοκτόνησαν πολιτικά & οικονομικά μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της 2ας Διεθνούς. Τρεις οι εξαιρέσεις: Ζορές Λούξεμποργκ, Λένιν. Ο ένας δολοφονήθηκε, οι άλλοι δύο υπέστησαν νευρικό κλονισμό με αυτό που έζησαν.Το τέρας που τράφηκε από τον φόβο πολλών , δεν θα φύγει. Μας κατσικώθηκε στον σβέρκο.
Και δεν θα χρειάζεται κανέναν ιό , είτε φαντασιακό είτε πραγματικό. Άλλο πράμα η αθανασία άλλο ο νεκροζώντανος κι άλλο ο απέθαντος. Τα ζόμπι θα είμαστε εμείς θέλουμε δεν θέλουμε να είμαστε ζόμπι. Ζωή σε αναστολή.


Στο βασίλειο το Φόβου και του Ζόφου σαν έτοιμοι κάποιοι από πάντα , χειροκροτούν τον γυμνό βασιλιά.
-Τι έχουν τ' άτιμα και σαλεύουν;
-Ε σκοτώστε τα επιτέλους για να ζήσουν... [3]

Ανταπόκριση από την Κοιλάδα του Φόβου:
-Πότε θα λογαριαστούμε;
-Μετά...
-...με ληγμένη την επιταγή
Και τώρα σιγά σιγά όποιος έκανε την αρχική συναίνεση στην πρωτοφανή κατάσταση θα κοιτά τ ανάμεσα στο δίπολο των καθρεφτών
-θα σωθώ δεν θα σωθώ...
 
...και κάπως έτσι θα ρουφήξουμε τ' αυγό στο όλο και πιο στενό κελί μας. Αυτό το κάποτε αυτονόητο θα χαθεί σε μια διαχειριστική και λεόντεια διαπραγμάτευση με την (κάθε) κυβέρνηση. Και κάπως έτσι επαληθεύονται και τα 5 στάδια της κομφορμιστικής ψυχολογίας με τελευταίο στάδιο την αποδοχή.
Καινούριες ευκαιρίες ανοίγονται για τους εύπλαστους..

-Δάκρυα μόνο για τους πεθαμένους. Οι ζωντανοί άξιοι μόνο ενοχής!
-Μην νευριάζεις τον μπαμπαΚούλη! Αφού είσαι ζωντανός άξιος είσαι μόνο να δουλεύεις σιωπηλά, με μετρημένες τις μετα-κινήσεις
- Αδιαμαρτύρητα! ...χάρη σου κάνουμε
Κι έτσι από εδώ και πέρα και βόμβα διασποράς θα είσαι και μπατίρης και ένοχος καθώς επιμένεις να είσαι ζωντανός κι όχι νεκροζώντανος


Προβλέψεις καφετζούδες και μαντείες στην Κοιλάδα του Φόβου.
Ο μέγας αρχιερέας της ατομικής ευθύνης που τώρα πετάει διάφορα μύρια σε νούμερα, τα χε μπερδέψει κάπως πριν καιρό. ¨Ή μήπως τότε τα 'λεγε σωστά. Τ' άτακτα παιδάκια όμως τα απειλούμε πάντα με πειθαρχείο...
Διεστραμμένη Πίστη με άμφια Επιστήμης

Μπατίριδες, κλεισμένοι κι ένοχοι [4]








___________________________________________


[1]
"Ο αριστοτέχνης προπαγανδιστής όπως ο ειδήμων διαφημιστής αποφεύγει να απευθύνεται εμφανώς στο συναίσθημα και ψάχνει να βρει ένα τόνο που να ταιριάζει στην πεζότητα της σύγχρονης ζωής – ξερό γλυκερό, προσγειωμένο. Ο προπαγανδιστής δεν διαδίδει «σκόπιμα προκατειλημμένες» πληροφορίες. Ξέρει ότι οι εν μέρει αλήθειες είναι πιο αποτελεσματικά μέσα εξαπάτησης από τα ψέματα. Έτσι προσπαθεί να εντυπωσιάσει το κοινό με στατιστικές οικονομικής διόγκωσης που αμελούν να δώσουν το έτος με βάση το οποίο υπολογίζεται η διόγκωση , με ακριβή αλλά δίχως νόημα στοιχεία για το βιωτικό επίπεδο - με ανεπεξέργαστα και ανερμήνευτα δεδομένα , με άλλα λόγια , από τα οποία το κοινό καλείται να βγάλει το αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα και συνεπώς , το παρών καθεστώς είναι άξιο εμπιστοσύνης του λαού ή ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ , ΟΤΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΟΥΝ ΤΟΣΟ ΓΟΡΓΑ ΩΣΤΕ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΩΘΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΓΙΑ Ν’ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ . Χρησιμοποιώντας ακριβείς λεπτομέρειες για να υπονοήσει μια παραπειστική εικόνα του συνόλου , ο πονηρός προπαγανδιστής κάνει την αλήθεια κύρια μορφή του ψεύδους.

"Η κουλτούρα του ναρκισσισμού" σελ 82 Κεφ Η Κοινοτοπία της ψευτοαυτογνωσίας : θεατρικότητα της πολιτικής και της καθημερινής ζωής"

[2]
Διάγγελμα Προέδρου της Δημοκρατίας 25/03/2020
"Να θυσιάσουμε προσωρινά ατομικές μας ελευθερίες, για να προασπίσουμε το υπέρτατο συλλογικό αγαθό της δημόσιας υγείας. Τα νέα αυστηρά μέτρα που ισχύουν είναι απαραίτητα για την αντιμετώπιση της κρίσης."
http://www.presidency.gr/%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%ae%ce%bd%cf%85%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%ad%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf/

[3]
«Το να τρέχεις στον δρόμο είναι ένας τρόπος παραβίασης των υποχρεώσεών σου ως πολίτη...Οχι στο τζόγκινγκ, ακόμη και το μοναχικό: είναι ένας τρόπος για να εκθέσεις τον εαυτό σου, καθώς και την κοινωνία στην μόλυνση», δήλωσε ο Μαουρίτσιο Καζάσκο, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής και της Ιταλικής Ομοσπονδίας Αθλητιάτρων στην Corriere della Sera.

[4] "Τα παραπάνω αναφέρει στο Iatronet ο Σωτήρης Τσιόδρας, καθηγητής Παθολογίας - Λοιμώξεων της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και επιστημονικός συνεργάτης του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ).
Ο καθηγητής είναι καθησυχαστικός και επιχειρεί να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση:
Κύριε καθηγητά, ποια είναι τα χαρακτηριστικά του νέου κοροναϊού;

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), πρόκειται για έναν νέο κοροναϊό, ο οποίος εμφανίζει χαμηλή μεταδοτικότητα και μειωμένη θνησιμότητα σε σχέση με τον SARS και MERS"
 https://www.iatronet.gr/eidiseis-nea/epistimi-zwi/news/53761/swt-tsiodras-poso-apeilitikos-einai-o-koronaos-tis-kinas.html?fbclid=IwAR2l9Gjdru-vPrXbZxOhpFaApAnvis4lF2SpNnVP-Q6CLEVOCPwxOugvtu0

Βινιέτες

Για την οδύνη:

Η οδύνη επι-μένει διότι είναι εγγραφή αιώνιου παρόντος. Η χαμένη αγάπη χάνεται κάθε μέρα.

Ο εραστής πεθαίνει ως εραστής για την ερωμένη του κάθε μέρα. Ο Εξουσιαστής ελέγχει το συνειδητό. Καθορίζει αμετάκλητα το παροντικό. Είναι ο υψηλός Κύριος της στιγμής. Η στιγμή που ορίζει μια παροντική αιωνιότητα και όχι μια μετάβαση. Οι μεταβάσεις απειλούν θανάσιμα τις εξουσίες. Το κάθε σήμερα είναι ένα σήμερα δίχως αύριο, ούτε χθες. Αυτή είναι η μαύρη τρύπα μιας αποκλειστικά συνειδητής κατάστασης με αποκλεισμένο τον α-συνειδητό χωρο-χρόνο. Ο ασυνείδητος χωρο-χρόνος εξασφαλίζει

α) διαχωρισμό χρόνου - χώρου (επιτρέπει την κίνηση)

β) την διαλεκτική τους (επιτρέπει την μετακίνηση)

γ) την ερμηνεία τους (επιτρέπει την αλλαγή κατεύθυνσης)

Επιτρέποντας την ύπαρξη του Υποκειμένου ως δυνατότητα αλλαγής του παρελθόντος. Ως δυνατότητα μετάβασης σε ένα μέλλον μη προαποφασισμένου.

Για την Αντιγόνη του Σοφοκλή :
Κι όμως ο Κρέοντας είναι ο τραγικός ήρωας (κατά Κίρκεγκορ). Είναι ο κατ' εξοχήν πολιτικός που προσπαθεί για αυτό που θεωρείται ως κοινό καλό (την κοινωνική ειρήνη και την κατασίγαση των παθών) θυσιάζοντας μέχρι και τις οικογενειακές του σχέσεις. Το κίνητρο της Αντιγόνης είναι η πράξη της προσωπικής της αποκωδικοποίησης, του άγραφου ηθικού κώδικα...
Αν το τελικό αποτέλεσμα είναι η αποκατάσταση της θείας ισορροπίας και της πληρότητας (Αποκατάσταση του Θεϊκού/φυσικού Νόμου) η επιστροφή στο πρότερο Status Qvo, τότε ο Κρέοντας είναι πιο κοντά στο σε ότι ονομάζεται προοδευτικό και η Αντιγόνη είναι η κατεξοχήν συντηρητική. Αποκατάσταση της πρότερης (προβληματικής) ισορροπίας δίχως καμία διαλεκτική για το τι και ποιος συνέβη, για το πως φτάσαμε ως εδώ. Μήπως τελικά η στάση του Κρέοντα είναι που θέτει το ερώτημα για την εξουσία ανοίγοντας την κουβέντα ενώ η Αντιγόνη αποφεύγει να αναρωτηθεί προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αποκαταστήσει την πληρότητα του Αρχαίου Νόμου...; Το ζητούμενο είναι ο Χορός να πάψει να είναι παθητικός θεατής (ηδονοβλεψίας της εξουσίας)  και ν' αναλάβει την ευθύνη εκφοράς του Vox Populi (της Φωνής του Λαού) μη περιμένοντας σωτηρία παρά από τον ίδιο τον λαό...

Για το χαμένο καπέλο που είναι γούστο (μου)
Πόσο ακινητοποιημένη είναι εκείνη η επιθυμία που της επιτρέπεται η παρουσία μόνο και μόνο για να υπηρετήσει ένα εκ-τυφλωτικό συμπέρασμα. Mε βγαλμένα τα μάτια ερμηνεύω την τύφλωσή μου στο γούστο μου. Αυτό που πριν απ' όλα σφαγιάζεται είναι η δυνατότητα στο Υποκείμενο, του ρήματος γουστάρω. Το Γούστο μου καπέλο μου...
Του εκτυφλωτικού συμπεράσματος προηγείται η ασυνείδητη υποταγή στην λάμψη. Υποταγή: ότι μόνο η εκτυφλωτική αξία αντικειμένου υπ-άρχει και τίποτε άλλο.

Εκκινεί ο τεμαχισμός της εικόνας του λόγου. Τα κομμάτια διαλέγονται ώστε να ταιριάζουν στο συμπέρασμα. Το σαγηνευτικό αγαλματένιο εκ-τυφλωτικό συμπέρασμα. εκεί εκκινούν τα επιχειρήματα που συναρμολογούν ένα αθάνατο τέρας , σα το πλάσμα του Φρανκενστάιν. Εκεί το κάστρο του κάθε εξουσιαστή. Έχασα την χαρά σε ότι γουστάρω.

Στην χαμένη Αγάπη:

Στα έρημα (υπερεγωτικά) πεδία του προστακτικού καθώς-πρέπει.

Κι όπου ο ηθικισμός μεταμφιέζεται σε Ηθική κι η μισαλλοδοξία εμφανίζεται ως βουλιμικός κατακλυσμός (απ)ανθρωπιάς...

Κι όπου η μισανθρωπιά εμφανίζεται ως μονοδιάστατο σημείο ανεξαίρετης, ισότροπης κι απρόσωπης αγάπης όλων-είμαστε-ένα.

Όπου θολώνει η διακριτότητα ανάμεσα σε ανθρώπους και πράγματα.

Στους ανθρώπους ο χρόνος εμφανίζεται με πυκνώσεις αραιώσεις. Είναι ο υπο-κειμενικός χρόνος, που επιτρέπει την δι-άρθωση της ιστορίας του Υποκειμένου/ανθρώπου.

Στο ανθρώπινο πεδίο του Υποκειμένου και το μη-ανθρώπινο πεδίο του Αντικειμένου.
Δεν υπάρχει Βλέμμα.

Δεν μπορεί να φανεί ούτε η είσοδος στην Όγδοη μέρα της Χαράς.

Όλα πνίγονται σε μια καταναλωτική απόλαυσης του μίσους (μασκαρεμένο σε "άνευ όρων") - αγάπη. Αγάπης με μορφή μόνιμης (εγ)κλήσης προς απολογία.
Αγάπη που σκοτώνει.

Σέλφι η σύγχρονη εμφάνιση (μορφή) της αρχαίας παγανιστικής (κι αδιέξοδης) Μελαγχολίας:
Ποια είναι η διαφορά του (τ)σέλφι από αυτοφωτογράφιση;

Στην (τ)σέλφι είσαι το ηδονοβλεπτικό ακίνητο αντικείμενο στην φωτογραφία , ενώ στην (αυτό)φωτογράφιση είσαι το υποκείμενο της φωτογραφίας. Στην (τ)σέλφι το βλέμμα περιστρέφεται σαγηνεμένο από μια αιώνια αντανάκλαση (ανάμεσα σε δυο καθρέφτες), στην φωτογραφία το βλέμμα ανασταίνεται και φεύγει...

Θανατηφόρα προσαρμογή ( ή το παιχνίδι της αν-ίατης εξουσίας)

Με αφορμή τα διάφορα που ακούγονται περί ανάγκης ύπαρξης ειδικών & ψυχολόγων ώστε να αντιμετωπιστεί η φραστική ή σωματική παρενόχληση  στην δευτεροβάθμια (ή και πρωτοβάθμια) εκπαίδευση:
Η παρενόχληση όπου και όποτε συμβαίνει (εκπαιδευτικό , εργασιακό , δημόσιο χώρο ή οικογενειακό χώροχρόνο) γίνεται με την ανοχή ή την άρρητη στήριξη της εκάστοτε εξουσίας. Και στο εκπαιδευτικό σύστημα την άμεση εξουσία έναντι των μαθητών την φέρουν οι εκπαιδευτικοί.
 Η παρουσία των ψυχολόγων θα ενισχύσει την (ήδη ανθούσα) παραγωγή της βιομηχανίας "συνδρόμων" & διαταραχών.
Παιδάκια θα δηλώνονται σωρηδόν ως ΔΕΠΥ ή "ασπεράγκια" (όπως έχει ακουστεί από στόμα εκπαιδευτικού) και θα περιφέρονται εφ' όρου ζωής με κολλημένη (σα τσίχλα στα μαλλιά)  την ταμπέλα/κατηγορία ανθρώπου που θα τους έχει δοθεί από την γνωμάτευση.
Απλά και μόνο διότι μίλησαν την οδύνη τους. Μίλησαν μέσω του άγχους τους μέσω της δυσφορίας τους, μέσω μιας "παράξενης" ανεξήγητης, συμπεριφοράς. Οι πραγματικοί αίτιοι της οδύνης, συνήθως είναι ή στα πρόσωπα που ενσαρκώνουν την οικογένεια ή στα πρόσωπα που  ενσαρκώνουν τους διδακτικούς θεσμούς. Αυτοί λοιπόν που έχουν την εξουσία να οργανώνουν την οδύνη στις σχέσεις και την βία αυτών των σχέσεων, θα καθίστανται αφανείς αποκτώντας άλλοθι, με την βούλα της επιστήμης και του "ειδικού". Η πλειοψηφία των ψυχολόγων ως στόχο βάζει να εμφανίζει ο "ασθενής" κοινωνική λειτουργικότητα (να είσαι λειτουργικός). Δλδ η ψυχική υγεία ταυτίζεται με μια φαινομενική ευθυγράμμιση με την τρέχουσα  αντίληψη για την κοινωνική νόρμα. Οτιδήποτε ξεφεύγει αυτού, βαφτίζεται διαταραχή ή ψυχική ασθένεια. Οι τεχνικές επαναφοράς της  ψυχικής υγείας είναι εκμάθηση τεχνικών προσαρμογής και διάφορα μοντελάκια διαχείρισης της οδύνης ως ψυχοσωματικού φαινομένου/συμπτώματος. Με μια κουβέντα ελάχιστοι είναι οι ψυχολόγοι που ρητά ή άρρητα δεν δείχνουν τον δρόμο της συσσωμάτωσης/ενσωμάτωσης, στον κοινωνικό κομφορμισμό. Από κοντά καθηγητές και δάσκαλοι που συνήθως αναπαράγουν εμφανώς ή υπόγεια την οδύνη τους, στην οποία υπόκεινται, προσαρμοσμένοι κι οι ίδιοι. Όταν πλέον οδύνη και ζωή παντρευτούν  δίχως δυνατότητα χωρισμού, τότε η δι-Έξοδος γίνεται αυτοχειρία: έξοδος-από-την-ζωή. Και γύρω ολόγυρα οι κροκόδειλοι θα γλύφουν τα αλμυρά δάκρυα τους, έτοιμοι  για το επόμενο νόστιμο γεύμα που ελπίζουν ότι θα θρέψει την αθανασία τους.