Θες να θεραπευτείς;

 Θες να θεραπευτείς; Θες να πάψεις να είσαι ξερό κούτσουρο; Θες να σταθείς στα πόδια σου;

Να μια σκληρή ερώτηση πλήρους αγάπης.

Αύριο είναι ένα από τις πιο σπουδαίες τις ποιο συγκλονιστικές Ευαγγελικές περικοπές.

Ο Χριστός ρωτά μια πολύ σκληρή φαινομενικά ερώτηση, αν ο 40 χρόνια παραλυτικός θέλει να θεραπευτεί.

Δεν έχω άνθρωπο...  απαντά ο παραλυτικός

Γιατί;

Ε υπάρχουν πολλοί που έχουν συνηθίσει τόσο πολύ την καθηλωτική μοναξιά τους την αναπηρία τους την ψυχική την πνευματική την σωματική που έχουν συνηθίσει τόσο πολύ το βολικό κελί τους, δεν αντέχουν στην ιδέα της ίασης.

Που όταν κάποιος παρουσιάζεται έτοιμος να μπει στην φωτιά για να ανατρέψει τις δεδομένες καταστάσεις καθήλωσης, μπορεί και να το βάλουν στα πόδια. 

Ή μπορεί να επικαλεστούν ότι είναι σε χρόνο αργίας... 

[η εικονογράφηση δεν γνωρίζω από που είναι]

Κατά Ιωάννη Κεφάλαιο Ε'(5) 1-15


Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν ᾿Ιουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς ῾Ιεροσόλυμα.
ἔστι δὲ ἐν τοῖς ῾Ιεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, ἡ ἐπιλεγομένη ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα.
ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν.
ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι.
ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ.
τοῦτον ἰδὼν ὁ ᾿Ιησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;
ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει.
λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει.
καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.
ἔλεγον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον.
ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει.
ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει;
ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ ᾿Ιησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ.
μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται.
ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς ᾿Ιουδαίοις ὅτι ᾿Ιησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

"Μετά από αυτά, ήταν εορτή των Ιουδαίων, και ανέβηκε ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα.Υπάρχει λοιπόν στα Ιεροσόλυμα κοντά στην προβατική πύλη μια κολυμπήθρα που επονομάζεται εβραϊκά Βηθεσδά και έχει πέντε στοές.
Σ’ αυτές ήταν κατάκοιτοι πλήθος οι ασθενείς: τυφλοί, χωλοί, παράλυτοι, που περίμεναν την κίνηση του νερού.
Γιατί άγγελος Κυρίου κάθε τόσο κατέβαινε στην κολυμπήθρα και ταραζόταν το νερό. Ο πρώτος, λοιπόν, που έμπαινε μετά την ταραχή του νερού γινόταν υγιής από οποιοδήποτε νόσημα τότε τον κατείχε.
Ήταν λοιπόν κάποιος άνθρωπος εκεί που είχε τριάντα οχτώ έτη με την ασθένειά του.
Όταν ο Ιησούς είδε αυτόν κατάκοιτο, και επειδή γνώριζε ότι ήδη πολύ χρόνο έχει εκεί, του λέει: «Θέλεις να γίνεις υγιής;»
Του αποκρίθηκε ο ασθενής: «Κύριε, άνθρωπο δεν έχω να με βάλει στην κολυμπήθρα όταν ταραχτεί το νερό. Ενώ λοιπόν εγώ προσπαθώ να έρθω, άλλος κατεβαίνει πριν από εμένα».
Του λέει ο Ιησούς: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα».
Και αμέσως έγινε υγιής ο άνθρωπος και πήρε το κρεβάτι του καί περπατούσε. Ήταν τότε Σάββατο εκείνη την ημέρα.
Έλεγαν λοιπόν οι Ιουδαίοι στον θεραπευμένο: «Είναι Σάββατο, και δε σου επιτρέπεται να σηκώσεις το κρεβάτι σου».
Αυτός τους αποκρίθηκε: «Εκείνος που με έκανε υγιή, εκείνος μου είπε: “Πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα”».
Τον ρώτησαν: «Ποιος είναι ο άνθρωπος που σου είπε: “Πάρε το και περπάτα”;»
Αλλά αυτός που γιατρεύτηκε δεν ήξερε ποιος είναι, γιατί ο Ιησούς ξέφυγε, επειδή υπήρχε πλήθος σ’ εκείνον τον τόπο.
Μετά από αυτά τον βρίσκει ο Ιησούς μέσα στο ναό και του είπε: «Δες, έχεις γίνει υγιής. Μην αμαρτάνεις πια, για να μη σου γίνει κάτι χειρότερο».
Έφυγε ο άνθρωπος και ανάγγειλε στους Ιουδαίους ότι ο Ιησούς είναι εκείνος που τον έκανε υγιή."

Αυτοάνοσος καπιταλισμός, η επιδημία της πανικόβλητης φαντασίωσης

Βινιέτες εγκλεισμού στο πειθαρχείο  της Κοιλάδας του Φόβου

-Γιατί βλέπεις το σώμα σου ένα συνονθύλευμα από επιτηρούμενα όργανα;
-Γιατί μου το 'πε ο ειδικός!
-Μόλις έγινε το σώμα σου χωράφι που θα τ' οργώνουν οι κάθε λογής ειδικοί. Πάντα με το αζημίωτο...

Πεθαίνοντας από ασφυξία.

Σε καιρούς από δεκαετίες ασφυκτικούς, άνθρωποι πεθαίνουν από ασφυξία. Πεθαίνουν διότι είχαν ήδη καταστεί νεκροζώντανοι. Η σύγχρονη αντίληψη της ιατρικής είναι διαχειριστική και όχι ιαματική. Γίνεται διαχείριση συμπτωμάτων και εφαρμογή πρωτοκόλλων στατιστικής οργάνων. Όχι θεραπείας. Όχι θεραπεία μιας ψυχοσωματικής οντότητας που είναι ο άνθρωπος, ο ζωντανός. Ρωτήστε γιατρούς που είναι θεράποντες, έχουν ανοιχτή σκέψη και θα σας το βεβαιώσουν. Ρωτήστε γιατρούς που είναι εγκλωβισμένοι διαχειριστές στα συμφέροντα των πρωτοκόλλων και θα σας λοιδορήσουν.

Κι αρχιερείς του Φόβοι και οι πονηροί πολιτευτάδες υπόσχονται ότι θα καταργήσουν τον  θάνατο. Βάζοντας την ζωή σε αναστολή. Ριζώνουν τα λόγια τους σε όσους ξέχασαν να ζήσουν. Σε όσους έγιναν πρόθυμα σφάγια. Κι αυτοί  με τρόμο ανακαλύπτουν ότι δεν εξαγόρασαν ζωή αλλά μια σαπουνόφουσκα χρεοκοπημένης φαντασίωσης. Όλοι αυτοί ζαρώνουν τρεμάμενοι και παρακαλούν για ακόμα 5 δράμια ακινητοποιημένου χρόνου, χρόνου σε αναστολή. Και γίνονται εξαπτέρυγα και ντουντούκες στο Μεγάλο Ευαγγέλιο του Φόβου και της Ενοχής.  Πρόθυμοι διάκονοι της πανικόβλητης φαντασίωσης που έχει προσβάλλει τους γραμματείς και Φαρισαίους της εποχής μας. Πρόθυμοι να δώσουν όσα σφάγια από εμάς απαιτούνται για να εξαγοράσουν λίγη ακόμα ακινητοποίηση. Λίγη ακόμη αναστολή του συντελεσμένου θανάτου τους.

Μες την Κοιλάδα του Φόβου οι παπαγάλοι πιάσανε δουλειά. Παπαγάλοι ρίχνουν τα μπετά να φτιάξουν ταφόκλιμα. Κι όλα τα χαϊβάνια ζαρωμένα καθς είναι στην γωνιά, κουνάν πάνω κατ το κεφάλ και κράζουν "ω τι κόσμος Κούλημου Μπαμπά".

Στην κοιλάδα του Φόβου όπου παραδόθηκαν όλοι πρόθυμα στον Κυβερνήτη για να βυθιστούν με άνεση στον βελούδινο Φόβο. Και μη χειρότερα λεγόταν σε κάθε χειρότερο [1]. 

Ρευστοί καιροί, σκληρή επιτελεστικότητα.
Όπου άνθρωποι και κοινωνίες ρευστοποιούνται μέσω μιας εικονικής πραγματικότητας που καταλήγει σε μειωμένη πραγματικότητα. Ζωή σε αναστολή. Ο ύστερος Καπιταλισμός έχει μπει πλέον σε επιθανάτιο ρόγχο. Μετά από 13 χρόνια όπου ήταν ζόμπι καπιταλισμός. Ήρθε μια πανικόβλητη φαντασίωση και πλέον αποδομεί το οικονομικό του σώμα. Στριφογυρνάμε γύρω από μια άβυσσο είναι-προς-Θάνατο. Οι νεκροί τραβάνε και τους ζωντανούς στον τάφο...

Όποτε και όπου ανα-ζητούνται θυσίες, ακολουθούμε ως σφάγια εν ονόματι του οτιδήποτε θα βαφτίζεται πρωτοφανές. Πολύ πολύ παλιότερα καίγανε παιδιά ή κυνήγαγαν ανθρώπους, πάντα στο όνομα της αναγκαιότητας. Για να βγει ο ήλιος ή για να ρίξει βροχή , να σταματήσει η επιδημία[2].
Οι ήδη νεκροί πηγαίνουν πηγαίνουν με προσμονή ζωής, στον όρθιο τάφο του σπιτιού τους, να χτιστούν.


Κλειδαμπαρωμένοι στην κοιλάδα του Φόβου:
Όταν στα πλαίσια του Δόγματος Σοκ έγινε ένας απίστευτος πολιτειακός μετασχηματισμός στις ΗΠΑ, το αποτέλεσμα το βιώνουν οι Αμερικανοί με μια άνευ προηγουμένου έκρηξη επιθετικότητας τόσο ατομικής όσο και κρατικής (οι άνευ λόγου εκτελέσεις από αστυνόμους δίνουν και παίρνουν).
Εάν στα πλαίσια του Δόγματος Σοκ, αυτό επικρατήσει σε Ελλάδα και Ευρώπη, αν γίνει καθεστώς το βασίλειο του Φόβου, τότε αυτό θα αυξήσει την κοινωνική παθογένεια. Ποια η μορφή που θα λάβει δεν γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι ο φόβος τρελαίνει τους ανθρώπους και η ανελευθερία η ρητή και κυρίως η άρρητη αρρωσταίνει & σκοτώνει, καθώς καθιστά το μέλλον απειλητικό και τερατώδες.

Όπου οι Αρχιερείς του Φόβου και οι Πονηροί Πολιτευτάδες έχουν το προνόμιο της απόλυτης ερμηνείας
Πάντα υπάρχει ευλογοφανής αιτιολόγηση ακόμα και στο κυνήγι μαγισσών , ακόμα και στην πλέον παρανο-ιϊκή κατάσταση.
Κι όπου η τυφλή πίστη κι ο επιστημονισμός οδηγούν σε αλάθητα
Κι όπου εκκινώντας από φαινομενικά ορθολογικές παραδοχές καταλήγεις σε πολύ ανορθολογικές ερμηνείες...
Ανελευθερίας....Βάζοντας αλυσίδες αναφοράς για να σπάσουν αλυσίδες μεταφοράς...

Αυτό το πολύ βολικό όταν το πλαίσιο είναι τελείως ρευστό. Το ερμηνεύεις κατά το δοκούν. 'Όπως βολεύει κάθε φορά ώστε, στο αποτέλεσμα να πέφτεις πάντα μέσα. Αν σου ξεφύγει ο παρανοϊός φταίνε τα κακά παιδιά , αν δεν σου ξεφύγει έπραξες σωστά.
Ακινητοποιημένη ζωή για να σωθεί η ζωή. Πίστη με άμφια Επιστήμης...

-Μα η Ιταλία....
-Ναι αλλά κι η Κορέα...
-Στην Ιταλία πεθαίνουν..
Δεν έχω ζήσει ακόμη, έχει ζήσει ένας άλλος την ζωή μου...
...δεν θέλω να πεθάνω, σταμάτα την ζωή, θέλω μια ζωή...
- Σταματώντας την ζωή δεν θα γίνεις αθάνατος, ζόμπι θα γίνεις που θα φυτοζωείς σε αναστολή, λάθος στα είπε ο Φόβος με την διχαλωτή γλώσσα...

Στρατιωτικά Καψώνια συλλογικής τιμωρίας.
Καρότο και μαστίγιο επικρατούν στην κοιλάδα του φόβου. Μην παραβγεις έξω διότι αν έχεις ανοσία στον φόβο σε περιμένει το μαστίγιο και η κοινωνική χλεύη. Πως τολμάς να μην φοβάσαι τον μπαμπούλα. Κάτσε κλειδωμένος για να μην πέσει συλλογική τιμωρία. Εσύ θα φταις για την τιμωρία που θα υποστούν όλοι. Εγώ είμαι απλά το όργανο της λογικής του Φόβου.
Ζωή στην φορμόλη για να σωθεί η ζωή.


Στο Βασίλειο του Φόβου αγνοώντας την ιστορία:
"Είναι παγκόσμιο το φαινόμενο και οι ελίτ δεν είναι ανόητες ώστε να αυτοκτονήσουν οικονομικά" (πόσες φορές ακόμα θα την πληρώσουμε αυτή την ολιγόψυχη Αριστερή παραδοχή).
Στον Α ΠΠ οι ελίτ (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία) αυτοκτόνησαν πολιτικά & οικονομικά μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της 2ας Διεθνούς. Τρεις οι εξαιρέσεις: Ζορές Λούξεμποργκ, Λένιν. Ο ένας δολοφονήθηκε, οι άλλοι δύο υπέστησαν νευρικό κλονισμό με αυτό που έζησαν.Το τέρας που τράφηκε από τον φόβο πολλών , δεν θα φύγει. Μας κατσικώθηκε στον σβέρκο.
Και δεν θα χρειάζεται κανέναν ιό , είτε φαντασιακό είτε πραγματικό. Άλλο πράμα η αθανασία άλλο ο νεκροζώντανος κι άλλο ο απέθαντος. Τα ζόμπι θα είμαστε εμείς θέλουμε δεν θέλουμε να είμαστε ζόμπι. Ζωή σε αναστολή.


Στο βασίλειο το Φόβου και του Ζόφου σαν έτοιμοι κάποιοι από πάντα , χειροκροτούν τον γυμνό βασιλιά.
-Τι έχουν τ' άτιμα και σαλεύουν;
-Ε σκοτώστε τα επιτέλους για να ζήσουν... [3]

Ανταπόκριση από την Κοιλάδα του Φόβου:
-Πότε θα λογαριαστούμε;
-Μετά...
-...με ληγμένη την επιταγή
Και τώρα σιγά σιγά όποιος έκανε την αρχική συναίνεση στην πρωτοφανή κατάσταση θα κοιτά τ ανάμεσα στο δίπολο των καθρεφτών
-θα σωθώ δεν θα σωθώ...
 
...και κάπως έτσι θα ρουφήξουμε τ' αυγό στο όλο και πιο στενό κελί μας. Αυτό το κάποτε αυτονόητο θα χαθεί σε μια διαχειριστική και λεόντεια διαπραγμάτευση με την (κάθε) κυβέρνηση. Και κάπως έτσι επαληθεύονται και τα 5 στάδια της κομφορμιστικής ψυχολογίας με τελευταίο στάδιο την αποδοχή.
Καινούριες ευκαιρίες ανοίγονται για τους εύπλαστους..

-Δάκρυα μόνο για τους πεθαμένους. Οι ζωντανοί άξιοι μόνο ενοχής!
-Μην νευριάζεις τον μπαμπαΚούλη! Αφού είσαι ζωντανός άξιος είσαι μόνο να δουλεύεις σιωπηλά, με μετρημένες τις μετα-κινήσεις
- Αδιαμαρτύρητα! ...χάρη σου κάνουμε
Κι έτσι από εδώ και πέρα και βόμβα διασποράς θα είσαι και μπατίρης και ένοχος καθώς επιμένεις να είσαι ζωντανός κι όχι νεκροζώντανος


Προβλέψεις καφετζούδες και μαντείες στην Κοιλάδα του Φόβου.
Ο μέγας αρχιερέας της ατομικής ευθύνης που τώρα πετάει διάφορα μύρια σε νούμερα, τα χε μπερδέψει κάπως πριν καιρό. ¨Ή μήπως τότε τα 'λεγε σωστά. Τ' άτακτα παιδάκια όμως τα απειλούμε πάντα με πειθαρχείο...
Διεστραμμένη Πίστη με άμφια Επιστήμης

Μπατίριδες, κλεισμένοι κι ένοχοι [4]








___________________________________________


[1]
"Ο αριστοτέχνης προπαγανδιστής όπως ο ειδήμων διαφημιστής αποφεύγει να απευθύνεται εμφανώς στο συναίσθημα και ψάχνει να βρει ένα τόνο που να ταιριάζει στην πεζότητα της σύγχρονης ζωής – ξερό γλυκερό, προσγειωμένο. Ο προπαγανδιστής δεν διαδίδει «σκόπιμα προκατειλημμένες» πληροφορίες. Ξέρει ότι οι εν μέρει αλήθειες είναι πιο αποτελεσματικά μέσα εξαπάτησης από τα ψέματα. Έτσι προσπαθεί να εντυπωσιάσει το κοινό με στατιστικές οικονομικής διόγκωσης που αμελούν να δώσουν το έτος με βάση το οποίο υπολογίζεται η διόγκωση , με ακριβή αλλά δίχως νόημα στοιχεία για το βιωτικό επίπεδο - με ανεπεξέργαστα και ανερμήνευτα δεδομένα , με άλλα λόγια , από τα οποία το κοινό καλείται να βγάλει το αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα και συνεπώς , το παρών καθεστώς είναι άξιο εμπιστοσύνης του λαού ή ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ , ΟΤΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΟΥΝ ΤΟΣΟ ΓΟΡΓΑ ΩΣΤΕ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΩΘΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΓΙΑ Ν’ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ . Χρησιμοποιώντας ακριβείς λεπτομέρειες για να υπονοήσει μια παραπειστική εικόνα του συνόλου , ο πονηρός προπαγανδιστής κάνει την αλήθεια κύρια μορφή του ψεύδους.

"Η κουλτούρα του ναρκισσισμού" σελ 82 Κεφ Η Κοινοτοπία της ψευτοαυτογνωσίας : θεατρικότητα της πολιτικής και της καθημερινής ζωής"

[2]
Διάγγελμα Προέδρου της Δημοκρατίας 25/03/2020
"Να θυσιάσουμε προσωρινά ατομικές μας ελευθερίες, για να προασπίσουμε το υπέρτατο συλλογικό αγαθό της δημόσιας υγείας. Τα νέα αυστηρά μέτρα που ισχύουν είναι απαραίτητα για την αντιμετώπιση της κρίσης."
http://www.presidency.gr/%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%ae%ce%bd%cf%85%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%ad%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf/

[3]
«Το να τρέχεις στον δρόμο είναι ένας τρόπος παραβίασης των υποχρεώσεών σου ως πολίτη...Οχι στο τζόγκινγκ, ακόμη και το μοναχικό: είναι ένας τρόπος για να εκθέσεις τον εαυτό σου, καθώς και την κοινωνία στην μόλυνση», δήλωσε ο Μαουρίτσιο Καζάσκο, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής και της Ιταλικής Ομοσπονδίας Αθλητιάτρων στην Corriere della Sera.

[4] "Τα παραπάνω αναφέρει στο Iatronet ο Σωτήρης Τσιόδρας, καθηγητής Παθολογίας - Λοιμώξεων της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και επιστημονικός συνεργάτης του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ).
Ο καθηγητής είναι καθησυχαστικός και επιχειρεί να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση:
Κύριε καθηγητά, ποια είναι τα χαρακτηριστικά του νέου κοροναϊού;

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), πρόκειται για έναν νέο κοροναϊό, ο οποίος εμφανίζει χαμηλή μεταδοτικότητα και μειωμένη θνησιμότητα σε σχέση με τον SARS και MERS"
 https://www.iatronet.gr/eidiseis-nea/epistimi-zwi/news/53761/swt-tsiodras-poso-apeilitikos-einai-o-koronaos-tis-kinas.html?fbclid=IwAR2l9Gjdru-vPrXbZxOhpFaApAnvis4lF2SpNnVP-Q6CLEVOCPwxOugvtu0

Εν δυνάμει φονιάδες...

-Στο άνοιγμα ελοχεύει...
-Τι;
-Το μέλλον σου ο τόπος...
-Δεν μπορώ δε το αντέχω το μέλλον το φοβάμαι...
-... τον τόπο της Χαράς σου;
-τι χαζά είναι αυτά που λές. Πάντα χαζά τα λες. Ασφυκτιώ. Πάω ν' ανα-μετρηθώ στο υϊκό μου φορτίο...
 ... να μου ορίσει η δοσολογία των χαπιών αν-ασφάλειας.
-Ψυχή έχεις;
-όχι την πούλησα για ένα κομμάτι βελούδο, να ντύσω τους τοίχους, να
 μην είναι γυμνοί, να μην είμαι απογυμνωμένη, να μη με πονάει η θηλιά...
 Νιώθω μιαν ανησυχία αλλά μου χουν πει να στέκομαι
 ανάμεσα σε δυο καθρέφτες.

Επιδημία του Φόβου & οι εν δυνάμει φονιάδες.

Ο μπαμπούλας της Λομβαρδίας στην Ιταλία καραδοκεί, από το μέλλον, στο άγνωστο του ανοίγματος.
Οι ίδιες οι επίσημες ανακοινώσεις (παγκοσμίως) έχουν παραδεχτεί ότι εκτιμήσεις βασίζονται σε παραδοχές [1].

Ο πανικός διαδίδεται ως πυρκαγιά στην αποξηραμένη από τον φόβο σκέψη. Εις το όνομα της ιερής, ακαθορίστου και πανταχού παρούσας Αναγκαιότητας.

Εις το όνομα της ιερής, ακαθορίστου και πανταχού παρούσας Αναγκαιότητας:
Ποινικοποίηση της παρέας, ενοχοποίηση της βόλτας, ενοχοποίηση του αγγίγματος κι η ποινή: εγκλεισμός στο σπίτι! Ένοχοι όλοι εκ προοιμίου.

Εις το όνομα της ιερής, ακαθορίστου και πανταχού παρούσας Αναγκαιότητας
Είσαι, εσύ κι εσύ κι εσύ ένοχος! και να μην έχεις την ασθένεια θεωρείσαι ότι την έχεις. Συλλογική ευθύνη. Γι αυτό και είσαι ένοχος.
Όλα αυτά βασισμένα σε ένα ρευστό πλαίσιο πλήρους ασάφειας. Μπορεί βολικά να πάρει οποιοδήποτε σχήμα. Να χωρέσει οποιοδήποτε περιεχόμενο.  Όλοι κλεισμένοι στο κουκούλι ασφυκτιώντας από το προστακτικό βελούδο που μας πνίγει.
Ο σύγχρονος λαβύρινθος είναι η αναπαραγωγή ενός ψέματος με αλλεπάλληλα στρώματα προσομοίωσης που εξατμίζει την αλήθεια. Υπάρχει κάτι σε αυτή την πράξη που δείχνει προς μία και μόνη πραγματικότητα, αυτή του κυνισμού. Υπάρχουν ολόκληρες πρακτικές  που στοχεύουν σε μια διαχείριση της πραγματικότητας, σε μια σχετικοποίηση του Τόπου. Αρχαιότατες τεχνικές ισοδυναμίας ανάμεσα στο έτσι στο γιουβ-έτσι και στο κοκορ-έτσι.

Το τέλειο έγκλημα: Δεν υπάρχει! Πάντα υπάρχουν οι πατημασιές και οι κηλίδες  που επικαλούνται την πράξη του εγκλήματος, του φόνου.
Αναζητούν τα μάτια που βλέπουν τ' αυτιά που ακούν. Που δεν είναι φραγμένα με λέπια χτισμένα από φόβο.

Εις το όνομα της ιερής, ακαθορίστου και πανταχού παρούσας Αναγκαιότητας μπορούν όμως να διασπαρούν όμοια ίχνη που επικαλούνται επίσης την αλήθεια. Κι έτσι γεννάται η σύγχυση που ξαφνικά αποπροσανατολίζει, ξαφνικά ουρανός και γη γίνονται εναλλάξιμα και ανταλάξιμα. Και τότε είναι που ο άνθρωπος απανθρωπίζεται. Χάνεται η διάκριση της πραγματικότητας χάνεται κι ο Τόπος όπου μπορείς να σταθείς. Ασφυκτιάς κι εκρηγνύεσαι.  Και τότε σε χαρακτηρίζουν ραδιενεργό και όχι  άνθρωπο. Σε χαρακτηρίζουν σύμπτωμα. Σε χαρακτηρίζουν αντικοινωνικό  φορέα της ασθένειας. 

Εις το όνομα της ιερής, ακαθορίστου και πανταχού παρούσας Αναγκαιότητας τα παιδιά από εδώ και πέρα θα λέγονται βόμβες διασποράς [θανάτου].

Όλα αυτά έχουν καλλιεργηθεί δημιουργώντας  την εύφορη κοιλάδα του θανάτου. Καλλιεργώντας την αντίληψη του Χρόνου ως αναπόφευκτη Βία. Ως την έσχατη Βία του Θανάτου. Ο χρόνος ως  Κράτος Βίας & Θανάτου. Η Σωτηρία ως απελευθερωμένος χωροχρόνος (Τόπος Χαράς), αυτό  το απελευθερωτικό μήνυμα , το χαρμόσυνο νέο  δεν καταργεί τον χρόνο , περνάει δια μέσου της Φθοράς & αλλάζει τον χρόνο από μια πορεία προς την φθορά και τον θάνατο εν μέσω ματαιότητας σε μια πορεία εκπληρωμένου βιώματος.  Και εδώ ξάφνου ευρισκόμαστε στο ξέφωτο της επιθυμητικής ροής…
Κάπου όταν το μέλλον δεν υπόσχεται φθορά και θάνατο, τα σώματα ανασταίνονται, οι ορθο-"λογικοί" τρελαίνονται, οι αν"ευσεβείς" σκαναδάλιζονται. Οι ασθένειες υπερνικώνται. Θαύματα ιατρικά και άλλα, που συμβαίνουν αν νιώσει ο άνθρωπος ότι το μέλλον  δεν είναι συνώνυμο της Απειλής...

Κυβερνήσεις της εμπορευματοποίησης, το από δεκαετιών εμπόριο του καταβροχθιστή  Χρόνου, την κοπανάν από τις ευθύνες τους. Διαχέοντας την ευθύνη σε όλη την κοινωνία στον καθένα ατομικά.
Ασθενούν οι κοινωνίες όταν εκβιάζονται οι επιλογές ανάμεσα  στο κακό , στο χειρότερο και στο θανατερό. Την κοπανάν αυτοί που εγκλημάτησαν κατά συρροή, μέσα από την καλλιεργημένο και γόνιμο πλέον χωράφι του φόβου και τρόμου. Με την συναίνεση της Αριστεράς που αρεσκόταν στον στείρο επιστημονισμό, όταν δεν εξαγοραζόταν για να ρίχνει στρακαστρούκες στο αέρα αντί για εύστοχες βολές. Να μιλήσει με ρήμα του λόγου που να καίει τους κατά συρροή δολοφόνους των κοινωνιών. 
 
 Αν θεωρούμε τους ανθρώπους ψυχοσωματικά όντα και όχι απλώς μια κινητή έκφραση βιοχημικών διεργασιών που καταλαμβάνει 1 τετραγωνικό μέτρο, κρατώντας αποστάσεις, τότε η κουβέντα για την επιδημία και την ασθένεια μπορεί να εκκινεί. Και ν' αναζητεί αυτό που κάνει τον άνθρωπο να υποφέρει ψυχοσωματικά να νιώθει το μέλλον αποκλεισμένο κι έτσι να υπόκειται σε ενδογενείς (αυτοάνοσα, καρκίνοι) ή εξωγενείς (λοιμώξεις) ασθένειες. Μήπως αντί για την παράλυση του χρόνου,  κάποτε να ξεκινούσε η διερεύνηση, πραγματική ιχνηλάτηση της ασθένειας;
Όχι της στατιστικής καταγραφής συμπτωμάτων και παρατηρήσεων επί της βιοχημείας. Καθώς και στην κλασσική ιατρική ο παράγοντας της ψυχικής ευεξίας καθορίζει την πορεία ενός ανθρώπου σε σχέση με μια ασθένεια .

Είμαστε στο τέλος Εποχής...  Άραγε ο επόμενος χειμώνας με την έξαρση της εποχικής γρίπης μας περιμένει. Μας  περιμένει κι ένα ακόμη κλείδωμα των εν δυνάμει φονιάδων, για το κοινό καλό;

___________________
[1] "Σύμφωνα με τον κ. Τσιόδρα, η διασπορά του ιού συνεχίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο με περισσότερα από 208.000 κρούσματα και περισσότερους από 8.200 θανάτους. Με βάση τα διεθνή δεδομένα, η θνητότητα κυμαίνεται από 0,005% έως και 1%, αλλά με αρκετή αβεβαιότητα.
Εμείς πέραν των ανωτέρω που σας είπα, χρησιμοποιούμε και μαθηματικά μοντέλα, που έχουν ως βάση τους τα χαρακτηριστικά του ιού, τα σοβαρά νοσηλευόμενα περιστατικά και τους θανάτους."
https://www.aftodioikisi.gr/ipourgeia/koronoios-apagoreyontai-oi-synathroiseis-ano-ton-10-atomon-prostimo-1-000-eyro/?fbclid=IwAR2mFA6PziCWFhe4Ftk5zBJsdQXfqkCZVjBxaKeAZqjKL11fl_9Zs12mob0

Πρωτόκολα που σε καθηλώνουν με μια κόλλα στο χαρτί...

[Με αφορμή το άρθρο του "The Press Project"]

H απο-ασυλοποίηση είναι κάτι που πηγαινοέρχεται σα τα κύματα στην παραλία. Το ίδιο και τα εγκλήματα ορατά κι αόρατα που γίνονται στο όνομα της θεραπείας.

Το θέμα είναι ότι οι αντιλήψεις περί ψυχικής "υγείας" και οι συνεπακόλουθες "θεραπείες" επιτείνουν αν δεν δημιουργούν το πρόβλημα. Μα και εκτός ασύλων τα χάπια παίρνουν και δίνουν, οι εφεύρεση νέων ψυχικών συνδρόμων και διαταραχών είναι κοινός τόπος στην κυρίαρχη αντίληψη για τον ψυχισμό, ειδικά στα μικρά παιδιά. Το μπούκωμα με ritalin στις ΗΠΑ ή τα αντίστοιχα φάρμακα στην Ευρώπη, σχεδόν επιβεβλημένη. Πολλές φορές σε συνεργασία ή/και δυστυχώς με την προτροπή των συστημάτων εκπαίδευσης και των δασκάλων. Όλα στο όνομα της προσαρμογής. Σε τι; Φυσικά στις μαθησιακές παραγωγικές μεθόδους που ορίζουν αν ένα παιδί έχει επαρκές γνωστικό φορτίο (για καταλήξει επαρκές ανθρώπινο δυναμικό - τα σημαίνοντα της ηλεκτρολογίας κυριαρχούν στις δ/νσεις προσωπικού ων μεγάλων μικρών και δημόσιων επιχειρήσεων - είναι δε η πεμπτουσία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού). Μετωνυμικά αν έχει αφομοιώσει συγκεκριμένες γνώσεις με συγκεκριμένο τρόπο και είναι ικανό να τις παρέχει αποδοτικά, όταν του ζητηθούν στο εργασιακό πεδίο. Διότι το εκπαιδευτικό σύστημα, πάνω στο καλούπι της αποδοτικής παραγωγής σε προσαρμόζει. Παγκοσμίως η "πρωτοκολοποίηση" (μεθοδολογία και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων, των θεραπειών βάση πρωτοκόλλων) στην Ιατρική Πράξη, αντί της ίασης επικρατεί, με αποτέλεσμα ασθενείς και θεραπευτές να λειτουργούν όλο και λιγότερο ως άνθρωποι εν μέσω διαλεκτικής όλο και περισσότερο ως εφαρμοστές και δέκτες ιατρικών πρωτοκόλλων διαχείρισης της "ασθένειας" στην λογική της επισκευής, κι όχι της ίασης. Κάπου εκεί εξαχνώνεται το ανθρώπινο.
___________________________________

"Αναπόφευκτα, ρωτώ τον κ. Νικολαΐδη αν υπάρχει ακόμα μέρος της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας που να αποδέχεται τη μηχανική καθήλωση και που να συνταγογραφεί χάπια σε τριπλάσιες και πενταπλάσιες από τις συνιστώμενες διεθνώς δόσεις. «Ναι», απαντάει, «αλλά κατά μόνας. Σε δημόσια επιστημονική συζήτηση δεν λέγεται αυτή η άποψη. Υπάρχει η παρανόηση ότι αυτά τα μέρη είναι κάτι σαν νοσοκομείο, ειδικά στους γιατρούς και τους νοσηλευτές, ενώ δεν είναι. Είναι το σπίτι τους, είναι το μέρος που μένουν. Με μια αντίληψη νοσοκομείου, λοιπόν, οι οδηγίες είναι, "Γιατί κυκλοφορείς; Γιατί δεν είσαι στο κρεβάτι σου;"». "
https://www.thepressproject.gr/article/114673/Tha-mporousan-na-gelane-na-milane-na-exoun-zoi

"Οι ψυχικές υπηρεσίες υγείας χρειάζεται να μάθουν περισσότερο από τους ασθενείς, αμφισβητώντας τις αξίες της αποδοτικότητας και αυτονομίας που έχουν φετιχοποιηθεί από την σύχρονη κοινωνία. Όπως το θέτει η Καναδή Ψυχολόγος Ellen Corin, πρέπει να παραμερίσουν σχέδια επανένταξης, σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν να ευνοηθεί η διαδικασία ανάπλασης που ξεκίνησε από τους ίδιους του ασθενείς, Και αυτό σημαίνει να παραιτηθούν από ιδέες για το τι σημαίνει να είσαι "θεραπευμένος" ή "επανενταγμένος" μέσα στην κοινωνία"
[δε μπορώ να μην παρατηρήσω την λεπτή ειρωνεία της Corin γύρω από το σημαίνον επανένταξη. Όταν αντίστοιχα η συζήτηση στην Ελλάδα γύρω από τις εξαρτήσεις είναι καθηλωμένη στο τοτέμ/ταμπού/φετίχ "επανένταξη". Επιστροφή δλδ των εξαρτημένων στην κοινωνία που η προϋπάρχουσα ένταξή προκάλεσε όλα τα αόρατα τραύματα , που τους οδήγησε στην κατάχρηση ουσιών για να αντέξουν τον άλεκτο ασυνείδητο πόνο]

"Mental health services need to learn more from patients, questioning the values of efficiency and autonomy fetishised by contemporary society. As the Canadian psychologist Ellen Corin puts it, they must put aside projects of rehabilitation in order to help foster the processes of reconstruction begun by patients themselves, and this means giving up ideas about what it means to be "cured" or "reintegrated" into society."
https://www.theguardian.com/commentisfree/2011/jun/21/psychiatric-services-damage-limitation