Το σαγηνευτικό πρόσωπο της Μεδούσας που σε πετρώνει.

Οι άσκοπες κυκλοφορίες,

 μαγικοί ασυμπτωματικοί,

επικίνδυνος o άλλος εξ ορισμού μολυσματικός

οι επόμενες 15 μέρες θα είναι κρίσιμες,
στην μόνιμη εντατική της κοινωνίας

Οι πούστηδες οι Εβραίοι και οι αράπηδες του 21ου αιώνα.

Το βολικό κακό

Το προσωπικό έγκλημα πάντα λογίζεται ως παράλογο, αιτιολογημένο κάποιες φορές, αλλά τελικά παράλογο, αδικαιολόγητο. Καθώς υπάρχει ένα πρόσωπο που μπορείς να το κατηγορήσεις Το μαζικό έγκλημα αυτό που γίνεται σε μια κοινωνία, πάντα είναι λογικό. Διότι υπάρχει ένας απρόσωπος μηχανισμός που προσφέρει τις απαραίτητες δικαιολογίες.
Και πάντα γραφειοκρατικά δικαιολογημένο. Φροντίζει και γι αυτό ο μηχανισμός πιστοποιημένης αυθεντίας της εξουσίας

Ανοιχτή υπεράσπιση νεοναζιστών κασιδιάρηδων της Λευκορωσίας. Στα πλαίσια πολιτικής και ιδεολογικής υποτέλειας, ειλικρινά δεν περίμενα να το δω σε πρωτοσέλιδο εφημερίδα του πολιτικού ριζοσπαστισμού. Οι ίδιες σελίδες βρίθουν τώρα από τον όρο γυναικοκτονία. 
Προσοχή στις πολιτικές αρθρώσεις μορφωμάτων που εργαλειακά αντιστρέφουν τα μεγέθη.

Άδειες κόγχες & ο Μενγκελικός νόμος 4682/2020....

Προς αποφυγή παρανοήσεων:

Ετούτη την περίοδο κρίνω ως μέγιστο ζήτημα, την πλήρη ιατρικοποίηση της κοινωνίας του υγειονομισμού ως πολιτειακή σχέση και την νομιμοποίηση του υγειονομικού απαρτχάιντ. Με αφορμή την λοίμωξη του SArs-cov2. Καθώς και το σφάξιμο παιδιών που συμβαίνει με την βιομηχανία ψυχικών "διαταραχών". Πάρα πολλοί γονείς "ανακαλύπτουν", μέσω της βιομηχανίας των ειδικών, με τρόμο "προβληματικά" παιδιά. Όταν προβληματικοί είναι οι ειδικοί που φτιάχνουν σταυρούς διάγνωσης όπου καρφώνουν πάνω τους παιδιά & έφηβους. ο γονιός με το βλέμμα καρφί του ειδικού καρφώνει το παιδί ως νόημα προβλήματος & το παιδί βλέπει ένα βλέμμα ειδικού και φόβο.
Το κενό συναντά το κενό, άδειες κόγχες...

Το άδειο βλέμμα που βλέπει πάντα απειλή

Ωραίο θέ(α)μα αυτό!

Το μέλλον που πάντα θα έρχεται με όρους απειλής και κλειστότητας

Και το βλέμμα σαγηνεμένο καρφώνεται καθηλώνεται σε αυτή την εικόνα κινδύνου και απειλής.

Με όρους πορνογραφίας. Μια αντίστοιχη καθήλωση που παθαίνει κάποιος σε εικόνες με την λογική του πορνό.
Ακόμη και ο λόγος ζουμάρισμα περί θύματος.

Ένα είδος υπερσεξουαλικοποίησης της ίδιας της εικόνας καταστροφής.
Η θυματο-λογίκευση ως πορνογραφική κατανάλωση. 

Μισαλλοδοξία 

Η κοσμική θρησκεία και η τυφλή πίστη στους κρατικούς θεσμούς βρίσκεται υπό πλήρη κατάρρευση.

Αυτό που βλέπουμε σε πολλούς ανθρώπους του αριστεροχωριου είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσουν τα φαινόμενα της κοσμικής θρησκείας το ιερατείο και τον Θεό-ορθολογικό Κράτος-Επιστημονικός Θεσμός.

Αυτό βλέπουμε . Και θα σφάξουν πολύ κόσμο για να σώσουν αυτό. 

Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα πιστεύεις και προσβλέπεις σε θεό/θεούς.  

Και έτσι δηλωμένα άθρησκος ασκείς θρησκευτικές πρακτικές.

Η πολιτική του ρευστού μέσα στο κενό δοχείο του σώματος

Η πριμοδότηση το προμοτάρισμα της ψυχολογικοποίησης και ο κομφορμισμός της παιδαγωγικής, η βιομηχανία διαγνώσεων διαταραχών στα παιδιά, η άκαμπτη και μονοδιάσταση νοηματοδότηση "εμφυλοποιήσεων" της παιδικής σεξουαλικότητας που στις ΗΠΑ έχει καταστεί εργοστάσιο παραγωγής πολιτικής επέμβασης στα σώματα παιδιών με χημική χειραγώγιση της εφηβείας (puberty blockers) , είναι μερικές από μόδες υποκατάστασης του πραγματικά ριζοσπαστικού πολιτικού λόγου.

Παρα-βλέποντας το κακό

Η απουσία λόγου για όλα αυτά, η μονοδιάσταση και άκαμπτη "έμφυλη" ερμηνεία , του κακού στις ανθρώπινες σχέσεις, απλά δείχνει την απουσία πραγματικά ριζοσπαστικού λόγου. Δείχνοντας το νύχι στην γροθιά του μηχανισμού της κοινωνικής καταπίεσης δεν ονοματίζεται πολιτικά πέραν της γροθιάς.
Δεν βλέπεις από που εκκινεί η γροθιά και που κατευθύνεται.

Όταν σιωπάς ή/και στηρίζεις την μετατροπή της κοινωνίας σε στρατόπεδο, όταν συναινείς στην κατάργηση του σωματικού αυτεξούσιου πως μπορείς να μιλάς επιτελεστικά κι όχι ρητορικά για την υφέρπουσα βία στις σχέσεις των ανθρώπων;

Όταν αναδεικνύεις την ΜΙΑ ΜΟΝΟ μορφή επιθετικότητας την φανερή κι επικεντρωμένη και όχι το γενικότερο πλαίσιο ποιοτήτων βίας της ζωής υπό διαρκή εποπτεία σε στρατόπεδο , εξ-υπηρετείς πολιτικά το γενικότερο πλαίσιο βίας.

Είναι λοιπόν ένας πολύ σοφιστικέ τρόπος να φωνάζεις περί εξουσίας δίχως να μιλάς πραγματικά για την εξουσία.

Το αποκλεισμένο μέλλον

Υπάρχει ένας μύθος γύρω από την αυτοκτονία (με αφορμή την αυτοκτονία ενός μετανάστη στην Ιταλία) που έχει καλλιεργηθεί από τους Ψ επαγγελματίες επειδή τους βολεύει στις ξεπέτες:
Αυτός του "αυτοκτονικού ιδεασμού".
Ούτε η επονομαζόμενη κατάθλιψη ούτε η επονομαζόμενη ψύχωση είναι η γενεσιουργός αιτία μιας αυτοκτονίας.
Γενεσιουργός αιτία είναι η προσδοκώμενη ζωή ως μια βέβαια μορφή πλήρους αποκλεισμού από το μέλλον.
Η βεβαιότητα της πλήρης απανθρωποιησης του αποκλεισμένου μέλλοντος ως μόνης δυνατότητας των ανθρωπίνων σχέσεων.
Είναι κάτι που έρχεται απ΄ έξω προς τον άνθρωπο (ως βίωμα και βιωμένη ύπαρξη - being & existence) κι όχι κάτι που εκπορεύεται από μέσα.


Καθώς είναι οντολογικό ζήτημα αυτό του απονεκρωμένο μέλλοντος που πνίγει τους ανθρώπους
Αν έχεις εκπέσει της οντολογίας σου , χρειάζεσαι ένα συμβολικό χαλινάρι ως υπερεγωτικό Νόμο απαγόρευσης που νοηματοδοτείται συμβολικά για να συμμαζέψει μια ζομποειδή κατάσταση ενορμήσεων
Η αγαπητική σχέση με τον έτερο (οντολογικά) είναι που καθιστά την επιθυμία τόπο (χωροχρονικά) χαράς κι όχι πηγή οδύνης λόγω ανεκπλήρωτου.

Αδιαπραγμάτευτα, [1]

... το Είναι, είναι  που αποτρέπει τις σχέσεις κτήσεις. Κι αυτές υπάρχουν εκατέρωθεν κι όχι μόνο από την μια μεριά.

 -Αφού δεν μπορώ να είμαι, ας κατ-έχω

Οι ντελεζιανές επιθυμητικές ροές έχουν κάποιο νόημα αν τις αντιληφθείς οντολογικά . Ως κάτι που εκπορεύεται , πλεονάζει επιθυμητικά κι εκπορεύεται.
Για να γίνει αυτό μόνο σε σχέση Προσώπου με Πρόσωπο μπορεί να γίνει.
'Όχι προς αντικείμενα.
Αντικείμενα σε μια Ντισνευλαντ παραγωγής υπεραξίας απόλαυσης. Ο άλλος ( μα κι εσύ )  αποκομμένα όργανα τεμαχισμένου σώματος  συρρικνώνονται σε αντικείμενα εν-όργανης σεξουαλικής γυμναστικής. Κάνεις το δοσμένο πρόγραμμά σου κρίνεις κι υπό-κρίνεσαι. 

Αλλά με Πρόσωπο σε Πρόσωπο εκ του οποίου εκπορεύεται Ενέργεια Βούληση Θέληση εκφρασμένα αγαπητικά υπάρχει χρόνος , υφίσταται μέλλον , εκπλήξεως τόπος υπάρχει η ανοιχτωσιά του αγνώστου. Υπάρχει και το ρίσκο. Και το ρίσκο έχει επενδυθεί στις μέρες μας με οσμή θανάτου.

__________________________

2+2 = μπανάνες

«Υπήρξε ποτέ οποιαδήποτε μορφή καταπίεσης που να μην προβαλλόταν ως κάτι το ‘’φυσικό’’ γι’ αυτούς που την υφίσταντο;» John Stuart Mill

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι κοινωνικές σχέσεις , ο κοινωνικός τόπος ρευστοποιείται και αναδιατυπώνεται με πολύ δυσμενείς όρους για την ανθρώπινη κατάσταση. Ο κοινωνικός τόπος ορίζεται πλέον με όρους διαχείρισης κρίσεων, με όρους φυλακής ή στρατοπέδου. Αυτός μάλλον θα είναι ο Τόπος της 4ης Βιομηχανικής επανάστασης. Υπάρχει εδώ και χρόνια συζήτηση για μια κοινωνική μηχανική που θα περιλαμβάνει ευθέως και  το ανθρώπινο σώμα. Ως όργανα και ως αντικείμενο υγειονομικής διαχείρισης. Μικρό παράδειγμα: η είσοδος σε κάποιες επιχειρήσεις γίνεται με υποδόριο τσιπ, στην θέση της κάρτας εισόδου. Υποθετικό παράδειγμα: με συνεχή παρακολούθηση των βιομετρικών δεδομένων, κάποια κυβέρνηση θα μπορούσε να παράσχει γενναίες μειώσεις στην φορολογία. Καθώς το δημοσιονομικό "βάρος" και "αποτύπωμα" θα ήταν μικρότερο στις υγειονομικές δαπάνες. Φαντασία; Θα φανεί παρακάτω πως αυτό ήδη συζητείται.. Και πως γίνεται η διάλυση του υγιούς στον ασθενή, μένοντας μόνο ο ασθενής...

Το κύριο και ποιο τρομακτικό εργαλείο όλων είναι ότι ο μετασχηματισμός βασίζεται στην αντιστροφή μιας έννοιας:
ο υγιής άνθρωπος γίνεται ασυμπτωματικός ασθενής. Με την έννοια του ασυμπτωματικού ασθενή (το νέο νόημα βρίσκεται στο πάντα εν δυνάμει ασθενής) διαλύεται η διαφορά υγιούς με ασθενή. Αυτό γίνεται με την θεσμική συνέργεια της γραφειοκρατίας εθνικών και διεθνών ιατρικών θεσμών (Π.Ο.Υ. , ECDC, CDC, ΕΟΔΥ). Όσοι εναντιώνονται σε αυτή την σκόπιμη σύγχυση εννοιών απορρίπτονται ως σκοταδιστές συνωμοσιολόγοι και "ψεκασμένοι" . Οι αντιδράσεις πολλών σε σχέση με την Επιστήμη και τον θεσμικό λόγο της, είναι θρησκόληπτες ως προς την αποδοχή του λόγου των υγειονομικών θεσμών:
"Το είπαν οι γιατροί", όποιος αμφισβητεί τον λόγο των "γιατρών" καταδικάζεται με όρους αίρεσης.  Οι όροι είναι επιστημονικoί το υπόβαθρο που εκφέρονται είναι θεολογικό.

"Thomas S. Szaz
▪ Εγώ υποστηρίζω πως αυτό συνέβη εξαιτίας του μετασχηματισμού της θρησκευτικής ιδεολογίας σε επιστημονική, με αποτέλεσμα την αντικατάσταση του θεολογικού κινήματος από ένα μαζικό-ιατρικό κίνημα και την αντικατάσταση της δίωξης των αιρετικών από τη δίωξη των τρελών." [1]

Δεν είναι τρομακτική ως επιδημία ο covid19, είναι τρομακτικό αυτό που αναδύεται με αφορμή μια ήπια σε γενικές γραμμές λοίμωξη. Η νέα κανονικότητα η οποία χτίζεται με όρους κοινωνικής μηχανικής συνοψίζεται στο εξής:

 θα βρισκόμαστε σε διαρκή εν δυνάμει υγειονομική κρίση με διαλείμματα μη κρίσης.

Για έναν άνθρωπο με νοσηλεία μίας ημέρας επιβλήθηκαν περαιτέρω κοινωνικοί περιορισμοί.
"...χρειάστηκε 1 στα 13 κρούσματα νοσηλείας ΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ..."
"Ένα από αυτά είναι ο περιορισμός των καλεσμένων σε τελετές, όμως είναι οι γάμοι και ο λόγος πίσω από αυτή την απαγόρευση είναι τα όσα συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη και δημιούργησαν έναν πυρήνα με αρκετά κρούσματα.

Ο λόγος για έναν γάμο με περισσότερους από εκατό καλεσμένους, από όπου έχουν προέλθει δεκάδες κρούσματα κορονοϊού, ενώ εκφράζονται φόβοι ότι αυτά θα πολλαπλασιαστούν.

Μέχρι στιγμής τα επιβεβαιωμένα κρούσματα από το πάρτι γάμου είναι 13, ανάμεσά τους και ο γαμπρός, ο οποίος χρειάστηκε να νοσηλευτεί για ένα βράδυ."[2].

Ο καπιταλισμός αφού καταβρόχθισε το δημόσιο πεδίο , αφήνοντας πίσω του κράτη αποκαΐδια,  επεκτείνει το οικονομικό πεδίο και στον προσωπικό τόπο του κάθε ανθρώπου. Εδώ επισημαίνεται:

"Πρώτον, κάτι που λέγεται στην πολύ αρχή και μπορεί να διαφύγει της προσοχής. Η μετάβαση του ενδιαφέροντος απ’ τα «προσωπικά δεδομένα του ασθενούς» στα «προσωπικά δεδομένα της υγείας» συνολικά – του καθενός. Η μετάβαση είναι στρατηγικής σημασίας. Ο «ασθενής», η «ασθένεια», είναι μια περιορισμένη στο χρόνο κατάσταση. Αντίθετα, σαν «υγεία», μπορεί να θεωρηθεί το σύνολο της καθημερινής ζωής, 24/7. Συνεπώς η «δημιουργία», η «συγκέντρωση» και η «κατεργασία» των προσωπικών data 24/7 είναι μια καθολική διαδικασία που μπορεί να αφορά (και πράγματι αφορά) τα πάντα στην καθημερινή ζωή."[3].

Γυμνός φόβος
Η πορεία μας είναι προς το μέλλον. Η Αριστερά προσεταιρίστηκε την έννοια  "προοδευτικού" έναντι του συντηρητισμού, ως συλλογική έκφραση της πορείας. Του ανοίγματος του μέλλοντος. Σε αντίθεση με την Δεξιά του συντηρητικού της στασιμότητας. Εδώ και πολλές δεκαετίες η αποκαλούμενη Αριστερά έχει βαλτώσει. έχει καθηλωθεί το βλέμμα της στο παρελθόν.
Όπου η Αριστερά έχει μεταλλαχθεί κι η Ελευθερία αντικαταστάθηκε από την Ασφάλεια ως κυρίαρχο σημαίνον.
Αν τελικά δουλειά της πολιτικής ανάλυσης , της Ίασης. της Άρσης των κοινωνικών αντινομιών είναι από το να πηγαίνεις πορευόμενος  με τον κώλο προς το μέλλον , να περιστραφείς και ν' αντικρίσεις το μέλλον...
...δεν θ' αναγκάζεσαι να πατάς τα ίδια σου τα σκατά άμα στρέψεις το μέτωπο και τα μάτια και το σώμα προς το μέλλον..,
Χρειάζεται βέβαια να είσαι σε πίστη ως προς αυτό και όχι σε φόβο...

Πορνογραφία καταστροφής

Αυτό το πολύ παλιό και αγαπητό παιχνίδι του κοινωνικού έλεγχου, τώρα σε νέα υγειονομική συσκευασία. Και με τις ευλογίες της υγειονομικής Αριστεράς. Πάντα στο όνομα του ανθρωπισμού. Το κυνήγι μαγισσών που με αποστροφή καταδικάζεται ως σκοταδιστικό είχε στο πυρήνα του κάποια γεγονότα του Πραγματικού . Με συγκεκριμένες αιτιολογήσεις. Η Φαντασίωση αφορούσε τις αιτιολογήσεις τις ερμηνείες τις εξηγήσεις.. Σε τούτη την περίοδο ο αιρετικός που καίγεται συμβολικά, και κυνηγιέται, είναι όποιος αμφισβητεί την Καταστροφή. 'Όποιος αμφισβητεί τον Θεό/Καταστροφή που χρειάζεται θυσίες προς εξευμενισμό. Πριν μπήκανε οι καραντίνες καθώς είχαμε θανάτους δίχως κρούσματα, τώρα έχουμε κρούσματα δίχως θανάτους...

Πάντα όμως θα έχουμε μια Καταστροφή να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μας. Κι αυτή η καταστροφή για να εξευμενιστεί ζητά από τους ανθρώπους να είναι υπάκουα και πειθαρχημένα παιδιά. Να μην διασκεδάζουν ανεύθυνα, να μην απολαμβάνουν πολύ. Να μην περιφέρονται άσκοπα. Να υπολογίζουν συνεχώς τις πιθανότητες. Τις αναλογίες ρίσκου.
Όλα αυτά για να κρύψουν τι μέσα σε σύννεφα  ενοχής και ατομικής ευθύνης;
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία πρόθεση να ενισχυθούν τα υγειονομικά  συστήματα. Ότι είναι πιο βολικό να μαντρώνεις ανθρωπιστικά τις κοινωνίες, από το να να φτιάξεις ένα σύστημα υγείας με αντοχές.
Μη χαλαρώνεται, να 'στε σε εγρήγορση, ο ειδικός παραμονεύει να καταδικάσει τον αιρετικό που δεν πιστεύει.
Κι οι γυμνοσάλιαγκες τσανακογλύφτες κι αυτοί που έχουν γεννηθεί πεθαμένοι κι αυτοί ξεχάσανε ότι είναι ζωντανοί, αναζητούν τον λευκό Ιππότη καίγοντας ταυτόχρονα άπιστους αιρετικούς που δεν πιστεύουν στον θεό της Επιστήμης [4]

Πορνογραφική φαντασίωση
...όπου δυσφορία αναφύεται όταν τρακάρεις με το στούντιο της προκάτ φαντασίωσης όπως ο Τρούμαν στο Τρούμαν. Κι  η πορνογραφία σε οποιαδήποτε μορφή της συνδέεται με μια προκατασκευασμένη φαντασίωση. Της οικογένειας του κόμματος του θεού. Καθώς την παίρνεις μάτι δυσφορείς μέσα από την κλειδαρότρυπα του ανεκπλήρωτου. Και συμβαίνει
όπου καταλαμβάνεται ο Τόπο της γεννημένης φαντασίωσης.  Και αρχίζει η απελπισμένη κατα-δίωξη
από το ανέφικτο του ίδιου του μέλλοντός σου...

Πορνογραφία λοιπόν (υπερμεγένθυση μιας λεπτομέρειας - έτσι φιλμογραφούν στα πορνό - αυτή είναι η έννοια της κλειδαρότρυπας μια ανατομία, αφαίρεση μιας λεπτομέρειας και ξεχείλωμά της) καθώς οι δύσμοιροι αιχμάλωτοι της προκάτ φαντασίωσης παίρνουν  μάτι την επιθυμία και τεστάρουν να δουν αν είναι πραγματική. Φαντασιώνονται το Πάθος μα δεν μπορούν αν ονειρευτούν την Ανάσταση.  Καθώς οι ίδιοι έχουν απολέσει την φαντασίωση στην μορφή του επιθυμητικού μέλλοντος της Ανάστασης. Η Ανάσταση ως η φαντασίωση της επιθυμούσας απόλαυσης. Η εύρεση του Τόπου της Φαντασίωσης. Όποιος έχει χάσει το μέλλον του καταφεύγει σε υποκατάστατα κάποιας μορφής πορνογραφίας. Ακόμη και αυτής της αυτοκαταστροφής.
__________________________________________

[1]
https://antifono.gr/%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%82/

[2]

https://www.efsyn.gr/node/254328

[3]
https://www.sarajevomag.gr/wp/2020/07/personal-data/

[4]

Η εκλεκτική γραφειοκρατική συγγένεια  Ιεράς Εξέτασης Ψυχιατρικής και γενικότερα θεσμικής ιατρικής επισημαίνεται και τεκμηριώνεται από τον Thomas S. Szaz στο "Βιομηχανία της Τρέλας"
 (Manufactur of Madness) σε μετάφραση του Κλεάνθη Γρίβα.

Γωνία λήψης και όχι αγωνία έκ-θλιψης

Περί Πίστης

Ο Μπένγιαμιν μας λέει [1] : Δεν υπάρχει Βλέμμα δίχως το Υποκείμενο που θραύει. Δεν μπορείς να πράξεις πέρασμα και να βρεθείς στην ύπαρξη δίχως θραύση. Δεν μπορείς να σπάσεις το συμμετρικό επαναληπτικό χρόνο του ομογενούς "πάντα ίδιο" που συρρικνώνει το χώρο σου, που εξαφανίζει τον χρόνο σου και ασφυκτιάς εντός του. 
Είναι  κυματισμός της ομοιογένειας, που εντοπίζει το βλέμμα (ο άνθρωπος που βλέπει ο ίδιος), η Διαφορά για ένα Υποκείμενο που κοιτώντας προς το παρελθόν κάνει το άλμα, γεννώντας το νέο, το διαφορετικό μέλλον . Το θραύσμα όχι ως πολλαπλότητα συμμετρικών/μερικών αντικειμένων που διαχεόμενα λένε όλα το ίδιο, αλλά ως ο απεγκλωβισμός του βλέμματος από την στιλπνή επιφάνεια. Που άλλοτε καθρεφτίζει και άλλοτε απορροφά. 

Συμβάν σωτηρίας είναι η αποκαθήλωση από το αιώνια παγωμένο σταυροδρόμι. Η σταύρωση στο σταυροδρόμι προκαλεί δυσφορία. Και χρειάζεται ένας ολόκληρος Γνωστικός και γνώριμος μηχανισμός, αυτός της Ιδεολογίας, για να πείσει το Υποκείμενο ότι πρέπει να κατα-πίνει την δυσ-φορία του και μεθυσμένο να μένει καθηλωμένο, στο όνομα της προόδου, αντικείμενο πίστης. Όμως η πρό-οδος αυτή καθαυτή δεν φέρει όνομα, εκ-φέρει Πίστη και άλματα Πίστης...


Για την ταυτότητα

Η ταυτότητα είναι μια υποκειμενική κατάσταση ύπαρξης, ερώτημα του υποκειμένου που μπορεί να α-κινητοποιείται σε ένα πρότυπο. Μπορεί όμως και να  κινείται γύρω από τον νόμο της κοινωνίας και τον κανόνα της κοινότητας. Και ναι συμβαίνει οι άνθρωποι να βρίσκονται στο σύμπαν μιας ταυτότητας που γεννιέται κοινωνικά και πράττεται σωματικά, περιλαμβάνει φαντασιακές ταυτίσεις και συμβολικές ερμηνείες μιας κατάστασης ως προς την απόλαυση του (κοινωνικού) πραγματικού. Το σύμπαν αυτό δεν είναι μια αρχιτεκτονική κατασκευή ούτε κατασκεύασμα.
Για παράδειγμα, είναι μια παροντική χωροχρονική κατάσταση απόλαυσης (ο άνθρωπος χορεύοντας, τραγουδώντας), αδιαφορίας ή οδύνης, κοινωνικών σχέσεων (πολιτικών, οικονομικών, προσωπικών σχέσεων) και ερμηνειών συμβάντων του παρελθόντος και του παρόντος.


Το φετίχ, αναγκαίο συμβόλαιο

Πουλώντας κατασκευασμένες φαντασιώσεις: υπερσεξουαλικά (υπερεθνικά) αναγκαία φετίχ.
Το φετίχ αναδύεται ως αναγκαία συνθήκη παρουσίας, για να υποκαταστήσει την απούσα επιθυμία, την απούσα απόλαυση. Την αδυνατότητα αγάπης. Το φετίχ αρνείται τον ερωτισμό, της ενσαρκωμένης επιθυμούσας απόλαυσης μεταξύ μεταξύ δύο ανθρώπων (την αγάπη). Ταυτόχρονα υπερτονίζει μεγεθύνει και πολλαπλασιάζει το σεξ ως δραστηριότητα (ποσοτικοποιημένος ερωτισμός),  ως πολλαπλότητα εμφάνισης του, πλέον ως αναγκαίου ασεξουαλικου αντικειμένου. Φετιχοποίηση για παραδειγμα του σεξουαλικού οργάνου. Ο σωματικός τόπος της διαφοράς μεταξύ της γυναίκας και του άνδρα ανάγεται σε ένα μέσο (εργοστάσιο) παραγωγής  διέγερσης. Εκεί που αντί το σώμα του ανθρώπου χαρούμενο να ζει στην ερωτική συνάντηση , καταλήγει το σώμα να είναι εργοστάσιο παραγωγής σεξουαλικής διέγερσης. Μόχθος, άχθος και αφόρητη κούραση. 


Ανοησία...

Ποιος λοιπόν ριζοσπαστισμός ως επιθυμητική πράξη, θα μπορέσει να «επιτραπεί» υπό την εγγραφή σε αυτά ισχυρά προπύργια του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού[2];
Το ΝΑΤΟ σε υπηρεσία ενάντια σε εθνικιστικούς αλυτρωτισμούς. 
Ένας  υπερεθνικός οργανισμός που εξυπηρετεί την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, τέθηκε στην υπηρεσία του διεθνισμού...


Νέος ηθικισμός (πουριτανισμός)

Τοξική αρρενωπότητα τοξική θηλυκότητα, τοξικές σχέσεις. Η τοξικότητα είναι το νέο σημαίνον εγκεκριμένης τύφλωσης και συμμόρφωσης προς ένα καθορισμένο μοντέλο σχέσεων. Για άλλη μια φορά ο ηθικισμός συγχέεται με την ηθική. Το επιτέλεσμα μιας τέτοιας νορμας θα είναι η εκρηκτική ασφυξία στις ανθρώπινες σχέσεις η τυποποίησή τους κι ο κομφορμισμός. Θα εμφανιστούν νέα νοσήματα συμπεριφορών. Οι άνθρωποι θα αναζητούν λίγες σταγόνες συνάντησης εγκλωβισμένοι στον ασφυκτικό κορσέ της τυποποιημένης (προσομοιωμένης) συνάντησης. Του νέου πουριτανισμού. Θα παράξει πολλά μικρά ή και μεγάλα ομοιώματα αγάπης


Ονειροπόληση: το πραγματικό της φωτογραφίας

Ότι συμβαίνει είναι του ανθρώπου (Υποκειμένου). Όταν συμβαίνει είναι της (δικής του) επιθυμίας, του ανθρώπου. Το βλέμμα δεν είναι αντικείμενο ούτε ιδιότητα έξω από το υποκείμενο αλλά το συμβάν της επιθυμητικής ροής. Κάτι που συμβαίνει και αρθρώνεται, ομιλεί και γράφει. Ασυνείδητο επιθυμιτικό καινοφανές κείμενο, (αφήγηση) του φωτός και του μη φωτός του χρώματος και του μη χρώματος του εντός του κάδρου και του εκτός του κάδρου της λήψης από γωνίας έναντι μιας άλλης γωνίας (σε ότι αφορά την τέχνη της φωτογραφίας). Το πραγματικό απ-εικονίζεται δεν αναπαρίσταται. Η απ-εικονιση επιτρέπει διαλεκτική (ροή), η αναπαράσταση όχι. Η αναπαράσταση αφορά μια θεατρική σκηνή ή μια φαντασιωτική κατασκευή (σέλφι, φωτογραφίες γάμου κλπ) που απαθανατίζει παγωμένες αναμνήσεις.
Η φωτογραφία εν τη γέννεση της είναι μια μη-αναπαραστατική τέχνη, είναι η κατεξοχήν ασυνείδητη τέχνη, η τέχνη που παίρνει την ίδια την πραγματικότητα (φαντασιακές & συμβολικές ερμηνείες) ως χωροχρόνο (βιωμένο)/πραγματικό , επαναδια-τυπώνει αυτόν τον χωροχρόνο και εγ-γράφει κάτι καινοφανές. Αυτό το καινοφανές είναι-του-βλέμματος. Εκεί εμφανίζεται επιθυμία ως οπτικό ασυνείδητο. Η φωτογραφία ως ονειροπόληση.
Το Πραγματικό της Φωτογραφίας γεννάται ως επίπτωση και του βλέμματος. Είναι η κάθε φορά απ-ελευθέρωση του κλείστρου. Το κλείστρο μαζί με το διάφραγμα και το κάδρο (πλαίσιο + γωνία λήψης) λειτουργούν ως αφαιρέσεις φαντασιακές, συμβολικές επί της πραγματικότητας. Είναι μυστήρια η τέχνη της φωτογραφίας μιας και δημιουργείται μόνο μια ευκαιρία φωτο-γραφισης κάθε φορά. κι εμφανίζεται στις πραγματικές φωτογραφίες, ως μια (μικρή μπορεί και μεγάλη) έκπληξη. Ταυτόχρονα αναπαράγεται δημοσίως ως πολλαπλή εμφάνιση. Στις μέρες μας υπάρχει αποκλεισμός για το πρώτο και επιβάλλεται ως μονόδρομος το δεύτερο.




[1]"IX
Για πέταγμα η φτερούγα μου αvoιχτή
Θα ήθελα να γυρίσω πίσω
Γιατί αν έμενα για ατέλειωτο χρόνο
Θα είχα πολύ λίγη τύχη.

Gerhard Scholem, Χαιρετισμός του Αγγέλου

Υπάρχει ένας πίνακας του Klee με το όνομα Angelυs Novus. Απεικονίζεται εκεί ένας άγγελος που φαίνεται έτοιμος να απομακρυνθεί από κάτι όπου μένει προσηλωμένο το βλέμμα του. Τα μάτια του είναι διάπλατα ανοιχτά, το στόμα του ανοιχτό και οι φτερούγες του τεντωμένες. Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι και ο άγγελος της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου εμείς βλέπουμε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός βλέπει μία μοναδική καταστροφή, που συσσωρεύει αδιάκοπα ερείπια επί ερειπίων και τα εκσφενδονίζει μπροστά στα πόδια του. Θα ήθελε να σταματήσει για μια στιγμή, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να στήσει ξανά τα χαλάσματα. Μια θύελλα σηκώνεται όμως από τη μεριά του Παράδεισου αδράχνοντας τις φτερούγες του και είναι τόσο δυνατή που δεν μπορεί πια ο άγγελος να τις κλείσει. Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο η πλάτη του είναι στραμμένη, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό. Αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα."



[2] Φυσικά αναφέρομαι στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Η συμφωνία των Πρεσπών έτσι όπως έγινε έχει ήδη την εξής επιτελεστικότητα στο πολιτικό σκηνικό και των δύο χωρών (Ελλάδας και Β Μακεδονίας):

πολιτικά και κοινωνικά είναι και θα είναι πλήρως χειραγωγούμενοι οι πολιτικοί σχηματισμοί των δύο αυτών χωρών. οι πολιτικοί σχηματισμοί και στις δύο χώρες θα είναι στην πράξη πολιτικά μορφώματα ανάλογα του Γαλλικού, Ρωσικού, Αγγλικού κόμματος του 19ου αιώνα. Θα θεωρείται ανέφικτη η οποιαδήποτε πολιτική πράξη που θα έρχεται σε αντίθεση τόσο με την γραμμή του του ΝΑΤΟ όσο και της ΕΕ. Εκεί βασίζουν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η πολιτική ελίτ της Βόρειας Μακεδονίας την επιβίωσή τους. Θα καταστούν αναγκαία οι γραμμιτζήδες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο εσωτερικό τους και στις διεθνείς σχέσεις τους. Ειδικότερα για την Ελλάδα, ισχύει για το σύνολο σχεδόν του πολιτικού φάσματος. Καμία άρση των εθνικισμών δεν πρόκειται να συμβεί.

Βινιέτες ....λίγες ακόμα

Για την Φωτογραφία Ι (η δυσκολία της βαρεμάρας)

Το ποιο δύσκολο για έναν φωτογράφο είναι να μην τον διαλύσει ένα απ' ευθείας βλέμμα. Αυτό το

ευθύ τρομερό βλέμμα, το τρομερό κατά Κίκεργκωρ & κατά Μπένγιαμιν που είναι τομή δια-κοπή της επανα-λαμβανόμενης βαρεμάρας αλλά όχι απογύμνωση. Που ρωτάει "Υπάρχει επιθυμία κυρ Φωτογράφε;"


Για την Φωτογραφία ΙΙ (κείμενα & αντι-κείμενα)
Πως μπορείς να φωτο-γραφίσεις δίχως να ξεγυμνώσεις; Δι-ανοίγοντας το νέο, δίχως να πετσοκόψεις;

Τι είναι λοιπόν η φωτογραφία αν όχι ένα κείμενο; Ίσως το πλέον ασυνείδητο του φωτογράφου, άρθρωση της βιωμένης εντύπωσης, εικόνας  που ρέει.
Δε γίνεται να διαβάσεις ένα κείμενο εκτός χωροχρόνου, αποκομμένο από την συγχρονία του. Από την άλλη είναι ενδιαφέρον να διαβάσεις ένα κείμενο σε μια διπλή διαλλεκτική: του χρόνου που εγ-γράφ(τ)ηκε και του χρόνου της ανάγνωσης (όπως την βιώνεις ως Υποκείμενο). Αν τη διαβάσεις απο-κομμένη, αν η φωτογραφία σου απευθυνθεί αποκομμένη, τότε καθίστασαι αντι-κείμενο του βλέμματος. Εκκινεί η ηδονοβλεψία και η εκπόρνευση.
Υπ-άρχει μια σχέση φετίχ των φωτογράφων με τους φακούς τους. Είναι ο ίδιος κίνδυνος στην σύγχυση ανάμεσα στην τριάδα της Βούλησης-Θέλησης-Πράξης του Βλέμματος (η αποφασιστική στιγμή του Bresson[1]) και του οργάνου που είναι το μάτι. Όπου ο κίνδυνος είναι το βλέμμα να ταυτιστεί με το μάτι-φακό.

Επικρατεί στους φωτογραφικούς κύκλους, η φετιχιστική αντίληψη ότι χρειάζεται να είσαι κοντά πολύ κοντά στο αντικείμενο της φωτογράφισης, μόνο που σ' αυτό σέρνεται μια ηδονοβλεπτική αντίληψη. Το να χώνεις τον φακό στην μούρη του ανθρώπου που φωτογραφίζεις είναι σα την ψυχαναλυτική πρακτική όπου ξεγυμνώνεσαι (μα στο ζητά είναι μέρος της ίασης) στο γραφείο του αναλυτή σου: Χώνεις ένα μεγάλο μάτι ψάχνοντας με βουλιμική λαιμαργία, τα απόκρυφα.

[2]

Πασπατεύοντας με το βλέμμα σου τον καθηλωμένο άλλον. "Και ανοίχθηκαν τα μάτια τους ξέρουν ότι είναι γυμνοί. Ράβουν φύλλα συκιάς και φτιάχνουν περιζώματα"[3]. Γέννηση της οδύνης, αντί για γέννηση της δυνατότητας. Δίχως ίχνη [4] το έγκλημα, με μεγάλες επιπτώσεις. Πιάνεις από το λαιμό δύο ανθρώπους και τους καθιστάς αντικείμενα συνενοχής: το(ν) φωτογραφιζόμενο και το(ν) θεατή. Και λές "ιδού η τέχνη κύριοι, η τέχνη της Οδυνηρής χαράς"....

Για τους κοινωνικούς κύκλους...
Ένας συντηρητισμός με μορφή χαριτωμένου μπεμπεκίσματος διαπερνά τα κοινωνικά κυκλώματα, με τις κυκλοθυμικές σχέσεις. Με απολυταρχικούς βασιλιάδες και βασίλισσες , ακόλουθους και κουστωδίες, η απαραίτητη αυλή...

Ξερνάνε χολή εκχύουν όχι σπέρμα που γεννά, ούτε χυμούς απόλαυσης αλλά ελεγχόμενη χυδαιότητα που σαπίζει το επόμενο θύμα. Ο ιστός της αράχνης είναι το σαγηνευτικό μπεμπέκισμα άδηλων κανόνων , οι χαριτωμένοι κανονισμοί της παρέας. Όλα κινούμενη άμμος, βάλτος που παγιδεύει. Είναι το βελούδινο χέρι της επιβολής. Αναγκαία διασκέδαση το θύμα που ξεκοκκαλίζεται, αρκεί να γίνει με στυλ. Είναι η φυλακή της παρέας που κουφή και τυφλή αγνοεί το έξω κόσμο επιβάλλεται στον έξω κόσμο, φωνάζει για να καλύψει την μουσική και το τραγούδι. Εκκωφαντική η ανυπαρξία της.

Για την Α-θανασία
Κύκλοι και απογυμνωτικά βλέμματα (που βλέπεις να σε βλέπουν σε άπειρο αντικαθρέφτισμα) ριζώνουν στην φαντασίωση της αθανασίας. Η μελαγχολική αθανασία εξ' ορισμού αποκλείει την Ανά-σταση. Η αθανασία είναι το άγαλμα, το φαλλικό (εξυψωμένο) μνημείο. Φωτογραφιζόμενος δίπλα στο μνημείο "δανείζεσαι" μέρος από την αιωνιότητα του. "Δανείζεσαι" και την βασιλική ακινησία του. Η (τ)σέλφι είναι εξ-ατομικευμένη μνημειοποίηση (φυσικά και μουμιοποίηση). Μια νεκρή ποίηση. Ο εγκιβωτισμός ανάμεσα σε δυο καθρέφτες. Και το βλέμμα καταντά γυάλινο. Γίνεσαι βασιλιάς ή βασίλισσα με σκήπτρο το κινητό καθρεφτάκι. Μετατρέπεσαι σε αναπαράσταση του είναι σου. Ασυνείδητα σε έχουν καταστήσει ένοχο της ύπαρξής σου. Μια ασυνείδητη απουσία της νομιμότητας για την ύπαρξη. Έχεις χάσει την νομιμοποίηση της αγάπης.

Όμως δίχως αγάπη είναι α-δύνατη η ζωή και στο τέλος εξ-αναγκάζεσαι να δεχτείς συνώνυμο της ζωής τον οδυνηρό έρωτα...

Κι όπου η οδύνη της ενοχής ταυτίζεται με την οδυνηρή αγάπη. Όπου η ενοχή του έρωτα, κρύβει ασυνείδητη ενοχή για την ζωή που δικαιούσαι... Εκεί όπου παραμονεύει ο φύλακας του Κάφκα [5].
Δίνονται Τάλαντα. Καθώς δεν αισθάνεσαι νόμιμος κάτοχος μετράς την αξία τους, τα θάβεις και ζεις μια παρασιτική αναπαραγωγή στην μνήμη των άλλων και το μνημόσυνο τους. Κάνεις επενδύσεις. Οι λίγοι που τα χρησιμοποιούν, ζωντανοί γεννώντας ζωή και βίωμα. Η ζωή αν γεννεί ως τέχνη έχει τεχνική είναι έμπνευση συναντά την αλήθεια. Εξ Αποκαλύψεως βρίσκεται σε τόπους πέραν του γνωστού και του αγνώστου. Σε τόπους πέραν της γνώσης και της σοφίας.

Για τις σχέσεις (τις ερωτικές, τις κοινωνικές)
-Είναι άνδρες και γυναίκες που ασφυκτιούν να γεννηθούν στο φύλο τους, στο σώμα τους...
-είναι και μη-άνδρες και μη-γυναίκες που ά-φυλα καθώς είναι αναζητούν σπονδυλική στήλη για να στηθούν...
Για τους δεύτερους στείρες φαντασιώσεις συνέχεια... Για τους πρώτους χαρούμενο παιγνίδι με τις φωτοσκιάσεις...


Σημειώσεις

[1] Η γνωστή ρήση του Henri Cartier-Bresson
"Photographier: c'est dans un même instant et en une fraction de seconde reconnaître un fait et l'organisation rigoureuse de formes perçues visuellement qui expriment et signifient ce fait" ("To me, photography is the simultaneous recognition, in a fraction of a second, of the significance of an event as well as of a precise organization of forms which give that event its proper expression."). Henri Cartier-Bresson (1952). The Decisive Moment. New York: Simon and Schuster. pp. 1–14.

[2] Απόσπασμα από την ταινία του Στήβεν Σπίλμπεργκ "Ο Πόλεμος των Κόσμων" (War of the Worlds) 2005,  βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του H. G. Wells  

[3]Marie Balmary "Η απαγορευμένη θυσία" Εκδόσεις Γαβριηλίδης - σελ 307 μετάφραση των στίχων 3:7 της Γέννεσης

[4] Αυτό το χρωστώ στην προσέγγιση της Σώτης Γρίβα για τις αιτίες γέννεσης της ασυνείδητης αγωνίας & οδύνης
https://psychiama.blogspot.com/2017/05/blog-post_7.html

[5] Φραντς Κάφκα (Franz Kafka) «Μπροστά στο νόμο»«Όλοι μάχονται για το νόμο», λέει ο άνθρωπος, «πώς τυχαίνει να μη ζητά κανένας άλλος εκτός από μένα να μπει;» Ο θυρωρός νιώθει πως ο άνθρωπος αγγίζει κιόλας στο τέλος και, για να φτάσει την ακοή του που χάνεται, ουρλιάζει: «Κανένας άλλος δε μπορούσε να γίνει δεκτός εδώ, γιατί η είσοδος ήταν για σένα προορισμένη. Πηγαίνω τώρα να την κλείσω.»

μτφρ.: Τεα Ανεμογιαννη

Για την ταινία: 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος (ένα Οντολογικό ερώτημα)

Βγήκε η επανέκδοση του 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος, με ανατύπωση από το 70άρι αρνητικό φιλμ.

Η ταινία δυστυχώς έχει σκουριάσει σε κάποια ζητήματα πλοκής, ειδικά στο "αινιγματικό" 3o μέρος  (Jupiter & infitive) και κυρίως στον επίλογο με την εμφάνιση του "κοσμικού" μωρού. Η σαγήνη που ασκεί, είναι ένα  ψευδο-αίνιγμα πιθανότατα απόηχος βουδιστικών/ανατολίτικων  αντιλήψεων όπου η διαδοχική μετενσάρκωση οδηγεί σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης. Όπου τα ανώτερα σημαίνουν την εγκατάλειψη του σώματος. Αυτές οι αντιλήψεις είχαν μεγάλη επιρροή,  σε όλη την δεκαετία του 60, στους "προοδευτικούς" κύκλους των διανοούμενων, ειδικά στον Αγγλοσαξωνικό κόσμο.

Τα καλύτερα της ταινίας είναι οι σκηνές στο διαστημόπλοιο "Discovery" ("Ανακάλυψη"). Όπου κορυφώνεται η διαμάχη λόγων και λογικής μεταξύ της τεχνητής και ανθρώπινης νοημοσύνης. Όπου η τεχνητή εμφανίζεται ποιο ανθρώπινη από την ανθρώπινη. Είναι στον Λόγο της Μηχανής που εμφανίζεται ερώτημα. Σε όλη την ταινία μόνο  στην σεκάνς του Διαστημοπλοίου,  εμφανίζεται η άρθρωση ενός σοβαρού λόγου. Σε όλη την υπόλοιπη ταινία οι διάλογοι μεταξύ των ανθρώπων είναι άνευ ιδιαίτερου ενδιαφέροντος. Είναι διεκπεραιωτικές κοινοτοπίες, σχεδόν ανούσιες. Η μόνη σοβαρή κουβέντα εκκινεί από την Μηχανή, από το ερώτημα του Hal (της τεχνητής νοημοσύνης) αν υπάρχουν αμφιβολίες γύρω από την φύση της αποστολής. Με αναφορές σε φήμες. Αν το απεύθυνε άνθρωπος αυτό το ερώτημα θα το αντιλαμβανόμασταν ως ασυνείδητο ερώτημα και αμφιβολία του ερωτώντος, που προβάλλεται στον άλλο/Άλλο. Ένα τέτοιο ερώτημα δεν έχει νόημα σε μια αμιγώς συνειδητή οντότητα (δλδ δίχως ασυνείδητη υπόσταση), έχει νόημα για ένα ον που βρίσκεται σε διπλή συνειδητή/ασυνείδητη κατάσταση. Εκεί λοιπόν ο λόγος της Μηχανής εμφανίζεται ανθρώπινος, γεμάτος υπαρξιακή αγωνία. Η Εμφάνιση της Μηχανής (το κόκκινο μάτι/κάμερα) παραμένει απρόσωπη. Είναι εξαιρετική η αντίθεση προς τον ψυχρό λόγο του αστροναύτη και την (εξίσου υπαρξιακή) αγωνία που εμφανίζεται στο πρόσωπό του , ειδικά στο βλέμμα του, όταν "λοβοτομεί" την Μηχανή. Ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα είναι ότι η Μηχανή εμφανίζεται στον Λόγο της και ο Άνθρωπος στο Βλέμμα του. Ταυτόχρονα θέτει ένα ερώτημα για την Διαφορά μεταξύ της προσομοίωσης στις Τεχνητές (η μηχανιστικές) Νοημοσύνες και την παρουσία ενός αυθύπαρκτου Όντος. Με μια κουβέντα στο βλέμμα (τόσο μεταφορικά όσο και πραγματολογικά) δεν μπορεί να σταθεί προσομοίωση.  Το βλέμμα στο Πρόσωπο ορίζει ένα αυθύπαρκτο όν.

Το απεικονιστικό μέρος της κινηματογραφικής αφήγησης παραμένει εξαιρετικό, αποκαλύπτοντας το πρωτοποριακό βλέμμα του Κούμπρικ. Η ταινία σχεδόν κατάργησε το είδος της Επιστημονικής Φαντασίας στο Χόλυγουντ καθώς κανείς δεν τόλμαγε για 10 χρόνια να φιλμογραφήσει επιστημονική φαντασία εξαιτίας της συντριπτικής σύγκρισης με την "Οδύσσεια". Αυτά μέχρι το 1977 και το Star Wars του George Lucas, που όμως λειτούργησε στην λογική του μύθου με όχημα τον οπτικό εντυπωσιασμό. Αντίθετα η Οδύσσεια είναι εν μέρη ένα θεολογικό/φιλοσοφικό κινηματογραφικό δοκίμιο που αφορά την σχέση μας με την τεχνολογία, και ότι εμφανίζεται ως λογική διάνοια. ίσως το μόνο άλλο κινηματογραφικό έργο που μπορεί να συγκριθεί άμεσα, είναι το Σολάρις, του Ταρκόφσκι.

Βινιέτες

Για την οδύνη:

Η οδύνη επι-μένει διότι είναι εγγραφή αιώνιου παρόντος. Η χαμένη αγάπη χάνεται κάθε μέρα.

Ο εραστής πεθαίνει ως εραστής για την ερωμένη του κάθε μέρα. Ο Εξουσιαστής ελέγχει το συνειδητό. Καθορίζει αμετάκλητα το παροντικό. Είναι ο υψηλός Κύριος της στιγμής. Η στιγμή που ορίζει μια παροντική αιωνιότητα και όχι μια μετάβαση. Οι μεταβάσεις απειλούν θανάσιμα τις εξουσίες. Το κάθε σήμερα είναι ένα σήμερα δίχως αύριο, ούτε χθες. Αυτή είναι η μαύρη τρύπα μιας αποκλειστικά συνειδητής κατάστασης με αποκλεισμένο τον α-συνειδητό χωρο-χρόνο. Ο ασυνείδητος χωρο-χρόνος εξασφαλίζει

α) διαχωρισμό χρόνου - χώρου (επιτρέπει την κίνηση)

β) την διαλεκτική τους (επιτρέπει την μετακίνηση)

γ) την ερμηνεία τους (επιτρέπει την αλλαγή κατεύθυνσης)

Επιτρέποντας την ύπαρξη του Υποκειμένου ως δυνατότητα αλλαγής του παρελθόντος. Ως δυνατότητα μετάβασης σε ένα μέλλον μη προαποφασισμένου.

Για την Αντιγόνη του Σοφοκλή :
Κι όμως ο Κρέοντας είναι ο τραγικός ήρωας (κατά Κίρκεγκορ). Είναι ο κατ' εξοχήν πολιτικός που προσπαθεί για αυτό που θεωρείται ως κοινό καλό (την κοινωνική ειρήνη και την κατασίγαση των παθών) θυσιάζοντας μέχρι και τις οικογενειακές του σχέσεις. Το κίνητρο της Αντιγόνης είναι η πράξη της προσωπικής της αποκωδικοποίησης, του άγραφου ηθικού κώδικα...
Αν το τελικό αποτέλεσμα είναι η αποκατάσταση της θείας ισορροπίας και της πληρότητας (Αποκατάσταση του Θεϊκού/φυσικού Νόμου) η επιστροφή στο πρότερο Status Qvo, τότε ο Κρέοντας είναι πιο κοντά στο σε ότι ονομάζεται προοδευτικό και η Αντιγόνη είναι η κατεξοχήν συντηρητική. Αποκατάσταση της πρότερης (προβληματικής) ισορροπίας δίχως καμία διαλεκτική για το τι και ποιος συνέβη, για το πως φτάσαμε ως εδώ. Μήπως τελικά η στάση του Κρέοντα είναι που θέτει το ερώτημα για την εξουσία ανοίγοντας την κουβέντα ενώ η Αντιγόνη αποφεύγει να αναρωτηθεί προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αποκαταστήσει την πληρότητα του Αρχαίου Νόμου...; Το ζητούμενο είναι ο Χορός να πάψει να είναι παθητικός θεατής (ηδονοβλεψίας της εξουσίας)  και ν' αναλάβει την ευθύνη εκφοράς του Vox Populi (της Φωνής του Λαού) μη περιμένοντας σωτηρία παρά από τον ίδιο τον λαό...

Για το χαμένο καπέλο που είναι γούστο (μου)
Πόσο ακινητοποιημένη είναι εκείνη η επιθυμία που της επιτρέπεται η παρουσία μόνο και μόνο για να υπηρετήσει ένα εκ-τυφλωτικό συμπέρασμα. Mε βγαλμένα τα μάτια ερμηνεύω την τύφλωσή μου στο γούστο μου. Αυτό που πριν απ' όλα σφαγιάζεται είναι η δυνατότητα στο Υποκείμενο, του ρήματος γουστάρω. Το Γούστο μου καπέλο μου...
Του εκτυφλωτικού συμπεράσματος προηγείται η ασυνείδητη υποταγή στην λάμψη. Υποταγή: ότι μόνο η εκτυφλωτική αξία αντικειμένου υπ-άρχει και τίποτε άλλο.

Εκκινεί ο τεμαχισμός της εικόνας του λόγου. Τα κομμάτια διαλέγονται ώστε να ταιριάζουν στο συμπέρασμα. Το σαγηνευτικό αγαλματένιο εκ-τυφλωτικό συμπέρασμα. εκεί εκκινούν τα επιχειρήματα που συναρμολογούν ένα αθάνατο τέρας , σα το πλάσμα του Φρανκενστάιν. Εκεί το κάστρο του κάθε εξουσιαστή. Έχασα την χαρά σε ότι γουστάρω.

Στην χαμένη Αγάπη:

Στα έρημα (υπερεγωτικά) πεδία του προστακτικού καθώς-πρέπει.

Κι όπου ο ηθικισμός μεταμφιέζεται σε Ηθική κι η μισαλλοδοξία εμφανίζεται ως βουλιμικός κατακλυσμός (απ)ανθρωπιάς...

Κι όπου η μισανθρωπιά εμφανίζεται ως μονοδιάστατο σημείο ανεξαίρετης, ισότροπης κι απρόσωπης αγάπης όλων-είμαστε-ένα.

Όπου θολώνει η διακριτότητα ανάμεσα σε ανθρώπους και πράγματα.

Στους ανθρώπους ο χρόνος εμφανίζεται με πυκνώσεις αραιώσεις. Είναι ο υπο-κειμενικός χρόνος, που επιτρέπει την δι-άρθωση της ιστορίας του Υποκειμένου/ανθρώπου.

Στο ανθρώπινο πεδίο του Υποκειμένου και το μη-ανθρώπινο πεδίο του Αντικειμένου.
Δεν υπάρχει Βλέμμα.

Δεν μπορεί να φανεί ούτε η είσοδος στην Όγδοη μέρα της Χαράς.

Όλα πνίγονται σε μια καταναλωτική απόλαυσης του μίσους (μασκαρεμένο σε "άνευ όρων") - αγάπη. Αγάπης με μορφή μόνιμης (εγ)κλήσης προς απολογία.
Αγάπη που σκοτώνει.

Σέλφι η σύγχρονη εμφάνιση (μορφή) της αρχαίας παγανιστικής (κι αδιέξοδης) Μελαγχολίας:
Ποια είναι η διαφορά του (τ)σέλφι από αυτοφωτογράφιση;

Στην (τ)σέλφι είσαι το ηδονοβλεπτικό ακίνητο αντικείμενο στην φωτογραφία , ενώ στην (αυτό)φωτογράφιση είσαι το υποκείμενο της φωτογραφίας. Στην (τ)σέλφι το βλέμμα περιστρέφεται σαγηνεμένο από μια αιώνια αντανάκλαση (ανάμεσα σε δυο καθρέφτες), στην φωτογραφία το βλέμμα ανασταίνεται και φεύγει...